Je staat op en loopt van het bed naar de stoel
Je voelt aan je hoofd, vraagt je af hoe het voelt
en of deze dag het werkelijk zo bedoelt
zo klote te voelen en je hebt nog te gaan
16 hele uren van de zon naar de maan
En je kijkt uit het raam
Daar lijkt verder niemand zo eenzaam
Je ziet zelfs een vrouw met een glimlach
en denkt:

Hoe kunnen anderen genieten van zo een klote dag?

Je staat op van je stoel en loopt naar beneden
De hele wereld ligt daar in volledige vrede
De zon lacht en vogels huppen rond op het gras
alsof de zon in jouw leven niet al ondergegaan was
En je voelt aan je water, streelt de vacht van je kater
Het voelt lekker en donzig en zacht
en je denkt:

(refr.)

Is het niet een gods schandaal?
Het voelt zo rampzalig dat jouw bui niet de krant haalt
Niemand heeft door, steekt zijn duim op, omhelst
je fragiele gestalte, je winterse herfst
de regen die klatert in je ontzettende rot-bui
je toekomst die nu zo misselijkmakend verschijnt
donderwolk voor je kop, terwijl het voor anderen mag.
en je denkt weer:

(refr.)

 
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.