Het uur breekt niet altijd op de minuut na aan. Eigenlijk trekt het avontuur qua uur zich niets aan van de tijd.
Hoe dan ook lijkt het uur eindelijk aangebroken en kan het avontuur beginnen.
Dan denk je spontaan aan een samenloop van mensen en omstandigheden, al dan niet in massa’s. Maar zie, ze blijven uit. Ze blijven zelfs weg.
Het uur breekt immers in de grootste stilte aan. Het avontuur speelt zich geheel achter gesloten deuren af.
Hoe komen we er dan toe er melding van te maken? Zouden we er niet beter over zwijgen? We overtreden de eerste Wittgenstein. We treden hem zelfs met voeten.


Geef een reactie