De firma waar ik eind jaren 1970 werkte, ‘deed’ in mensenrechten, was multinationaal, telde vierenveertig lidstaten of filialen, hield eenmaal per jaar een algemene vergadering in een van de lidstaten. Dat jaar was ons land aan de beurt.

De organisatie liep gesmeerd, we konden al eens improviseren, een vergadering meepikken en kregen na afloop van het volgende gastland te horen: ‘Het wordt voor ons moeilijk dit te evenaren’. Ik was toen nog behoorlijk groen achter mijn oren.

Een week lang vergaderen en op dag acht persconferentie. We waren op dag zeven aan het opruimen, de laatste vergadering zat er op, het was middag. Ineens stond daar een trio waarvan een man een reuzencamera vasthield als gold het een mitrailleur. Ze spraken Frans. RTBf. ‘Middag. We zijn van het televisiejournaal. Uitzonderlijk hebt u recht op drie minuten in onze uitzending vanavond. We willen uw secretaris-generaal spreken’.

Ik besloot dat uitzonderlijk recht met voeten te treden. ‘Die drie minuten zijn uw zaak. U komt te laat. Donderdag was er ’s avonds een vergadering die open stond voor beleidslui en journalisten. Jullie waren er niet en toch had ik ook jullie uitgenodigd. Ingerukt’. (Cassez-vous)

Zienderogen en –oren daalde de toon en hun gestalte; hun knieën werden van de weeromstuit soepel. Ze bogen. ‘Zou het toch mogelijk zijn hem te spreken?’ ‘Kom  morgen na de persconferentie. Ik zou niet weten waar hij nu is. Aan het laatste middagmaal? Al op weg naar Brussel? Zijn kamer aan het opruimen?’

Toen gingen ze helemaal door de knieën. Ze stapten ootmoedig uit  hun hoge toren en daalden af. ‘Neem wat beelden van het decor hier, we zijn het aan het afbreken’. En ik zocht en vond de secretaris – generaal die hen te woord stond. Hogetorenmentaliteit. Treurbuisgespuis. Grenzen overschrijden is zo gebeurd. Ze terugdringen achter die grenzen daarentegen

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Onze huisarts zegt het af en toe: er zijn aandoeningen die vanzelf verdwijnen. Het lichaam is nu eenmaal een organisme, dat in staat is zichzelf bij te sturen.

Als een machine een aandoening vertoont, zit er meestal niets anders op dan bij de automecanicien langs te gaan en het onderdeel te vervangen of te herstellen.

Zo had mijn auto, een zelfontploffer, een falende sensor in de uitlaat, waardoor het beheersysteem van de motor het vermogen deed dalen. Het stuk in kwestie is redelijk duur en vraagt veel werk om het los te krijgen. Ik trok mijn schouders op en bleef rijden met honderd in plaats van honderdvijftig pk. Niet echt flitsend en volop schakelen om hellingen te nemen.

Af en toe kreeg mijn motor opnieuw zijn volle vermogen. Duurde hooguit enkele uren. De laatste twee weken echter blijft de motor op volle rendement draaien. Is die sensor omzeild?

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Ik heb ooit een commentaar van mij zien schrappen uit het groot smoelenboek (faceboek). Ik had me laatdunkend uitgelaten over mijn favoriete schelddoelgroep, de Chinezen. Ik noem ze ook Sjintokkers, nog voor ze zichzelf TikTok noemden. De censuurcommissie van het smoelenboek had dit opgevat als haatspraak. Door een epidemie te laten uitgroeien tot een pandemie stegen ze voorwaar in mijn laatdunkendheid.

Een andere favoriete doelgroep van mij zijn de Rikanen, zoals ik de inwoners van de Verenigde Staten noem. Ooit pioniers, veroveraars van het Wilde Westen en bevrijders van Europa zijn ze verworden tot een stel junkies die zich voeden met nepnieuws en oerbelachelijke theorieën, niet over marsmannetjes, maar over linkse elites die in de kelder van een pizzarestaurant in New York complotten smeden en kinderen lokken en verkrachten. Ze dringen zich op voor tv-camera’s om hun boodschap te spuien in het gezicht van de kijker, om daarna bier te gaan drinken dat nog minder voorstelt dan Heineken. Ja, ja, ik weet het, het is een karikatuur. Daarmee heb ik toch weer mooi gehad.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Nee, hoor, dit gaat niet over de penis. Daar wordt elders vaak genoeg over geluld. De gemiddelde gestalte van politie-inspecteurs in dito romans, dat is de kwestie: die bedraagt doorgaans een meter vijfenvijftig tot een meter vijfenzestig. In spionageromans bedraagt de gestalte van de geheim agent vaak meer dan een meter zeventig.

Bestaan daarover afspraken tussen de schrijvers of gaat het om onuitroeibare stereotypen? Of speelt er nog wat anders mee?

Directeuren van hotelzalen geschikt voor congressen of seminaries, die tegen een blanco agenda aankijken of afrekenen met een dood seizoen, zouden de idee kunnen opperen een lezingenreeks gevolgd door een debat aan deze kwestie te wijden. De titel heb ik al gesuggereerd en hij staat borg voor veel belangstelling, zij het misplaatst. Vele landen huisvesten vele universiteiten en daar zouden zeker wel enkelingen, onderzoekers, hoogleraren, assistenten en dies meer zich met dergelijke kwesties kunnen inlaten, hetzij aan de faculteit der letteren, hetzij aan de faculteit der psychologie.

Zo’n directeur speelt de kwestie dan handig door aan een evenementenbureau en na enige  tijd loopt zijn zaal weer vol. Hij mag evenwel niet vergeten enkele journalisten een exclusief doch gratis toegangsticket op te sturen.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Hoe vaak valt onvertogen de zegswijze ‘In een volgende aflevering van dit programma …..’, dan kijk ik steevast de andere kant op. U niet? Aflevering kan ook uitzending heten. Eigenlijk doet dat er niet eens toe. Als de kijker maar reikhalst.

Of je laat in een serie de held van een klif vallen waarbij hij net op tijd zich kan vastklampen aan een uitstekende boomwortel. Einde aflevering. De kijker kijkt gegarandeerd uit naar het vervolg. En van de ene klifhanger naar de volgende rijg je een serie aaneen.

Momenteel loopt in België een spannende reeks, zij het dat er geen dagelijkse maar wekelijkse afleveringen zijn. ‘Burgemeester zet een stap opzij’. Kijkt wel uit om niet van een klif te vallen of iemand zou hem of haar moeten duwen. In deze serie zijn man en vrouw elkaars gelijke en aan elkaar gewaagd. De jongste uitzending had als titel: ‘Er zijn burgemeesters die niet weten dat er een plichtenleer bestaat’. Wie zal als volgende een stap opzij zetten? Kan het erger dan in Sint-Truiden? Wat deden Bart de Pezewever en zijn schepen van cultuur in Rabat? Wordt vervolgd.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.