voor al dat drama op uw schouders

toen.

Ik heb met u te doen

maar door u

filmisch, poëtisch, roman-technisch

lekker toch weer iets te doen.

Want wat had ik nou zelf

in mijn leven?

In Jaren zeven, tig van tachtig

op te groeien, totaal onmachtig…

En niets om over naar huis te schrijven

even interessant

als Lieve Anne en de Volkskrant

nu beiden nog gelezen, want

Bikkelharde cijfers…

op hetzelfde strand

waar wij liggen naast vakantie-Duitsers

graven onze kinderen de mijnen

en uw verleden op

Bouwen lucht- en zandkastelen

boven, op de kop van velen

wiens verbranding ik

nog kan horen ruisen

in schelpen die ik herverzamel

in mijn picknickmand.

Stille getuigen van

Heil-land en nationaal-belhamels

Die van u, opa en papa

ergerlijk grote sokken-helden

maakten dat ik dat zelf dus

nooit heb mogen zijn

en navertellen

maar goed

Ik zal ze weer eens bellen

want hoe was dat nou toen

grootooms Siegfried, enHeinrich-Helmut

in de zonneschijn verschenen

negentien lentes jong in veertig

op die mooie dag in Mei?

Want de lucht is nu vrij en grijs

en ik

ach, ik verveel mij…

 
Moordkuil
Moordkuil: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.