Aan het laden...Dode dichter
“…..”
Mmm… Hè?! Wat?
“tuut tut tuut tut tut tuut tuut”
Hè?
“zwaai, vinger, vuist, zwaai, zwaai, vuist, middelvinger, vuist, vuist, pink, twee handen, stop.”
What the fuck?
“heupwieg, knipoog, aanvallende beweging, keelgeschraap, borst-naar-voren-en-een-buiging-zodat-je-de-vormen-goed-kan-zien, pruillip.
Ja, nou moet je ophouden. Ik zie je dan niet, want ik ben blind, maar ik voel je wel bewegen. Wat moet je van me? Wie ben je? Waarom stoor je me als ik slaap. Ik was net zo lekker mijn droom aan het lezen. Ze stond net op het punt om haar bh van haar slanke schouders te laten glijden, toen jij in beeld verscheen. Wie ben jij nou weer?”
“ssspssrrrr.”
Ja, niet zo fluisteren, ik ben niet doof! Alleen maar…
“Sssppprrr!”
Klinkt als een hoop geslis voor mij. Je moet echt wat beter articuleren. En schiet op, mijn droom is aan het vervliegen.
“S…j…eee…kspr”
Wie?
U kunt het wel raden, William Shakespeare stond op een nacht bij mijn bed en fluisterde mijn naam. Waarom fluister ik jouw naam nog? Hoor ik steeds je stem? Ja, Benny Neyman, waarvan ik overigens ook al dacht dat ie allang dood was. Dacht ik. Maar zijn liedje werd door William weer tot leven gewekt en ik hoorde hem weer. En ik zag hem weer (ik ben niet altijd blind geweest) en ik rook hem weer (geen idee hoe ik daar op kom, ik ben nooit in zijn nabijheid geweest), ik voelde hem weer (???) en plots was het alsof ik weer een jaar of twaalf was en voor het eerst bij Op volle toeren een hitje van Benny opgevoerd zag worden, Vrijgezel waarschijnlijk, wat ik op het moment ook nog steeds ben. Al gedraag ik me totaal niet als die flierefluiter, die zuipschuit, die kroegvervoeger, die lastige vlieg die nu rondzoemt in mijn bewuste gedeelte en me wakkerzoemt en huidloopt. Ja, jongens, zo kan ik dus echt niet slapen. Laat me nog even. Het is zelfs nog donker buiten. En het is hoogzomer! Zie je? Het is pas half vijf! Laat me slapen, het is pas… Ja, even rekenen, ik ging gisteren om 21.30 uur slapen; ik was gewoon moe en het is nou niet dat ik nog iemand gezelschap moet houden tot het echt tijd is om naar bed… Wanneer is het eigenlijk tijd om naar bed te gaan? Ik ken mensen die er nog vroeger dan mij in liggen en mensen die gerust op blijven tot een uur of één, twee, zelfs drie. En dat zijn dan vaak ook nog es ochtendmensen, zoals ik. Ja, sorry hoor, maar deze jongen heeft toch echt wel een uurtje of zeven, acht slaap nodig.
Nou ja, ik ben nou eenmaal wakker en ik weet gewoon dat er voorlopig niks van slapen komt. Opstaan dan maar en naar de wc en koffie-apparaat. Mmmm, die eerste slok koffie is eigenlijk het lekkerst. Juist omdat je haar pas opmerkt als ze al halverwege je maag is. Je smaakpapillen, je hersenen, zelfs je maag slaapt nog half terwijl de hete bliksem al door je lichaam scheurt. Mmmm, lekker, nog maar een slok. En deze keer echt proeven. Slik. Was ik maar een koe, dan kon ik die slok nog zeven keer terug laten komen. En elke keer waarschijnlijk met een nieuwe smaak, een nieuw melange, een nieuwe blend. Maar ja, koeien drinken geen koffie en zeker geen Euroshopper. Stomme beesten, weten niet beter dan dat er melk in hoort, terwijl koffie zelfs bedoeld is om louter, puur, alleen, exclusief solo te drinken. Net zoals solo-seks waarschijnlijk, genotsgewijs, ver te prefereren valt boven seks met een ander erbij, waarbij je toch altijd op die persoon en zijn gevoelens moet letten. Ja, ik zeg ‘zijn’ gevoelens, maar ls u soms dacht dat ik een flikker was, dan heeft u het toch echt… Flikkers houden van hun vader, flikkers zitten in gedachten altijd aan zijn kont, flikkers draaien Benny Neyman, die overigens zelf een flikker was, is. Leeft ie dan nog? Ik dacht toch echt dat ie… Hoe? Nee, daar heb ik nooit zo over nagedacht. Aids? Zal toch niet? Ja, ‘een vrijgezel, die gaat pas slapen als ie alle flikkers heeft gekust…’ Nee, ik weet niks van Benny Neyman, maar daar ging Vrijgezel toch niet over? En als dat wel zo was, wat niet zo is, volgens mij, dan meende Benny dat, denk ik, ook weer niet. Hij had zijn hits toch niet zelf….? Ja, nou ga ik weer twijfelen. Terwijl ik net zo lekker overtuigd was van mijn eigen… Ja, kan best wezen, maar heb je weleens gedacht aan dat Benny Neyman, ja, ik neem van je aan dat ie nog leeft, dat ie voor mij… voor mij snap je? Dat ie voor mij allang dood was. En nee, ik weet niet waar ik was toen ik aan begon te nemen dat ie overleden was. Ik heb hem ook niet zien gaan. Nou ja, moeilijk ook, want tegen die tijd had ik dat ongeluk al … Jaha, dat was mijn eigen schuld. Weet ik toch. Hoef je me echt niet aan te herinneren. Maar ik bedoel dus, was aan het vertellen dat Benny Neyman voor mij…. Oh, gaat het inmiddels weer over Obama? Ja, sorry, the times they are a-changing, maar ik hou het niet bij, hoor. Het gaat me allemaal veel te snel. Bovendien, the times, die veranderen helemaal niet, slechts de aankleding, de scenery verandert. Ze slopen vast ook nog eens de Empire State Building en het Vrijheidsbeeld en zetten er een standbeeld van Bill Gates voor in de plaats. Maar de mensen, die veranderen niet. Nee, maak je mij niet wijs, die passen zich aan! Passen zich aan aan veranderde ideeën over gebruiken die in essentie ook alleen maar van vorm zijn veranderd. Waarom denk je dat op Koninginnedag al die Oudhollandse spelletjes nog steeds zo populair zijn? Zaklopen, spijkerpoepen, stoelendans, het zijn allemaal gewoon metaforen over hoe het allemaal werkt in het leven. En daarom zijn ze nog allemaal populair en redden nieuwe spelletjes het uiteindelijk niet. Playstation, ha! Ga toch ganzenborden, komt op hetzelfde neer en bovendien kom je dan nog es in contact met je medemens. Waarom is de huidige mens zo eenzaam. Omdat die spelletjes en alle nieuwe dingen in het leven allemaal zonder uitzondering de lone-wolf in ons stimuleren, de solo-zeiler, de leider van de roedel. En terwijl we allemaal op ons eigen eilandje Friedrich Nietzsche zitten te wezen, kunnen we het toch niet laten om onze medemens aan te stoten en in jouw spelletje te betrekken. Net zoals ik nu jou ook uit je slaap, uit je soloziel, uit je éénheidsworst aan het trekken ben, omdat ik wil dat ik belangrijk ben voor jou, niet jij zelf, niet ….
Ja, je hebt gelijk, waar was ik? Oh ja, ik zat op de rand van mijn bed en William Shakespeare legde zijn knokige koude middelvinger op mijn knie. En fluisterde… Nee, niet mijn naam, en ook niet de zijne… Hij fluisterde… Ja, om de buren niet wakker te maken,denk ik, fluisterde…
‘Shall I compare thee to a ?” Ja, wat? “To be or not to be, that is…” Ja, klinkt al bekend, tweede woord, eerste letter graag…” Nee, sorry, William.. William, best wel een tongwriemelaar, maar is Willem zeggen? Ja? Willem, ik heb nooit iets van je gelezen. Nee, laat me even iets uitleggen. Nee! Ja, nee, ik heb nooit, stil nou effe.. Ik heb nooit iets van je gelezen omdat ik dacht dat je dood was. Ja, ik heb toch ook geen platen van Benny Neyman in mijn kast staan? En die leeft nog, hoor ik net. Nee… Nee Willem. Willem! Nee, je hebt gelijk, van de doden niets dan goeds, maar die moeten dan wel dood blijven. Snap je? Ik hoef niks van je te lezen, want… Jij bent dood, jij ligt in je graf, je botten zijn vergaan en je ziel, als die al bestond, of bestaat, die is allang naar Nirvana, Walhalla, de hemel of naar een volgend leven overgegaan. Nee, ik geloof voor geen moment dat jij de ziel van Shakespeare bent. Nee, jij bent de herinnering aan Shakespeare, de meester en de hoogleraar en de pedante boekenliefhebber en de homoliefhebbende hetero-toneelliefhebber. En de literatuurgeschiedenis-hoogleraar en de … Zelfs Marianne die schoonmaakster is, maar zo trots is op het feit dat ze jou leest. Of gelezen heeft, want Shakespeare lees je toch niet voor je plezier?! Toch niet meer?! Dat archaïsche taalgebruik, die vergeten, nooit meer hergebruikte woorden. Ja, dat onderwerp en het feit dat jij een van de pioniers en besten op dat gebied was. Maar zeg nou es eerlijk, jij bent toch ook Robert Johnson, jij bent toch ook maar Beethoven, Bach en wie er ook voor die dooie componisten kwamen. Dode-dichtersalmanak, dat is toch alleen maar een leuke vorm. Ga je me nou echt vertellen dat jij denkt dat de volgende dag iedereen het dan weer over je heeft, dat je dan ook en als nieuw, als pas ontdekt als zaadcel, als Eerste en Enige, als de Ware. De weg, de waarheid en het leven?
Nee, Willem, ik vind het leuk als je me komt bezoeken, maar niet ’s ochtends, en niet als jou. Maar in de vorm van, ingebed in het verhaal van een ander. Jouw solo is voorbij, het wordt tijd dat je je in de scenery gaat voegen. Dat je bestaat omdat je bestaan hebt, maar niet je aan me opdringt als een afgewezen jongetje die zijn liefdesobject gaat stalken na zijn dood, nadat zij al getrouwd, zwanger, en verder is gegaan. Jij bent die jongen van het verleden. Je zit er wel, je zit er nog, maar je moet wachten op je beurt. Ga maar even buiten spelen. Ga maar, het is veilig, nee, het is goed donker, je kunt best nog even…
Ooooooh…
Mag ik nou maffen?
Reactietjes