Auteur: Stefan Pietersen (Page 8 of 18)

Kookfornuis, wasmachine
koelkast, eethoek, wasdroger
Je kunt zeggen dat ik het heb getroffen
tafel, stoelen, tweezitter.

Maar ik wil daar zijn waar de mensen komen
Hun aanwezigheid maakt dat ik me niet zo eenzaam voel
Dat dode gevoel wat in te tomen
Maar men stoort zich al aan woorden die ik goed bedoel.

Op het werk geen conversatie
Iedereen doet wat ‘m wordt opgedragen
Hoogstens wat technische dictatie
wat ‘hoe’, tot morgen en verder geen vragen.

(refr.)

Geboorte en sterven, maakt niet uit
Het gaat om hetgeen er tussenin
Maar als je daar ook op leegte stuit
dan heeft dat leven ook geen zin.

(refr.)

Ik denk dat het veilig is deze dag te betreden
De bosjes en bomen staan nog op dezelfde plek
De hemel huilt nieuwe tranen, de rest lijkt in vrede
Vogels vliegen over in trek.

Het kan zijn dat zij er nog rond waart
zij die ik zo graag zag
Haar kont en haar mond en prachtige ogen
Haar persoonlijkheid die ik mag
Zij met al haar vriendelijkheid
Zij met haar passie en haar jolijt
Zij die mij wel mag, maar niet wil
Zij die ik liefhad, reeds van voor nog april.

Het lijkt veilig deze dag in te gaan
Natuurlijk verdriet, hoop dat je iets ziet
dat dat natuurlijk besef plots in jou opschiet
dat ik het ben die jij wil
Ik hou luchtkusjes vast klaar
Het sein voor de duiventil
Alles staat op springen
voor wanneer jij oprukt
vanuit jouw huis in de vreemde stad
naar mij en geluk.

Ja, het kan zijn dat zij er opnieuw in opduikt
en, deze keer vrijwillig, zwemt tot in de fuik
Het doet zeer tot zij eens ophoudt mij niet te willen
Wat was dat?! Ach, een musje daar in die struik
De wereld is leeg zonder die strijd
zonder die vijand die zo lief is
een onbereikbare meid.

Ik denk dat we kunnen, het wordt nu wel tijd…

Wat ik ook denk, hoeveel ik ook bijtank
Ik voel me zelden alsof ik het wel haal
De maand, de nacht, het blijft een ver verhaal
tot ik aankom, pas dan is het gedaan..

Dat heeft iemand met een baan natuurlijk ook weleens
Van steen tot steen, springend over de rivier
En dat er maar genoeg stenen zijn, dat het pad niet ophoudt
dat de deur daar nog op een kier…

Het is allemaal gedoe rond de tijd die nog niet is
Elke dag een nieuwe dag, je wordt het soms wel moe
En dan is het geschiedenis en een afgerond verhaal
dat ik mezelf vertel naar bedje toe.

Een nieuw gezicht, een verse bui
zonnestraal die nog niet eerder was
een volle trein die leegloopt in een stad
Nieuwe targets, geld verdiend
een blinde die opeens kan zien
en zijn weg moet vinden op dat onbekende pad.

(refr.)

De lucht hangt vol van rondtastende handen
Je kunt soms meer zien in een bekende nacht
waarin je niet om je heen hoeft te kijken
om aan de overkant te landen
waarop de landing net zo zacht…

(refr.)

Ik greep de dag vast op de motor
en reed met haar de tijd door
We reden samen van acht naar vijf
en via 15.00 uur terug
We kwamen overal die ochtend
afstand gedeeld door tijd
Soms zo langzaam dat de tijd vloog
door de blauwe lucht.

We tarten de zwaartekracht
We tarten de wetten van ruimte, schuin door het hart
Op gevoel via ruimte en tijd naar de start
en samen door de eenzaamheid.

Ik stopte bij het begin halverwege
We deden wat broodjes met een wolkje melk
We keken toe, terwijl het getij achteruit ging
en toosten op elkaar met een kelk
Ik haalde ver weg dichtbij, warm in mijn armen
schopte de horizon voor ons uit
Op verkenning vooruit naar achter het zicht
en maakte ons dat gewaar achteruit.

(refr.)

‘S middags na de avondmaaltijd
vond ik het tijd, het was echt het einde
voor dat zalige eerste bakje met troost
de wijzers terug om achter de nacht te verdwijnen
Avonturen in de avonduren
We haalden het midden maar net
De dag gaf extra gas, zodat we terug konden keren naar bed
volgende eergisteren, vers gezet.

(refr.)

Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat
tollen mijn gedachten in alle hoeken
tot ik focus, tot ik zie
waar sommige mensen hun leven lang naar zoeken.

Maar het is nooit genoeg
Ik pluk de zaadjes uit de lucht
Mijn voedsel voor de ziel
wapens tegen de klucht
van mijn achilleshiel
Vrezen dat het altijd blijft
dat uitvinden van het wiel
Steeds opnieuw, steeds weer moeten
vinden waar ik voor kniel.

Als vogels die de hele dag
voedsel moeten verzamelen
moet ik zoeken naar die glimlach
dat beschijnen door de zon van al het schamele.

(refr.)

Depressie ligt steeds op de loer
Ik moet mezelf aan het goede herinneren
dat sombere, zwakke dat me dreigt te vloeren
Elke dag weer opnieuw beginnen.

(refr.)

Ik leef gescheiden van het leven dat ik wilde
Ik spreek haar af en toe, ze wenst me succes
met het leven dat ik nu heb
Nodigt volgens haar niet uit tot het allerbeste…

Zij flierefluit en lacht me regelmatig uit
als ik met het mijne toch af en toe reik naar meer
Daarvoor is jouw leven ongeschikt, pest ze
Daarvoor heb jij te weinig macht
Jouw leven heeft te weinig kracht
En ook ook nog eens elke keer.

Ik leef gescheiden van het leven dat ik wilde…

Ik weet niet waarom zij niet met mij wil gaan
Waarschijnlijk toch dat ze niet op me valt
Ik heb het verkeerde uiterlijk
en mijn lichaamsgeur noodt haar niet uit
Ik heb niet eens een Porsche
of een Rembrandt die haar echt bevalt.

(refr.)

Als ze op bezoek komt, klaagt ze desalniettemin
dat ze het alleen zijn toch stilaan beu is
dat ze jaloers is op de vrienden die ik al wel heb
de liedjes die ik schrijf, waarvan één haar steeds opnieuw weer bijblijft
Dan zit ze weer te huilen, oh, de tranen die ze dept
Liever samen dan het leven dat ik wilde voor de heb….

(refr.)

Nadat ik was opgestaan ging vaak
meteen de televisie aan, had ik
aandacht voor een ander meer nodig
dan mijn gevoelens dan ook aangegaan
om het scherpe kantje stomp te slijpen
aanleidingen aan te grijpen
om niet met mezelf te hoeven leven
zoals die voelt als ik alleen en eenzaam…

Alles om niet geheel alleen met mezelf te zijn
Wel alleen te wezen met de jou van wie ik hou
Met jouw zo warme vriendschap
zachte borstkas en hartelijkheid
Jouw schouder- en armenverwennerij.

Ben vaak niet mijn favoriete zelf
verdraag mezelf dan maar voor de helft
Zeker als die donkere wolk mijn humeur
dan weer verovert
voor de zonnestralen is geschoven
me neertrekt naar die afgrond waarin ik kijk
met hoogtevrees en blik op lijk
Over tranen uitgegleden, vallend naar depressiviteit.

(refr.)

Vaak dus alleen met flitsen van
al deze verkeerde gidsen
al dat dwaallicht dat in me zit
dat ik jou niet in de maag wil splitsen
Jij hebt juist de werking van door alleen al
jouw aanwezigheid
het rechte pad te volgen naar waar ons naar leidt….

(refr.)

Hé daar, niet vechten!
De juf vertelt een mooi verhaal
Kan haast niets verstaan door jullie
Wil je dat ik haar hierheen haal…?
Staat niet goed op je rapport
als de les steeds weer onderbroken wordt
en jij straks voor je opstel
zelf je kennis hebt bekort.

Hé daar, effe opzij!
Ik moet daar staan, daar is een leeuw
Kan het even vlugger, wil je
het liefst nog deze eeuw…
De juf weet, nietwaar, echt heel veel
en dat zij met ons die kennis deelt
bewijst wel dat het echt een goed mens is
een die ik in mijn leven mis…

Denk je dat ik iets voor haar ben?
Iemand heeft haar hart gebroken
Ze kijkt wat triestig uit haar ogen
Wacht, als zij mij straks beter kent…
Zeg, je moet mij echt niet tergen
Als ik nu nog één verhaal mis
dan duw ik jou uit het bootje
net als die alligator kijkt…

Oh juf, ik heb zo veel gezien
Dank u, hartelijk, juffrouw Sien
Ik heb inderdaad best wel honger, ja
‘K wil giraf met friet, behoorlijk gaar
Let maar niet op die jongens
Die halen hun examen nooit
Mag ik met u mee naar huis, straks?
Van dit alles bent u het mooist..
Ja, lach maar
Wij worden een gelukkig paar
Let maar op!

Iemand zal je strelen
Iemand zal je vleien
Iemand zal je kussen, vertellen hoeveel hij van je houdt.
Ik zal niet storen
Ik hou mijn mond, erken mijn plaats
Ben niet degene van wie je dit wilt horen
tegen wiens lichaam jij je vlijt.

Ik zal weggaan
De verliezer in dit spel van liefde
Dansend rond het vuur, naderend
steeds dichterbij
Nee, wat ik ook zeg
Het heeft geen zin.

De woorden wil je horen van die ander
Mijn zinnen raken geen doel
De woorden wil je horen van die ander
Hunkeraar, niet dichterbij!
Steeds weer.

Ik had je nodig, dacht ik
om gelukkig te zijn
Ik had je nodig, jij niet mij,

Ik had je nodig, dacht ik
om gelukkig te zijn
Daar had jij mij niet voor nodig
Niet mij.

(refr.)

Ik hoop dat je gelukkig wordt
al komt het niet door mij
Ik hoop dat je gelukkig blijft
Ik laat je vrij.

(refr.)

De woorden kringelen in het middenrif
Als het goed is, stijgen ze me naar het hoofd
Liggen ze met hun hart op de tong of lip
en zingen ze wat ik zelf ook geloof.

Als Sirenen die de zeelui naar de rotsen lokken
om ze op te vreten met huid en haar
En daardoor gehuld met mijn vlees en botten
weemoedig in een café naar jou staart.

Vele stormen heb ik overleefd
Ik besmeer mijn boterham met jouw honing
Bewoog me door het leven, schots en scheef
En ik trouw jou, ook al zijn wij geen koning-koningin.

Ik ben hier sinds het begin van de avond
en volg jou als je langs me loopt
als die zeeman wiens lichaam ik verslond
Die nu met die Sirene op jou hoopt.

Ik ben weerloos, sla mij aan de haak
Schootsveld is vrij, reken je rijk
Ik heb net wat die zeeman op zak had, een knaak
Maar neem me mee naar jouw levend lijk.

(refr.)

Misschien draag ik een deel van mezelf bij
groeit er straks leven in jouw buik
Mijn bijdrage aan een nieuwe maatschappij
We zijn allemaal in Gods gebruik.

(refr.)