Ter gelegenheid van het verschijnen van Zonder tijd te verliezen door Daan Heerma van Voss, gaf het toch altijd weer spraakmakend heerschap AHJ Dautzenberg een toespraak.

U kunt bij De Contrabas de totale tekst lezen, maar wij lichten er graag onderstaande deel uit. Voor u, om u lekker boos over te maken.


Er waart een spook door de Nederlandse letteren. Een tandeloos fantoom met een sterke voorkeur voor decorum, voor Hoe Het Hoort.

Een fantoom ook met grote eerbied voor de lijntjes – en dan vooral voor de binnenkant ervan. En wat mij nog veel meer zorgen baart: het besmettingsgevaar is groot. Een zwakke geest die ermee in aanraking komt, gaat ook spontaan met confetti strooien, liederen stamelen of, nog veel erger, kokkerellen.

De Nieuwe Braafheid, ik geef het spook voor het gemak een naam, zweeft overigens door de hele culturele sector. Was de popmuziek ooit een poel des verderfs – sex, drugs en rock ’n roll in de meest letterlijke betekenis van het woord – tegenwoordig vinden we Nick en Simon vette shit. Volendam rules!

En laten we Spinvis niet vergeten; zijn liedjes over de fraai tikkende centrale verwarming in een modaal rijtjeshuis in een blanke Nieuwegeinse vinexwijk zijn ronduit dope.

Zorgwekkend…

Wie nog het meest in de buurt komt van de brute rocker die overal schijt aan heeft, hotelkamers verbouwt en tien wijven per dag neukt, is Tim Knol. Respect!

In de filmwereld is het al niet anders. Gezellig met sneeuwballen naar elkaar gooien op de Noordpool. Nieuwe kinderen die zomaar kut durven te zeggen. Bekakte melkmeisjes die samen gaan shoppen en voortdurend struikelen over elkaars hoge hakken. Hi-la-risch. Maar nergens, nergens, NERGENS een film die durft te schuren, die het publiek bij de ballen grijpt en daar gemeen in blijft knijpen…

Het publiek wil vermaak, dus het publiek krijgt vermaak. De Nieuwe Braafheid, we zitten er mooi mee te kijken.

Neem de nieuwe generatie columnisten. Stuk voor stuk vertellen ze ons Hoe Het Moet. Het moraliserende aroma stroomt je tegemoet zodra je het o zo frisse NRC Next opendoet. De lekker gekke portretfoto’s van de columnisten proberen nog een zweem van anarchie op te roepen, maar helaas, na de eerste zin weet je al hoe laat het is: we krijgen weer een stukje Duiding.

Een lofzang op de sereniteit van de deugd. Uiteraard heb ik deze in mijn ogen levensgevaarlijke stroming proberen te verklaren. Vast en zeker is De Nieuwe Braafheid een reactie op de politieke en economische onrust – een onrust die in mijn ogen volledig op fictie berust. Een tot op het bot verwende samenleving heeft om de zoveel tijd zin in een verzetje. Zoiets.

De Nieuwe Braven nemen de ‘onrust’ echter uitermate serieus. Met knikkende knieën buigen ze voor de Majestueuze Tijdgeest. Door het braafste jongetje van de klas te spelen hopen ze dat deze ze welgezind is, misschien zelfs beloont voor hun vlijt.

Daarom steken ze ook graag hun kop in het zand wanneer er weer eens een minderheidsgroepering wordt weggezet als ‘ongedierte dat vernietigd moet worden’. Zo langzamerhand worden ze zelf een plaag, de met hippe kapsels en gezonde Hollandse konen getooide fatsoensrakkers.

 
Kutbinnenlander Admin
Kutbinnenlander Admin
Ik ben hier God ja! De KutBinnenlanders.nl admin is natuurlijk verheven boven al dat schrijvergepeupel. Wat die kunnen schrijven wat ze willen, maar dat deert hem niet, maar één druk op de knop en zij kunnen allemaal niks meer. Niet dat ik misbruik maak van die macht. Dat zou ik natuurlijk nooit doen. Muha. Ha. Ha.