Tja. Dit is ook ‘vooruitgang’. Zo was hij er wel. Zo is hij niet meer. En krijgt de tweede helft van de afgebeelde zin ineens een heel andere betekenis. Je zou hem nu zomaar half in het Engels kunnen lezen. Mensen zien het wellicht, of zien het niet. Of zien het en halen hun schouders op. Sommigen die het zien, weten niet wat er eerst stond. En zo verdwijnt “Peter” langzaam uit het collectief geheugen. De mysterieuze “Peter” aan wie de oproep gericht was. Om ‘dié’ vuilbak te checken. Misschien had de auteur er iets voor “Peter” in verstopt. Misschien was het een schimmige zaak. Of juist een reusachtig romantisch gebaar. We zullen het nooit weten, en nu is “Peter” ook al weg. Er rest ons enkel “die vuilbak”. Dag “Peter”. Maar ! Goed nieuws, “Peter” ! Je staat mooi wel vereeuwigd in mijn recentste prozaboekje. Jaja, heus waar, daar staat de volledige oproep van de vervende onverlaat in afgebeeld. “Peter” is in ’s lands literatuur – of toch in een boekje met kleine oplage dat in een handvol kasten is beland – vereeuwigd. U kunt “Peter” zelfs nog bestellen (al zijn het inmiddels echt de allerlaatste exemplaren). Dus, “Peter”, blijf nog even. En mocht iemand weten wie “Peter” was en wat er in “die vuilbak” te “checken” viel, dan horen we dat natuurlijk ook graag. Keep the “Peter” alive !