Otto is onderweg. Naar een dingetje of iets dergelijks. In principe heeft hij dus geen idee waar hij op weg naartoe is. Alleen dat het urgent is. Hóógst urgent en van de grootste importantie ook. Natuurlijk.
Als je een topdirecteur bent van een topbedrijf als Bananarama Consultancy is je leven een aaneenschakeling van enorm belangrijke dingetjes. Dingetjes waar u als lezer geen weet van hebt. Die u noch kunt bevroeden, noch bevatten. Dat hoeft ook niet. Otto acteert op een hoger abstractieniveau dan u. Veel hoger. Dat is niet erg, zolang u het maar weet. Als u dus iets niet snapt, ligt dat dus alleen aan u en het abstractieniveau waarop u rondsloft. U kunt nog niet eens het begin van het abstractieniveau van Otto zien. Zo hoog is dat. Als lezer hoeft u alleen deze stukjes te lezen. Dan is uw werk gedaan. Lekker makkelijk. Pffff. Maar Otto, die heeft elke dag gemiddeld 3.2 belangrijke dingetjes die afgehandeld moeten worden. Op onnoemelijk hoge abstractieniveaus. Allerlei dingetjes.
Dingetjes kortsluiten. Dingetjes agenderen. Dingetjes voor de bühne. Het voetlicht. Achterin de achterkamertjes. In de wandelgangen. Tussen de gremia. We zullen u er niet mee vermoeien (U bent immers maar een eenvoudige lezer die op een veel lager abstractieniveau zijn dingetje doet) maar: hou op hou op. Otto vraagt niet veel, maar wel een stukjes commitment naar het proces toe. Even wat transparantie binnen het gehele plaatje schetsen. Zo is hij, vindt hij. Een allround specialist, maar in transparantie naar het plaatje toe is hij – eerlijk is eerlijk – toch wel een enorme topper. “Ik heb een enorm transparant hart. Ik leef, eet en adem transparantie. En concepten. Maar de transparantie die zit in mijn genen, in mijn bloed. Een dag niet transparant, is een dag niet geleefd zeg ik altijd maar. Ja! Dat best mag gezegd worden.” Waarvan akte.

 
Gerrie S. Veters
Gerrie S. Veters
Man (32 en/of ouder).
Zie @Elagabalus_