KutBinnenlanders.nl

Dag: 8 oktober 2009

Inburgering (7)

Het was allemaal vrij toevallig – zaterdagavond heb ik, na optredens van Straf en Dovemansoren in Tilburg meegepikt te hebben, nog even wat nagebabbeld bij het duo Dovemansoren thuis. Één van hen kwam aanzetten met de DVD-box van Godfried Bomans getiteld ‘Een Hollander Ontdekt Vlaanderen‘, na wat van mijn eigen observaties van hier bij de zuiderburen aangehoord te hebben. Mocht ik lenen. In de loop van deze week heb ik, wanneer de tijd het mij toestond want opvallend genoeg heb ik het als werkeloze altijd drukker dan wanneer ik weer eens een tijdje onder de werkgevelijke pannen ben, er al een beetje naar gekeken. Machtig mooie afleveringen van de bijna epische lengte van zo’n drie kwartier elk, waar Bomans, zichtbaar genietend, met ouwetjes van dagen, jongeren die nog nat achter de oren zijn, en menig hooggeplaatst functionaris babbelt, en door de Vlaamse natuur slentert, onderwijl mijmerend over de mystiek van het Vlaamse land. Dit zeg ik na slechts twee afleveringen (nog twee te gaan), maar met name de tweede ervan raakte mij nogal.

Waar de eerste aflevering zich veel meer op het politieke, en daarmee redelijk achterhaalde vlak begaf, richt de tweede aflevering zich op taal, cultuur en verdwijnende natuur. De kwestie van de eerste aflevering, namelijk dat de nederlands sprekende Belg de ultieme underdog is in eigen land, en dat de Vlaamse Beweging dapper tot aan Brussel probeert op te rukken, en bovendien de Walen nog de financiëel krachtigere buurtjes waren, dat is bijna veertig jaar na dato wel geweest. De vlamingen bekijken inmiddels eerder of ze de noodlijdende franse helft niet kunnen dumpen, om zo, zoals toen ook al gold (puntje uit aflevering twee), meer ‘Europees’ mee te kunnen tellen. Maar in aflevering 2 gaat Bomans echt lekker los. Het curieuze verschijnsel van de provinciale dialecten die zo de eigenheid van de lokale vlamingen behoudt, waar ABN wellicht een universeler verstaanbaar communicatiemiddel is maar hen zich niet toelaat zichzelf uit te drukken op het niveau dat hun ‘eigen taal’ doet, dat is heden ten dage nog steeds waar. Evenals het verschijnsel dat een Belg vaak nogal wat extra ‘elleboogruimte’ krijgt en/of neemt bij zijn werkzaamheden en zo dus hard en snel kan werken zonder al teveel zinloze vergaderingen en bureaucratische toestemmingsverleningen (al kunnen inmiddels verscheidene grotere organisaties in dit land daar toch ook al wel wat van). Bomans probeert, romanticus als hij is, nog aan te kaarten dat het wel jammer is dat meer en meer ‘jonge schrijvers’ (toen dan hè) van dat volkse taaltje af wilden om vooral maar onder het ‘gezellige’ imago uit te komen, en dat de authentieke vlaamse natuur meer en meer moet wijken voor kille stedelijkheid, is ook ruim na zijn dood, mijns inziens dan, nog lang niet echt aan de orde. Zijn onterechte vrees voor de toekomst van de Vlaming oogt echter volledig authentiek als je hem ziet genieten van het echte Vlaamse geklap, als hij uniek-Belgische woorden uit het woordenboek uitlicht, en als je hem al pijprokend door het prachtige Vlaamse landschap ziet wandelen.

Daar is nog altijd veel van over. Van die authentieke lokale identiteit en -taal. Als daar zelfs niet gewoon álles nog van over is, zoals ik dagelijks op straat, op café, waar ik maar ga of sta merk. Van de natuur – puur sprekende voor de Nederlandse parken die ik bezocht heb, die mogen zich, vergeleken met de talloze stukken machtig mooi groen hier overal in de stad rondgeslingerd, met geen greintje recht ‘park’ noemen. Een paar afbladderende platanen of fantasieloze dennen en een glijbaantje is geen párk, lieve KutBinnenlanders. Dat is enkel een veredeld grasveldje. Die venijnige moppen over ons ‘Ollanders, niet zozeer over onze spaarzaamheid maar over dat we vooral maar lekker kunnen gaan verdrinken zonder dat de zuiderbuurtjes er één traan om gaan laten, die worden ook nog altijd vaak verteld. En als in een hip café waar ik vaak en graag kom, tussen de neonverlichting, de Bacardi Breezers, de schaarsgeklede dames in de dance-muziekclips, en de moderne zetels, even een paar authentiek Gentse plaatjes achter elkaar gedraaid worden, brult jong en oud die broederlijk en luidkeels mee, in vol dialect. Als Bomans nog onder ons was geweest – hij stierf later in datzelfde jaar 1971 – had hij het vast een zeer tevredenstellend gegeven gevonden. Dat Vlaanderen er nog altijd is. En dat er voor een Hollander dus nog een hoop te ontdekken blijft.

Heerlijk. Ik heb nóg twee afleveringen te gaan. Beetje spaarzaam mee omspringen want voor je ’t weet is het anders weer voorbij.

 

Ken ‘Uw’ Land (3)

Eind deze maand mag ik pas naar mijn eerste inburgeringscursus-les. In aanloop daarnaartoe ben ik met allerlei thema’s bezig over inburgering. Maar wie daarnaar benieuwd is: ik ga dat heus niet direct meteen subiet toutdesuite uittikken hoor. Stop dus maar met F5-en, en wacht verdorie maar eens gewoon zoals iedereen moet wachten zo af en toe. Houdt u ondertussen maar even lekker bezig met de laatste van de raadplaatjes. En éérst zien te raden, dan pas spieken. Ik kan alles zien in de statistieken.

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑