Ik wou mijn wagen zo dicht mogelijk bij de dijk parkeren. Er staan daar volop bomen en, wie weet, volop eekhoorns. In de straat verderop was een bouwaanlegfirma echter druk doende het voetpad op te breken om er glasvezelkabels in de leggen. Daardoor stond de plaats onder de bomen vol. Ik reed wat rond en vond geen plek, keerde terug en parkeerde half op de berm.

De volgende twee uur verliep alles voortreffelijk.

Op de weg terug naar huis week ik af van de rechte weg om in een middelgroot warenhuis een paar doosjes yoghurt op Griekse wijze te kopen. Het was er niet druk.

We aten kip met rijst in een bijzonder lekkere saus.

Even later overleed de koningin. God saved the Queen, he now saves the King.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

‘Nu het einde nadert is er van genade geen sprake meer’. De postbode belt altijd tweemaal. Aan de deur. Na gedane ronden en arbeid zit hij hier in het dorpscafé, zowat het enige café.

De postbode brengt op die manier zijn eigen boodschap aan de man. Uitgerekend een enkele man zit in het café, verderop aan een tafeltje.

Buiten valt ineens het zonlicht uit, valt een stortbui neer, heftig, in geen tijd staat de straat blank. ‘De moessons hebben ons  bereikt’, aldus de postbode. De hele tijd heeft de ander geen woord gezegd. Zijn stilte irriteert de bode. ‘Vindt u er dan niets van, mijnheer, ja, u daar?’

De man drinkt de rest van zijn glas in een teug leeg, staat op, rekent af aan de toog, draait zich om naar de bode en spreekt, uiteindelijk: ‘Nee, ik vind dat alles maar niets’, stapt op, trekt de deur open en verdwijnt in de stortregen.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

In Nederland noemen ze de zetel of de sofa de bank. Ze weten niet en willen niet weten hoe verkeerd dit is. Laten we eens kijken waar er wel een bank te vinden is.

In het park. In weer en wind, steeds paraat.

De geldbank. Enkel open tijdens sommige kantooruren. Voor de rest op uw telefoon.

De bloedbank. Voor bloedgevers zogenaamde donoren en bloedzuigers die bloed toegediend krijgen.

De pijnbank. Voor bloedlozers. Bloedloezers dus.

De gegevensbank. Voor gefilterde, geklasseerde en gerangschikte informatie hapklaar voor uw computer. De  racistische aanval van de Nederlandse belastingdienst op gezinnen van Turkse en Marokkaanse oorsprong inzake de kinderbonus was het resultaat van een netjes gevoede gegevensbank met ingebouwd racisme.

De organenbank. Het is er altijd druk in het weekend.

U ziet, geen enkele van deze banken past in ons salon. Daar zitten we dus veeleer en terecht in een zetel of een sofa. Daar is niets mis mee, integendeel. Doei.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

In allerlei menselijke handelingen en activiteiten is industrialisering opgedoken. Of ingetreden. Met wisselend succes. De voedselindustrie bulkt van ziekteverwekkende ingrediënten. Ik walg van kant-en-klare maaltijden.

Waar ik niet van walg is de verpakkingsindustrie, een verzameling oenen met twee linkerhanden die van alles & nog wat verpakken. Ik leef ermee op voet van oorlog. Zij verplicht me altijd gewapend rond te lopen, met een zakmes op zak om verpakkingen te openen die anders niet open te krijgen zijn. De onwillige verpakkingen, ze maken haast de helft uit van de producten van de verpakkingsindustrie.

Die oenen immers vergeten heel vaak dat je hun verpakkingen ook nog moet open zien te krijgen. Het zal hen worst wezen.

Japanners doen niet aan verpakkingindustrie. Voor hen is verpakken een kunst, niet inpakken en wegwezen maar uitpakken, traag maar zeker en laag voor laag, zonder iets te scheuren. Zie je, alleen al de verwoording ervan doet u, lezer, en mij, schrijver, watertanden. Zonder industrie is het pas goed leven.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

De valbijl maakte een einde aan de klassenjustitie inzake uitvoering van de doodstraf. Hoe armer de burger, hoe straffer de straf, hoe groter de marteling, hoe wreder de dood. Zo verging het de ter dood veroordeelde. Met de valbijl werd iedereen gelijk voor de doodstraf. Het slachtoffer merkte bovendien nauwelijks dat hij of zij onthoofd was.

De valbijl is een Franse eensnijdende bijl die van op zekere hoogte, meer dan een meter, naar beneden in de nek van het slachtoffer valt.

Dr. Guillotin, arts en links politicus, had in het Franse parlement gepleit en geijverd voor een propere terechtstelling die voor iedereen dezelfde zou zijn. Gelijkheid stond hoog in het vaandel geschreven van de Franse republiek.

De valbijl is naar hem vernoemd in het Frans: la guillotine. Hij heeft ze niet ontworpen. De naam is dus niet volledig aan de dokter gelinkt. Hij had louter de aanzet gegeven.

Even zag het er naar uit dat hij er zelf het hoofd zou bij verliezen. Hij werd ter dood veroordeeld maar kreeg genade.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.