Maand: oktober 2013 (Page 3 of 5)

Er is een nieuwe realityshow op televisie, zo valt op internet tenminste te lezen. Het is een televisieshow waar voormalige Zwarte Pieten de mogelijkheid krijgen om hun ideale droombaan te vervullen. Zo probeert het Nederlandse televisielandschap iets terug te doen om de jarenlange slavernij te compenseren en racisme te bestrijden.

De Zwarte Pieten worden gevolgd terwijl ze hun nieuwe droomcarrières mogen ontplooien. Zo is er één Zwarte Piet die gekozen heeft om een Mode Piet te worden. In een mooi duur, zij het wat exorbitant pak, geeft hij advies aan sterren, begeleidt hij modeshows en krijgt de leiding over een topmerk modeketen. Mode Piet doet het goed, zowel in de zaken als in de kijkcijfers.

Een andere Zwarte Piet besluit Justitie Piet te worden. De Minister van Justitie moet plaats maken voor hem, maar doet dat uiteraard graag. Alles om racisme te bestrijden en fouten uit het verleden recht te zetten. De Justitie Piet voert nieuwe wetten in en neemt veel drastische beslissingen. Hoewel hij het carrièretechnisch goed doet, vinden mensen thuis het toch allemaal een beetje saai om te volgen.

De Zwarte Piet die het eerst uit het programma verdween was Chirurgische Piet. Die was bij zijn eerste openhartoperatie enkele pepernoten kwijtgeraakt. Voor de rest scoort de realityshow enorm goed. De kranten staan er bol van en elke avond zitten hele hordes volwassenen voor de TV het lot van de Zwarte Pieten te volgen.

Cadeau’tjes en snoepgoed worden ondertussen tijdens Sinterklaas bezorgd door langdurig werkelozen, zodat die iets terug kunnen doen voor de maatschappij. Eind goed al goed.

Het is een verrassend gezicht, de enorme elektronische installatie hier pal in het midden van nergens. Zelfs ik, inwoner van een ‘polder’provincie, moet dít stekje toch echt polder noemen. Het ligt ergens tussen verdwaald en verdwenen. Als het gezelschap me niet hierheen vervoerd had, had ik het zelf zeker nooit gevonden.

Lampjes flikkeren aan en uit en pijltjes op allerlei wijzerplaatjes bewegen zenuwachtig. De boer die de installatie beheert, ziet mijn zenuwachtige blik en klopt zelfverzekerd lachend op de bonkige metalen constructie. “Maak je niet ongerust,” grinnikt hij rondom zijn sjekkie, “er kan helemaal niks gebeuren, dit is nog ouderwets degelijke kwaliteit.”

De vraag dringt zich op waarom ik dit te zien krijg. Ik ben immers op pad voor een tijdschrift. Een schnabbel. Om uit te zoeken wat er waar is van het gerucht dat de overheid een heus team van spokenbestrijders heeft. Ghostbusters in de polder. Het blijkt zo te zijn, en ik sta nu voor de geheime opslagmachine waar alle gevangen spoken in zitten.

“We vangen heus niet alles,” zo verzekert de overheidsman aan mijn linkerkant me. “Het kleine grut, de spoken van niks, die laten we waar ze zijn. Het zijn vooral de grote bedreigingen. Die een gevaar voor de stabiliteit van onze maatschappij vormen. U herinnert zich wellicht nog dat zelfs Marx destijds sprak van een spook dat door Europa waarde, wel,” en hij tapt even demonstratief tegen een rood metalen deurtje, “ladies and gentlemen, we got him.”

De boer-beheerder draait aan een paar knoppen en typt een paar codes in, waarna hij naar een reeks lampjes kijkt. Veiligheidstests, vermoed ik. De overheidsman praat ondertussen trots door over wat ze binnen het gevaarte allemaal al gevangen hebben zitten. “Met gepaste trots kan ik u vertellen: er zijn geen grote geesten meer in dit land.”

Ik weet dat ik het niet zou moeten vragen, maar k vraag het toch. Waarom ik dit mag zien. Want journalist. De man lacht. “Dit is voor ons eigen momentje van trots, want u herinnert zich er straks niets meer van. Voor we u terugbrengen, gaan we uw geheugen wissen.” Hij haalt een heel stijlvol ontworpen apparaatje uit zijn zak. Het ziet er mooi maar niet heel degelijk uit. “Italiaans ontwerp. We kregen er bovendien nog een stel treinen bij. Alleen daar praten we liever verder niet meer over.”

Terwijl ik dit artikel thuis aan het schrijven ben, vraag ik me af of het geheugenwis effect nog ooit gaat werken.