Aan het laden...
Kerk van de Kalebas (8)
Dat is het leven (7)
Lowy als Padvinder.
Ik werd zelf een Padvinder maar ook dat hielp niet veel ik dacht alleen maar aan het varen.
Hier als padvinder werd ik na enige tijd zelfs aangesteld als patrouile leider.
1953 ik was 13 had slechts 4 klassen lager onderwijs gehad .
Ik moest en zou gaan varen .Mijn ouders hielden het lange tijd tegen .
Mijn speel terrein was de straat.
Ik heb mijn jeugd veel in de binnenstad van Eindhoven door gebracht.Mijn speelterrein waren de half afgebroken huizen restantanten van die zinloze oorlog.
Ik speelde veel in de kelders van de woningen in de Julianastraat te eindhoven.
In de kelder van een half vernield huis in de oorlog speelde ik dikwijls met mijn vriendjes.
Toen ik 14 jaar oud was moest ik van school met slechts 4 klassen lager onderwijs en gaan werken.Ik had er echter geen zin in ik wilde gaan varen de wijde wereld zien.Als ik geld mee kreeg voor de kerk gooide ik meestal een knoop in het zakje van de kerkmeester .
Ik gooide meestal een knoop in het kerk zakje en snoepte het geld op.
gênant
Ach…
Terwijl er in Amsterdam werd gekickbokst, mensen blikken bier naar bussen gooiden, dronken in grachten vielen, hekken omduwden, op bushokjes sprongen, huilden, erg blij of heel erg boos waren, deden wij in Tilburg niet veel bijzonders. We degradeerden, maar verder was het gewoon zondag. Gaap. Onze betaald voetbalclub speelt volgend jaar een treedje lager en niemand vindt dat erg. Berusting? Fout, het is relativering. Tilburgers geloven het wel met dat voetbal. Het is net de monarchie. Leuk, maar verdwijnt het, dan vinden we het ook goed.
Terwijl in het boerse Breda de massahysterie toesloeg na een verborgen kostenpost van een paar miljoen, interesseert de financiële situatie van Willem II ons hier geen barst. Een inzamelingsactie om de tekorten aan te vullen moest worden afgelast. Niet genoeg interesse. Tilburgers relativeren het eigen voetbal de grond in. De enige reden dat we naar het stadion komen is om vast te stellen dat het nog steeds maar een lullig spelletje is. Tijdens de allerlaatste thuiswedstrijd in de Eredivisie – de ‘altijd zwaarbeladen’ derby tegen NAC – zwaaiden mensen lollig met vlaggetjes met daarop de Jupiler stier, beeldmerk van de eerste divisie. Willem II verloor met 0-1 van de ‘aartsrivaal’ maar op de tribune lachten de mensen. Trots droegen ze rode shirts met het symbool van de laagste divisie van het betaalde voetbal.
Volgend jaar promoveren we wel weer. Of niet, ach…
Kerk van de Kalebas (7)
Nu zien we hem echt nooit meer terug.
Nadat hij het contract bij een ‘echte uitgeverij’ tekende voor zijn kortverhalenbundel, kregen we eigenlijk al geen stukken meer van hem voor op de site. Na het succes van zijn recente roman is het zelfs moeilijk nog een mailtje met hem te wisselen. Maar na onderstaand nieuws vrezen we dat we nu toch wel echt het laatste van AHJ Dautzenberg gezien hebben. Een KutBinnenlander is uitgevlogen. Zien we nooit meer terug.
Samaritaan van A.H.J. Dautzenberg wordt mogelijk verfilmd
De productiemaatschappij NFI Producties (Kan Door Huid Heen, Hunting & Zn) heeft een optie op de verfilmingsrechten verworven op de debuutroman ‘Samaritaan’ van A.H.J. Dautzenberg. In dit boek besluit een man een nier af te staan aan een onbekende. Belangstellend en geamuseerd beweegt hij zich door de bureaucratie van de medische zorg. Gaandeweg krijgt de man meer en meer inzicht in zijn drijfveren, die niet altijd even zuiver zijn.
De Nederlandse film Metro van Marcel Visbeen en de boekverfilming ‘In het Huis van de Dichter’ zijn andere lopende projecten van NFI Producties.
Gerelateerd: Een engelstalig interview met AHJ
Drukste dag van een ambtenaar
Kerk van de Kalebas (6)
Dat is het leven (6)
De Krabbedam school in Eindhoven.
Hier was ik 9 jaar en zat op de Krabbedam school in Eindhoven.
Bij juffrouw Hafmans had een houten kunst hand .Juf Hafmans die al snel de bijnaam juffrouw hafkut kreeg van de kinderen als ze niet in de buurt was.Het was wel een goede lerares voor deze school.In de bovenlokalen was een ulo gevestigd.
Omdat ik meestal elk jaar bleef zitten heeft mijn moeder me op een openbare school gedaan.Daar zaten meiden en jongens door elkaar heen in de zelfde klas.
Op straat flikte ik van alles echte kwajongens streken.
Ik zette wel eens voor de gein een groenteblik gevuld met hondenpoep op de klink van een deur belde aan en liep hard weg.Gevolg de deur werd geopend en de honden stront vloog de gang in.Een ging het fout de zoon die daar woonde kon harder lopen en greep me en bracht me terug en ik moest de hele gang boenen kreeg een schop onder mijn gat en kon vertrekken.Ik nam wraak bond s,nachts met een stevige ijzerdraad hun klink van het huis aan de klink van de buren belde aan en rende hard weg.Ze trokken maar kregen de deuren niet open Ha ha.
Dat vond ik wel leuk maar van leren kwam door mijn vele spijbelen ook daar niks van terecht.Maar ja hier op de Krabbedam school hoefde je tenminste niet elke morgen naar de kerk terwijl dat op de rk school wel moest.Ook hoefden we geen katechismus te leren.Ik vond trouwens dat het geloof niks met leren op school te maken had.Wat ik heel goed kon was voorlezen.Als ik eens een keer op school was en de juf moest even weg zei ze altijd,Cremertje lees jij maar voor.Dan las ik het sprookjes boek van Repelsteeltje is mijn naam voor.Het was dan muisstil in de klas want ik fantaseerde er nog een hoop bij wat niet in het voorleesboek stond.
Met mijn 9 jaren was ik niet bepaald de braafste jongen in Eindhoven.Men vergeleek me dikwijls met Pietje Bell de rakker.
Ik doopte eens een meisje dat voor me zat in de klas haar paarde staart in de inktpot.
Toen ik dat gedaan had sloot Juf Hafmans me voor straf op in een boekenkist die in de gang stond.En om te voorkomen dat ik er snel weer uit zou klimmen ging ze er met haar dikke reet bovenop zitten.Ik kon er pas uit toen de middag pauze voorbij was.
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Reactietjes