Sneeuwwitje had haar zeven dwergen, Jezus zijn twaalf apostelen. Het zijn personages uit verschillende sprookjesboeken. Deze stad echter vond twaalf te veel en had de straat Apostelstraat genoemd. Meer moest dat niet zijn. Hier woonde op dat moment in zijn leven de schrijver Bart Plouvier zaliger. Ik woonde toen nog in de stad waar hij net voorheen woonde. Later zou ik zijn stad vervoegen en zou hij alweer verhuizen. Ik belde aan.

Hij bood me koffie aan.

Ik was in de bruine hemel: hij zette koffie in een potje dat stoom omhoog jaagt door de koffie. Dat smaakte. Hij sprak weinig. De koffie was niet vanzelfsprekend maar zei genoeg. Ons contact was dun. Hij was zich aan het terugtrekken. Ook uit het leven?

‘Met het leven dat ik heb geleid weet ik dat ik niet oud zal worden’. Ik zou die woorden nog lang herinneren.

Het is bij dat ene bezoek gebleven. Ik ben toen pas zijn boeken beginnen lezen. Hij kon goed schrijven en schreef boeken als geen ander. Hoewel sommigen Marquez als vergelijking zien.

Hij heeft woord gehouden. Hij was pas zeventig jaar toen hij stierf.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

De maat der dingen, een homp brood! Hoe eenvoudiger wil je de dingen? De koewacht brengt een emmer melk. De hufter een schep koeienvlaai.

Een mens moet echt wel weg van achter al die schermen: de televisie, de computer, de zaktelefoon, om de dingen onder ogen te krijgen, in hun maat.

De opgewekte tred van de boswandelaar verraadt allicht de bosneuker. Tot hij daar, in het bos, daadwerkelijk neukt, weten we het niet. Er staat geen maat op een opgewekte tred.

Een rivier meandert graag door het landschap. De fietser ziet het zo voor hem. Hij laat de dorpen rechts liggen, wil enkel de rivier zien. Dat komt goed uit nu er in een van de dorpen een boswandelaar met opgewekte tred aanklopt bij een half rustiek huisje. Door de prangende isolatienormen is het huisje immers opgelapt.

En verder, met welke maat bepaal je of het rustiek is? De bouwstenen, de dakbedekking, de ramen? Over de bewoner geen woord.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Bij de zure inval van Vladim Putain in Moldavië[1] is een grote rol weggelegd voor de inlichtingendiensten, zeg maar spionnen, uit beide kampen.

Dat zal wel. Op dat terrein verliezen de Russen terrein. Zodoende elders ook.

Daar komt nog een tweede aspect bij: bevelvoering. Het Russisch leger is ingericht volgens middeleeuws recept: het bevel komt van hoger, van hogerhand, zelfs. Soms te laat. De Moldavische troepen opereren in zelfstandige eenheden, die hun overwegingen ter plaatse maken en aldus sneller kunnen inspelen en toeslaan. De Russen durven al eens de verkeerde kant uitgaan.

U ziet, het nieuws van het front bereikt ons in voldoende mate en uit doorgaans welingelichte bronnen.

Zut alors, Joe, die zure inval dringt door tot in dit UKKV.

[1] Ik schrijf Moldavië en bedoel Oekraïne; ik schrijf zure inval en bedoel oorlog.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Het weer glijdt heel langzaam uit de zomer naar de herfst. Een milde nazomer is ons troostend deel. Hoor je dit de weerman zeggen? Nee, maar het zou kunnen.

Nu iets anders dan maar? Ach, er is zoveel anders en laat maar, bij dit zalig nazomerweer vermaak ik me behoorlijk.

Tussen Zeeland en het Meetjesland, met verderop het Waasland, ligt een tunnel. Tussen Rusland en het schiereiland de Krim ligt een brug. Ik bedoel maar.

Hoezo, zomaar?

Wel, het is makkelijker een brug op te blazen dan een autotunnel. Zou dat? Die gaspijpleiding is toch ook maar ontploft.

Zo zie je maar, waarom ik het beperk tot het mooie weer.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Nagenoeg alles heeft een achterkant, al heet dat niet altijd zo. De maan, de koe – daar heet het een achterste en is dom. De achterkant van de maan is de gekte. Bij de mens heet de achterkant domweg de kont. Al is dat helemaal niet dom. Wie er te ver op ingaat en er diep in doordringt wordt niet dom noch gek maar pervers.

Het is alvast en bijaldien fout te stellen dat voor- en achterkant gelijk zijn, of nog erger, gelijkwaardig. Je zou het grote genot van de perverseling ontkennen.

De veerman kijkt, ja zelfs, stuurt terwijl hij tuurt naar de kont van het paard. Dat heeft geen kop maar een hoofd, geen poten maar benen, geen achterste maar een kont.

Zo, daarmee is die achterkant helemaal rond.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.