KutBinnenlanders.nl

Maand: juni 2014 (Page 1 of 4)

Die dag in Mij

Bedankt, lieve ouders, grootouders

voor al dat drama op uw schouders

toen.

Ik heb met u te doen

maar door u

filmisch, poëtisch, roman-technisch

lekker toch weer iets te doen.

Want wat had ik nou zelf

in mijn leven?

In Jaren zeven, tig van tachtig

op te groeien, totaal onmachtig…

En niets om over naar huis te schrijven

even interessant

als Lieve Anne en de Volkskrant

nu beiden nog gelezen, want

Bikkelharde cijfers…

op hetzelfde strand

waar wij liggen naast vakantie-Duitsers

graven onze kinderen de mijnen

en uw verleden op

Bouwen lucht- en zandkastelen

boven, op de kop van velen

wiens verbranding ik

nog kan horen ruisen

in schelpen die ik herverzamel

in mijn picknickmand.

Stille getuigen van

Heil-land en nationaal-belhamels

Die van u, opa en papa

ergerlijk grote sokken-helden

maakten dat ik dat zelf dus

nooit heb mogen zijn

en navertellen

maar goed

Ik zal ze weer eens bellen

want hoe was dat nou toen

grootooms Siegfried, enHeinrich-Helmut

in de zonneschijn verschenen

negentien lentes jong in veertig

op die mooie dag in Mei?

Want de lucht is nu vrij en grijs

en ik

ach, ik verveel mij…

 

Thuis

Ik heb mijn thuis gevonden
veilig
fijn
nooit eerder heeft het zo gevoeld
voor mij

Vol van liefde
vol vertrouwen
meer dan voor mogelijk gehouden

Met geduld heb jij
dat wat gebroken was
gelijmd

Met af en toe een vloek en zucht
alles in mijn koppie
goed gerijmd

Kan ik zijn
kan ik voelen
zo goed
zo écht op mijn gemak

Heb ik mijn thuis gevonden
door met jou te praten
te plagen
te lachen
alles kunnen delen

Alsof ik thuis ben
enkel bij mezelf

Enkel bij een vriend
die mij waardeert om wie ik ben

 

Mag ik u voorstellen: dit is mijn lichaam…

Wilde vanavond naar Breda om op te treden op VOLZIN, maar de stress van de afgelopen week heeft me nu ingehaald. Het is allemaal een beetje te veel.
Daarover gisteravond dit gedicht geschreven, dat zich toespitst op mijn rampzalige gesprek met meneer Klootzak Zielenknijper (Wil je me alsjeblieft even laten uitpraten!!? ‘Hoezo, ik zei toch (bijna) niets?’) Was nog van plan het vanavond voor te lezen…

Soms, in het diepst van mijn gedachten
terwijl de psychiater maanden later
en de rede wel kan wachten
dat moet omdat mijn bloed mij net
kokend, nagel bijtend naar bed verlangen doet

om mijn geest, zo vaak onwillig
want nu door zijn pillen kruisbestoven
in mijn eigen wanhoop doet geloven
door de grond heen worstelend naar boven
waar zich

mijn ziedend onderbuikgevoel met verbleekte stalen smoel vermengd
hem fysiek het Goede Nieuws van, mij dan toch ontmondigd, brengt

niet in staat zelfs nog ruggengraat
omhoog gekotst, muurvast en zeker
in brok in huig en plastic beker
te tonen dat ik hersens pijnig
op zoek naar de nu een weinig
vermoorde, want ertoe doende woorden

tot ik in mijn naam en in mijn geboortedatum onbekwaam
me wendt tot haar die geduldig koe-inblikkend naar me staart
me vergeeft dat ik ook een sterfdag noem
mijn stof tot stofdoem wijselijk afklopt
met een zo onschuldig: schikt het u om half elf?

In dit soort nooit gedachte nachten moet ik mezelf
met dit warrig hoofd gebogen
aan u voorstellen, droog weloverwogen:

Dit is mijn lichaam
regel het nu maar met hem
en oh… ahem!

Geen zonnebloemen, wel J.C. Bloem
op die fiets, op weg naar Hem, de datum…

28 augustus 2014, half elf

Láge Witsiebaan,
met klem!

 

“Fuck the system !”

Fuck the system !” Sinds die uitspraak kon hij al niet meer kapot. Het volkje waar hij dagelijks bij aan tafel mag schuiven, is de directe taal niet gewend. Dus leeft hij zich uit op zijn botte, harde uitspraken. Lekker erop los klagen. Verrukkelijke sound bites waar de kranten de volgende dag van smullen. Hij is in vorm. Zonder schroom noemt hij hun koningin een ‘wilde meid’, knalt hij erin dat hij ‘een Anderlecht icoon’ is, en wat al niet meer. ‘s Avonds in het hotel kijkt hij uiteraard terug wat hij allemaal eruit geflapt heeft, en valt dan grinnikend in slaap. Ze lopen met hem weg. Als de opa op het barbecue-feest die net lollig genoeg moppert dat iedereen moet lachen. En, aangemoedigd door het gelach, moppert hij nog harder en enthousiaster. Want alles is kút en hij mag het roepen. Ja, hij zit lekker op zijn plek.

Lees verder…

 
« Older posts

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑