Aan het laden...https://soundcloud.com/stefan-marco-pietersen/hasseltstraat
Hasseltstraat
Een heremiet zoekt naar het duister
met een lichtje in zijn hand
Jij denkt onlogisch, tast en luistert
zodat je juist niet in dat land belandt.
Want jij normale zit hier ook niet
lekker te schrijven in het midden
van de zelfkant naar het kerkplein
maar werkt je moe om het zondags te bidden.
Ik vind de dood in dat mooie meisje
dat gelooft en zelfs in zich hard loopt
en haal wat leven uit dat reisje
waarmee zij zich dood koopt.
Ze luistert naar haar MP3
en daarmee niet naar haar lichaam
dat in heel haar schoonheid schreeuwt om rust
op het bankje naast die glimlach minzaam.
En daarna kan het misschien iets worden:
voelt ze mijn botsing met haar vlucht
waardoor ze dus even bij me uit zou hijgen
ik reik aan: zij hapt naar lucht.
Ik wil mijn verdwijning wel even cancellen
en lekker met haar mee gaan hijgen
maar ik denk dan aan een ouderwetse omgeving
waarmee zij mij ook mee kan krijgen.
Maar dat meisje heeft mij niet gezien
Ik betwijfel of zij überhaupt ooit uitkijkt
naar mijn gevierd ontspierde onderstel
en of ze mij met dat van haar bereikt.
Hoezeer zij mij nu ook nakijkt
Eén die wel stilstond rijk.
Geef een reactie