Ik nam nog een slok en vervolgde. “Er is nog wel goede televisie, maar je moet zo e-norm zoeken ernaar. Maar als je iets goeds vindt, dan is het ook echt een juweeltje, zo lijkt het tegenwoordig te gaan. Of ’t is rubbish, zeg maar de bulk van wat er nu gemaakt wordt, óf het is geniaal, dat is dan zoiets dat je eens in de twee jaar eens ontdekt of zo. Per ongeluk, ’s nachts rondzappend en zo.”
“Noem eens een voorbeeld ?”
“Wel, neem Manchild.”
“Ken ik niet.”
“Het heeft ook niet lang geleefd, zogezegd. Twee seizoenen van zeven afleveringen, toen trok de BBC de stekker eruit. Maar het was echt geweldig geschreven, een soort van mannelijke Se-
“Waar gaat het over dan ?”
“Wel, het gaat over vier nogal rijke mannen in hun mid-life crisis. Er was echter niet echt een plot. Ja, een verhaalboogje over erectiestoornis, en eentje over het accepteren van je eigen sterfelijkheid, en een soort rode draad van de zoon van een van hen die zijn vader hartgrondig haat, maar dat plot was altijd bijzaak, dat was meer om de acteurs iets te doen te geven. Het ging echter om de messcherpe observaties, van hoe mannen zijn. Ongeacht of ze net in de puberteit zitten of tachtig jaar oud zijn.”
“Waarom is de stekker eruit getrokken dan ?”
“Tsja het zal misschien niet het juiste soort publiek getrokken hebben of zo. Ik heb begrepen dat er vooral vrouwen keken terwijl het dus juist mánnen moest aantrekken of zo. Een of andere belachelijke commerciële beslissing waardoor iets briljants in de vuilbak eindigt. Net als Firefly -”
“Ken ik ook niet.”
“Awel, dat gaat dan feitelijk weer over ruimte-cowboys in de toekomst op de vlucht van een boze regering van planeten.”
“Oh…kkeeee..”
“Wederom, het plot is maar half belangrijk. Het is goed geschreven maar vooral dan de dialogen en de karakters. Maar de onderliggende boodschap is vooral heel sterk naar buiten gebracht: dat hoe de tijden misschien ook lijken te veranderen, mensen veranderen uiteindelijk heel weinig. En regeringen, immers gerund door mensen, dus ook niet. ’t Zou net zo goed een verhaal van nu kunnen zijn, maar Joss Whedon, de schrijver, heeft ervoor gekozen het zich in de toekomst af te laten spelen om zijn punt duidelijk te maken.”
“Dat moet toch nogal een serie zijn, waar is dat zoal uitgezonden dan ?”
“Eh ja, het is dus bijna niet uitgezonden, en het is ook maar één seizoen geweest voordat Fox er de stekker uit trok. Wel heeft Whedon later het verhaal min of meer af mogen maken in een film. Maar enfin, neem anders bijvoorbeeld Extras.”
“Ken ik ook al niet, waar gaat dat over ?” Hij klokte een forse slok bier achterover.
“Wel, het gaat feitelijk over achtergrond-acteurs, je weet wel, die in films de extra schermopvulling vormen. En het draait om twee van die extras, de een die doet maar wat met haar leven waar de ander een heel ambitieuze acteercarrière in zijn horizon probeert te krijgen. De hoofdrolspeler en tevens een van de twee schrijvers van die serie, Ricky Gervais, heeft echt een prachtig kunstwerk afgeleverd. Niet zozeer in de serie zelf dan, want dat draait er vooral om dat allerlei TV- en filmsterren parodieën van zichzelf komen spelen en zichzelf voor schut zetten. Maar dáár is achter juist eigenlijk het plot weer heel belangrijk geweest. En ja, ook die geniale serie is voortijdig beëindigd, maar Gervais en zijn kompaan – die trouwens op briljante en hilarische manier zijn zeer incompetente agent speelt – hebben het mogen afmaken met een soort van film-lengte aflevering. En daarin doet hij iets geweldigs: zijn karakter heeft eerst een platte sitcom die hij ’t liefst óf op hoger niveau getild ziet worden, óf beëindigd, en kiest daar op een gegeven ogenblik voor de makkelijke faam om dan de gruwelijke kanten van die oppervlakkige celebrity world volledig onder ogen te krijgen. Terwijl eigenlijk dezelfde man dus, maar als schrijver, volstrekt het tegenovergestelde doet: hij schrijft een feitelijk weinig succesvolle comedy/dramaserie met ontzettend veel diepgang, en kiest in het geheel niet voor de cheap fame maar voor een briljant einde waarbij de boodschap helemaal thuisgeramd wordt, eerder ten koste van de lach. En wat hij zegt is niet alleen van toepassing op de wereld van de acteurs en modellen en musici en andere ‘beroemdheden’ maar feitelijk zegt hij daar iets over onze totále maatschappij. Echt, ik wist niet wat ik zag toen ik het keek, práchtig.”

Hij keek wat bedachtzaam voor zich uit, klokte toen zijn glas bier leeg. “Ik kijk zelf wel graag naar FC De Kampioenen. Maar dat draait pas negentien seizoenen.”