Ik heb genoeg ellende in mijn leven
Alsjeblieft, voeg niks toe!
Ik heb genoeg verdriet, het een en ander op mijn lever
Ben soms de wereld zo moe.
In mijn persoonlijk leven
is er zoveel niet geweest
Zoveel aan schots en scheve
elementen op het feest
dat sommigen zeggen het leven is
Het mijne nog het meest.
Ik kijk alleen naar het journaal
om die jongedame die ik wil in mijn verhaal
Er gaat zo veel goed, er gaat zo veel goed
maar dat zit er niet in, omdat het schokken moet
Annechien, Annechien
Er is zo veel moois in de wereld
Alleen al omdat we haast elke dag
Annechien mogen zien…
Het voelt als een lege maag in mijn hart
Maar ik heb geen honger meer
als ik daar ooit iets dergelijks heb gehad
Want mijn hoofd en onbewuste
voedt zich steeds met het negatieve
En ik zal er steeds weer van lusten.
Het voert het onverteerbare
naar mijn schouders en mijn borst
Ik kan het niet verklaren, het is een
onlesbare dorst
Naar kwaad bloed in mijn keel
naar oud brood met een korst
Oud nieuws, oud nieuws
Wat is er goed in de wereld?
Nou, ik weet: inmiddels best wel veel…
(refr.)
Met haar frêle gestalte, haar vrouwelijk jongensgezicht
Haar prachtige huidskleur, stem als een gedicht
Ik versta meestal niets dan de kleur van haar klank
Ouders van Annechien, mijn eeuwige dank!
Voor iemand wie zelfs slecht nieuws opvrolijkt
Of in elk geval olijk 1maakt en lekker als een hoestdrank
mij ervan overtuigt: het is te doen, het is
zeer zeker wel mogelijk…
(refr.)
Annechien
Oorlog (5 en einde)
De secretaris betreedt het enorme kantoor met de ellenlange vergadertafel van de ultra agressieve steaketer van het oorlogsgebeuren. Zeg maar de aanstoker en de aansteker tegelijk.
Hij ziet geen spoor van het vlijtige bijtende baasje tot hij het bureau nadert en twee in schoenen gevatte voeten ziet liggen. Daaraan verbonden ligt verder het hele lichaam op de grond. Meteen verwittigt de secretaris de paleiswacht.
De rest behoort tot de routine. Zelfs het moordwapen treffen de onderzoekers van het parket aan: een Japanse porseleinen briefopener, bebloed maar ongebroken. Dit porselein is harder dan staal.
In het communiqué na afloop is nergens sprake van een samoerai.
Oorlog (4)
Het was geen klein bier om het virus het hoofd te bieden. De strijd was lang maar nooit wanhopig, al bleef de vijand doorgaans onzichtbaar.
Na het virus, de Rus, dus. Een zeer zichtbare vijand ditmaal, even gebeten als het virus: kwaadaardig, niet aardig. Hoewel niet gek, lonkt de waanzin. Misschien is dat het enige dat hemkan stoppen, of een kogel voor zijn kop. Hij heeft zowat alle touwtjes in handen. Als hij doorslaat, wie staat dan klaar om de touwtjes over te nemen? Stort alles dan zomaar in? Het valt te hopen.
Van het virus wisten we hoe het te meten om het te weten. Van die Rus weten we het niet. De verschillende deskundigen spreken elkaar net niet tegen. Een werkgroep of stuurcomité komt er niet. Heel voorzichtig halen we adem.
Normaal
Er zijn er genoeg in dit leven die alles krijgen zonder verzet
Hun lot stond in goud geschreven, maar die gaan vaak teleurgesteld naar bed.
Die gaan verder dan hun eigen bed kijken, wat en wie zij nog kunnen bereiken.
Ik beschouw het als wonderlijk
Iets zo zeldzaam, zo uitzonderlijk
Gebeurde het me maar elke dag, beminde…
Ik had het nooit in mijn bestaan, van het bestaan toch wel gehoord
Dus voor mij kan het niet op zichzelf staan
Het is enig in zijn soort
Overal gezocht, ver en in de buurt, maar het koortsige er nochtans niet uit verwoord.
(refr.)
Want vind je het normaal, zoals zij die zich niet inhielden
Zich volvraten als was het hun laatste maal
Begonnen met lichten van hun hielen…
(refr.)
Kon ik het maar normaal gaan vinden
Kon ik het maar normaal gaan vinden
Gebeurde het me elke dag, beminde…
Oorlog (3)
Einde van een vriendschap
Hij was het te bruin aan het bakken. Daarom besloot ik hem op te bellen, over een niet beveiligde niet rode lijn. Spionnen mogen best horen wat we zeggen.
‘Ha, die Thief. Alles goed? Ik heb het wel druk, heel veel werk’.
‘Toch zou je beter wat gaan vissen, Vladim.’
‘He, he, hoezo?’
‘Man toch, jij houdt bij je buren een zure inval. Je laat schieten op alles wat beweegt. Maar niemand mag volgens jou spreken van oorlog of invasie. Man toch, hoe bruin wil je het bakken! Ga toch vissen!’
De rest was voorspelbaar. ‘Wat, jij ook al, vriend? Ga weg!’ Waarna hij ophing.
Oorlog
Het paleis ligt er somber bij, onwetend dat zijn beste dagen nog niet aangebroken zijn. Het is het einde van de winter, grijs en kil.
Prima weer om een aanval in te zetten. De troepen troepen niet langer samen, ze staan netjes in het gelid. De vijand is inmiddels een vertrouwd figuur geworden, heeft alles weg van een grijsaard die een sigaar rookt tegen beter weten in.
Het is een onhoudbaar, nauwelijks spannend moment, alvorens de vijandelijkheden zullen uitbreken. De laatste haatboodschappen zijn zopas de ether en het wereldwijde web ingezonden.
De koning staat op uit zijn troon, overschouwt zijn generaals en zegt dan uitdrukkelijk: ‘Ingerukt, mars. U mag nu uitrukken’.
Voor na het eten
Ik trek een sjekkie uit de boom
melk wat wijn uit mijn kat
Ik haal een kropje uit mijn keel
en schreeuw om bijval.
Ik slacht een worteldeling
trek een aardappel uit mijn keel
schenk wat spruitjes bij de koffiemelk
en zoog mezelf naar wakkerder.
Zet je zo je TV aan?
Oh ja!
Ook al heb je die gestript…Oh ja…
Zie je voor je welk programma je zou zien
Oh ja, oh ja, oh ja!
Ik haal wat adem uit de airco
Ik schmink mijn toetje met chocola
Ik vlaflip haast op de wc
ontspan met koffie-rosé.
Ik val haast om, ik poot mijn slaap
en ga harder als een trein
Ik lees de doven voor uit radio
en zal wel weer mijn tijd vooruit zijn.
(refr.)
Ik slaap een slag, wordt bij de rondweg aangehouden
Bent u nu nog steeds op weg naar bed?
Ik rust me uit en zwoeg
en lust er zo nog wel een paar.
(refr.)
Een dag als geen ander
Het geringste geluid dringt tot hem door. Tot gisteren was hij doof voor het geringste geluid. Hij hoorde enkel geluid dat in de buurt komt van gebulder. Of de branding.
Het kabbelen van de beek, dat hij tot gisteren moest ontberen, dringt nu tot hem door. Hoe is het zover kunnen komen?
Hij vraagt het zich niet alleen af, hij zoekt ook nog eens naar een antwoord. Hij vindt er geen. Hebben de dokters niet altijd beweerd dat zijn gehoor gaandeweg achteruit zou gaan? Is hij zich te buiten gegaan aan een of ander roesmiddel? Of is de luchtkwaliteit van de ene dag op de andere schrikbarend verbeterd?
Wie weet? Ja, wie zou het kunnen weten?
Nadering
Kubisme op kutbinnenlanders
Je zou het beter beschouwen als louter fragment zonder de bijzonderheden van het hele corpus te onderkennen. (Ja, elk woord hier telt dubbel) Als je dan dat fragment voldoende in ogenschouw hebt genomen en er desnoods een vinger hebt op gelegd, kun je je ogen sluiten om aldus het geheel in ogenschouw te zien te krijgen en te nemen.
Dan open je je ogen, wend ze af van het fragment en ga je over naar het volgende fragment. Zo blijf je bezig en een tijdje zoet. Nou en of.
Het is pas als je eindelijk het laatste fragment hebt beschouwd dat je in het geheel kunt binnendringen. We zijn voldoende geneigd om deze benadering als wetenschappelijk te aanzien. Of als de mystieke weg.
De aarde alleen al.
Om liefde (Herschreven)
Ze zei dat ze van hem hield
En dat ze dat ook voelde in hart en ziel
Maar hij, die verbaasd en uiteindelijk rood van woede
Maakt het uit dat hij niet vertrouwde wat zij voelde?
Natuurlijk voor het beantwoorden van zo een omhelzende conversatie
Met een ‘ik hou ook van jou’ in precies dezelfde situatie…
Zoveel draait uiteindelijk om liefde
Zoveel draait uiteindelijk om liefde…
Natuurlijk had hij ook weinig vertrouwen omdat het hem niet genoeg
was gegeven in zijn leven en door tevelen afgewezen
Waardoor hij uiteindelijk, door teveel onzekerheid en te weinig zelf-respect
Niet meer verwachtte wat mensen doorgaans in elkander aantrekt.
(refr.)
Zo werd het niks en dat vond ze, ondanks dat ze het eigenlijk nog steeds vond van hem
Het viel in alles te bespeuren, zelfs in zijn van onzekerheid druipende stem
Elke keer dat ze hem zag, dacht ze aan hoe het had kunnen zijn geweest
Als hij de liefde ook had kunnen voelen net als haar en in die geest.
(refr.)
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑


Reactietjes