“Ik vertrouw heel die regering voor geen ene meter !” Dixit Mark, 54, bij ons weten single en woonachtig in Den Haag. Mark doet al 11 jaar hetzelfde werk, al geeft hij aan momenteel in een ontslagprocedure te verkeren. Als we vragen wát voor werk hij doet, wuift hij ons weg: “Management.” Hij zit onderuitgezakt met een biertje in de zon in het park, in een grijze hoodie. Fietsje naast het bankje. Hij laat een boer en vervolgt: “Die hele poppenkast daar mogen ze houden, dat is allemaal vertoon voor ons klootjesvolk, ze zitten er allemaal toch maar voor de rijken. En om zichzelf te verrijken, haha,” elleboogt hij me aan. “Dus dat gratis rooie potloodje mogen ze houden, mij zien ze niet bij dat stemloket. Stelletje bedriegers.”

Ik vraag hem waarom hij zijn baan verliest en hij haalt zijn schouders op. “Er waren wat problemen met de Belastingdienst, en vervolgens gingen er koppen rollen, je weet hoe dat gaat.” Grote slok bier. “Maar ik kom wel weer aan werk, maak je niet ongerust. Ik heb vrienden overal.” Mark zegt dat het hard achteruit gaat met dit land. “Ze kunnen dan wel praten van het Nieuwe Normaal dit, Nieuwe Normaal dat. Ik denk dan: Doe lekker zelf normaal! Tsjongejonge… Laat ik daarom vandaag in die geest beginnen en allereerst de olifant die daar in de hoek staat een hand geven. U hebt hem vast ook zien staan. Wij beheersen niet de wereld. Dé manier om kwijt te raken wat we hebben, is vast te houden aan wat we hebben. Pleur op, zou ik in plat Haags zeggen. We weten dat daar het geluk niet ligt. Het geluk ligt in onszelf. Dus weg met die politiek, en alle ruimte voor een maatschappij waarin actieve burgers zelf het initiatief nemen, verantwoordelijkheid moeten dragen voor zichzelf en voor elkaar zorgen in plaats van op de overheid te vertrouwen. Dit is namelijk, zónder die politici, een supergaaf land.” Mark laat nog een boer en het valt me op dat hij nergens een mondkapje bij zich heeft.

Wat hij nu gaat doen, weet hij nog niet. Als jongere wou hij eigenlijk liever muzikant worden, concertpianist zelfs. “Maar ja, dat is nu natuurlijk niet zo’n handige droom in coronatijden. Daarentegen zitten nu toch al die artiesten onvergoed thuis lekker ZZP’er te zijn, dus eitje om er een te vinden die me voor drie keer niks een cursus aanbiedt. Dat is dan wel het mooie van de vrije markt. Voor de consument is het i-de-aal. Maar hé, ik moet er eigenlijk vandoor.”

Hij schudt mij de hand en schrikt dan: “Och verrek, dat is zo’n gewoonte, maar dat mag dus niet meer, haha !” en fietst vrolijk zwaaiend weg, naar zijn volgende interview toe.

 
René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en kattenpapa van een Gentse terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !