Tag: opinie (Page 1 of 4)

Onthoud hoe dit geformuleerd is, Nederland. Ik vind dit persoonlijk een levensgevaarlijk klinkende alinea. Of liever gezegd: wie van ons is uiteindelijk géén ‘eenzame gek’ ? Is dit de dag dat het fascistische Nederland zich in volle glorie, schaamteloos toonde en u er zonder blikken of blozen naar keek en het niet eens opmerkte ? De dag dat men begon met dingen zeggen die u geen zorgen meer baren ?

Maak u niet ongerust, ik blijf op de ‘feestdag’ in kwestie binnen. Geef mijn portie maar helemaal aan Fikkie. En ik heb tijdens het nachtburgemeesterschap in Tilburg wel geleerd dat een feestje áltijd voorgaat op principes, maar vergeef me als ik niet begrijp wie nu nog wél iets met de koningendag te maken wil hebben. Dit zijn woorden over uw medeburgers, Nederland. ‘Eenzaam zijn’ is in deze formulering nog nét geen misdaad. Maar wel iets waar we collectief bang voor moeten zijn, voor die ‘eenzame gekken’. Onberekenbaar, dat gespuis. Ik zeg, preventief alle eenzamen ruimen, gek of niet. Want ze worden vanzelf gek, die eenzamen. Dat weet een kind ! En als we toch bezig zijn, andersdenkenden, dat zijn eigenlijk ook wel eenzame mensen he, en een beetje gek. En anderslevenden. Andersgekleurden. Andersgedragenden. Nu u erop let, overal lijken er wel mensen te zijn die anders zijn dan u. Aan de overkant van de straat, op uw stoep, uw buren, die engerds die daar hun hond lopen uit te laten. ANDEREN, HELP ! DE HELE STRAAT LIJKT BEZAAID MET DAT ANDERSSOORTIG GESPUIS !

Nahja laat maar weer, ik merk vaker en vaker dat ik de enige ben die nog van dit soort shit een probleem maakt. En ook bij mij zal het vast uiteindelijk slijten.

Onderweg, te voet, naar huis, na een voor mijn doen erg onbeschonken avond, deed ik nog één café aan. Wacht, ik herhaal: onderweg naar mijn nachtelijk bed en zonder verdere plannen, had ik het idee één laatste biertje te nemen voor ik mijn ogen zou sluiten.

Ik herhaal nog éénmaal: een vierendertigjarige man die nachtburgemeester van Tilburg is geweest en de helft van de cafés in Gent van binnen heeft gezien, dacht onderweg naar huis in één stil, bijna verlaten studentencafé op een heel kalme stapavond, te voet, onderweg naar zijn nachtrust, één biertje te drinken. De barman die waarschijnlijk nog Nintendospelletjes speelde met zijn tienervriendjes toen ik mijn fokking nachtburgemeesterboek over Tilburg schreef, meende dat een extra biertje teveel voor mij was.

Als dat teveel voor me was geweest had u dit nu vol spelfouten en andere onwerkelijkheden gelezen. En het is symptomatisch voor hoe de maatschappij u en mij behandelt. Als al bijna twintig jaar stemgerechtigde beschouw ik mezelf als prima voor mezelf instaand. Maar uw maatschappij vindt het nodig om mijn vingerafdruk op database op te slaan, mij doorlopend te informeren over een of andere ‘crisis’ in de wereld maar onderwijl mij te beschermen tegen het opnemen van mijn banksaldo, mij aan ontelbare regels te onderwerpen maar mijn meningen onderwijl systematisch te willen dwarsbomen, mijn menszijn te aanmoedigen maar mij ondertussen te brainwashen als een soort robot in een werkmaatschappij en vooral de weinige dingen die u en ik de moeite vinden in onze maatschappij als niet alleen onwenselijk maar zelfs als verwerpelijk te bestempelen. Ik weet niet hoe u daarin staat, maar ik ben dat spuugzat. Stel je voor, dat een volwassen mens als een volwassen mens beschouwd wordt anno 2013. Krankzinnig. Ik weet niet of ik met concrete voorbeelden moet komen maar ik denk dat u, dit lezende, zelf ook voldoende zaken kunt noemen waarin u zich als mens geremd voelt zodra u de comfortabele woonomgeving verlaat.

Noem me naïef, maar ik dacht dat iedereens vrijheid in de Nederlandse maatschappij pas ophield waar die van een ander begon. Niet dat er barricades nodig waren zodra er zelfs maar de minste mogelijke risico’s op andermans vrijheidsgenot zouden kunnen bestaan. Vrijheden of beperkingsverplichtingen, waar kiest u voor ? Persoonlijk ben ik het onderhand beu dat iedereen aangesteld lijkt als mijn verdomde babysitter. En nee, dit gaat allang niet meer over dat éne geweigerde biertje, waar ik best begrip voor kan opbrengen. Ik dacht tijdens het colaatje dat ik in plaats daarvan dronk hoeveel we alweer niet meer mogen, en als hoe gevaarlijk iedere individuele burger inmiddels al beschouwd wordt, en hoeveel van onze data vastgelegd wordt, en hoe makkelijk we inmiddels van onze medeburgers gescheiden kunnen worden als we iets onwenselijk uiten. Ik denk dan, maatschappelijke erosie: zijn we daar niet, korreltje bij korreltje, zelf bij aanwezig ?

The ultimate result of shielding men from the effects of folly, is to fill the world with fools. – Herbert Spencer

P.S. Deze als kind behandelde volwassene laat zich op dit moment prima zijn thuisbiertje smaken.

Sommige columns zijn als wildplassers. Je begrijpt dat de auteur het kwijt moet wat hij geschreven heeft, maar het is zurig, ongepast, en ‘besides the point’. Zo viel mijn oog op dit Volkskrant stukje. Het poëtisch gehalte van de column zit wel ok. De aanval op de gevestigde uitgevers verre van onterecht. Maar, zoals iemand ook al tegen mij zei, het calimero-gehalte van het stukje is dan weer heel triest. (Over de schaamteloze plug van het debuutboekje van zijn geliefde hebben we het niet eens.)

Het is bijna kenmerkend voor de machteloze boehoe-houding die de meerderheid van ons schijnbaar ooit trotse land beheerst. De zeikerige, bij voorbaat impotente, slachtofferige houding die velen aannemen – een kwestie even afzeiken is namelijk praktisch hetzelfde als er iets aan doén, niet ?
Voordat u begint te roepen wat ik er aan doe – ik maak me niet druk. Ik wou sowieso met geen enkel manuscript naar welke uitgever dan ook (mijn eerste boekje is bij een bevriende uitgeefster verschenen, mijn overige bundelingetjes in minieme oplages in eigen beheer en daar ben ik toevallig superblij mee) dus voor mezelf maakt het niet uit wat de ‘echte’ uitgeverijen doen. Maar ik hoor er veel wél ‘uitgever-ambiërende’ schrijvers over miepen, en daar krijg ik een beetje het zuur van.

Staak uw wild gezeik, makkers. Stáák uw wild gezeik. Stáák het contact opnemen met de ‘echte’ uitgevers. Laat ze maar weer eens wérken voor hun prospecten. Richt een eigen uitgeverij op. Ga wél met uw tijd mee – u beseft toch wel dat de uitgeverijen die nu enkel voor commerciële veilige keuzes gaan enkel nog aan korte-termijn-overleving doen ? De boekhandels verdwijnen, de boeken- en uitgeefwereld is drastisch veranderd, en u hoeft geen handpop te zijn om uw kunst te blijven maken. Zeker als u écht beweert te leven voor het schrijven, kan zo’n uitstervende uitgevermastodont u toch niets boeien ? Zoek nieuwe wegen om uw publiek te bereiken, om uw schrijven de wereld in te helpen. Ons lukt het ook, met ons marge-weblogje. En zonder enige uitgeef-ervaring. Dus hoe moeilijk kan het zijn ? Zelfs het heerlijk avondje komt niemand zomaar aangewaaid.

Oh, en of u wat minder neerbuigend wil staan tegenover mensen die dingen in eigen beheer uitgeven. Die durven namelijk iets te doén in plaats van met een pruillip wat letters te plassen. Kthxbye !