Mijn stereotoren laat niks van zich horen
De buren en Facebook kijken niet door mijn ruit
Mijn i-pod is stuk, net garantie verloren
Sta strak van de stress en moest er toch uit.
Heb zin in Bruce Springsteen, Deep Purple en Skik
Ik loop op de Heuvel en denk: hé, wat hoor ik?
Alle deunen, kleuren en ritmes
Drums en toetsen, bas en gitaren
De stijlen van vroeger bespelen mijn snaren
overbruggen de jaren waar wij jongens in waren
En al wat ik op radio of MP3 zoek
Kreeg het in covers in de kroeg op de hoek
Kreeg het in covers in de kroeg op de hoek.
De dag voelt zich goed, maar ik wil dat het regent
zodat ik huilend kan schuilen, me vullend kan legen
in de kroeg waar ik vroeger de kelder soms leegdronk
Nu zit ik hier als koffie-leut en lonk
naar dat meisje dat wel heel erg lijkt op de ware
zo plezierig te versieren in alle toonaarden.
(refr.)
Ach, wie wil er nou gedichten?
Wie wil er nou diep?
Op die zondag toen die Gozer de kroeg naast de kerk schiep
Inzichtelijk ging slapen, Stille Nacht op de i-pod
Dromend dat Hij nu eindelijk iets goeds had geschapen
Wakker wordend op een wereldwijs
Met hemels vol van…
(refr.)
In covers
Hoorbaar hoofd in lijnen
De hoofdlijnen spreken meestal duidelijke taal. Althans, dat zouden ze moeten doen. Ik lees vaker dan ooit hoofdlijnen die naast de kwestie lopen. Met de oorlog in Moldavië weet je wel lijken de hoofdlijnen weer hersteld.
Tiener sterft bij ongeval met de fiets.
Child Focus meldt verdwijning van vijf jaar oud kind.
Zo hoort het dus.
En niet dat huppeldepiep of een andere pipo gekend van de treurbuis een ongelukkige val heeft gemaakt of bevallen is of zo.
Naar het schijnt halen ze op de VRT hoofd- en bijzaken helemaal door elkaar. Er sluipen ook veel fouten in de nieuwsberichten van de openbare omroep. Er was daar ooit een zeer actieve taalraadsman, Van Berode of zo. Niemand durfde toen fouten te schrijven. Hij was streng en correct. Zijn opvolger was laks en net niet corrupt.
Vandaar allicht.
Geluk?
De maat der dingen te vriend houden, vermijd het mateloze. Houd je steeds aan of in toom. Maak je eigen leiband. Houd die zelf vast.
Daar komt het op neer.
Mateloos is de topsporter die een record breekt. De minnaar die versmelt in opperste extase. De mens die uiteindelijk toch maar de hand aan zichzelf slaat. De vrouw die danst tot ze er bij neervalt, ook al in extase. De kunstenaar die decennialang de harmonie betracht en die vervolgens doorbreekt als hij die gevonden heeft.
Kortom, die zichzelf overstijgt en aldus zichzelf verliest en wie weet ook zijn geluk op het spel zet.
De vis in het water is er thuis. Zwemt hij in harmonie? Als hij in het lokaas bijt, gaat hij dan zichzelf te buiten?
Jouw klote dag
Je staat op en loopt van het bed naar de stoel
Je voelt aan je hoofd, vraagt je af hoe het voelt
en of deze dag het werkelijk zo bedoelt
zo klote te voelen en je hebt nog te gaan
16 hele uren van de zon naar de maan
En je kijkt uit het raam
Daar lijkt verder niemand zo eenzaam
Je ziet zelfs een vrouw met een glimlach
en denkt:
Hoe kunnen anderen genieten van zo een klote dag?
Je staat op van je stoel en loopt naar beneden
De hele wereld ligt daar in volledige vrede
De zon lacht en vogels huppen rond op het gras
alsof de zon in jouw leven niet al ondergegaan was
En je voelt aan je water, streelt de vacht van je kater
Het voelt lekker en donzig en zacht
en je denkt:
(refr.)
Is het niet een gods schandaal?
Het voelt zo rampzalig dat jouw bui niet de krant haalt
Niemand heeft door, steekt zijn duim op, omhelst
je fragiele gestalte, je winterse herfst
de regen die klatert in je ontzettende rot-bui
je toekomst die nu zo misselijkmakend verschijnt
donderwolk voor je kop, terwijl het voor anderen mag.
en je denkt weer:
(refr.)
Hoera hier komt de duiding
Er komt een groot deskundige aan te pas om de feiten te duiden. U begrijpt wel, de feiten alleen volstaan niet. Hoe zijn ze ontstaan en waarom?
Dat zijn vragen die enkel grote deskundigen enigszins en bij benadering kunnen beantwoorden.
Aldus komt een groot deskundige binnen. Hij wordt gepoederd en geschminkt, de uitblinker. Hij schrijdt langzaam de opnamestudio binnen en gaat zitten op de hem toegewezen stoel. In stilte hoort hij de nieuwsomroeper de feiten vertellen. Nou ja, vertellen? Eerder samenvatten.
Dan draait ze zich om naar hem, samen met de camera. Onvrijwillig glundert hij.
Ik amper.
De dag dat het niet sneeuwde, praatten de collega’s bij aankomst over het uitblijven van sneeuw. Nu over dat het sneeuwt. Het praten is vitaal voor hun werkdag. Één collega praat vanaf moment van aankomst tot vertrek, non-stop. Ik begin te vermoeden dat ze al pratend ademt. Als ze stopt met praten, valt ze wellicht dood neer. En dat geeft zo’n ongedierte in het kantoor dus dat willen we niet. Ik zit aan mijn bureau met maximaal volume op de koptelefoon en barstende koppijn.
Mijn dagelijks bestaan wordt bepaald door een echo van economisch nut. Mijn baan voegt niets toe aan de maatschappij, maar dat ik werk en consumeer wel. Zo ontspring ik de dans als volledig nutteloos beschouwd te worden. We zijn hard geworden tegen nutteloosheid: we sluiten het op, sluiten het buiten, sluiten het af, sluiten het uit. Nut bevindt zich binnen de sloten en is kwetsbaar en weerloos.
En dus dien ik het nut, door vroeg op te staan en in een trein vol tieners te zitten die zelden hun mondmasker dragen, net omdat het verplicht is. Dan fiets ik door weer en wind zo rap mogelijk om op tijd te kunnen inklokken. Vanaf daar maakt het niet uit wat ik met mijn dag doe, als het er maar nuttig uitziet. En ik mag zeker niet te vroeg weg want dat schaadt het nut van mijn aanwezigheid. Ga ik ’s avonds nog naar een optreden, film of gewoon een café, dan moet ik er vooral aan denken dat ik de volgende dag vroeg op moet. En zeker wel consumeer maar niet te veel want dan is morgen mijn collegakoppijn nog erger. De koffie is gratis. Dat gelukkig wel.
Het geluid zwelt aan met gelach om een ongetwijfeld hilarische opmerking. Mijn koppijn ook. Ik druk de koptelefoons hard tegen mijn oren en schrijf in de baas z’n tijd een kortverhaal over mijn zinloze dagbesteding. Met een zucht leun ik daarna achterover, leg de koptelefoon naast het toetsenbord en ga nog maar een gratis koffie halen. Bijna weekend. En ik ben in ieder geval geen vluchteling.
Maar ik amper. Dat wel.
Niet alleen vogels
De vergadering kondigde zich niet anders dan anders aan. Ik noteerde de naam van de aanwezigen en van een of twee verontschuldigde afwezigen.
Ook niet anders dan anders was mijn plaats, naast de voorzitter. We hadden een uitstekende verstandhouding. Hij overliep het verslag dat ik van de vorige vergadering geschreven had. Het werd unaniem goedgekeurd.
Daarop haalde hij een hoed boven en zette die op mijn hoofd. Een deelnemer aan de vergadering stond op, kwam naar me toe en stak een pluim op mijn hoed. ‘Voor de kwaliteit van de verslaggeving’, zei hij. Ik stamelde wat.
De voorzitter voegde er aan toe: ‘Notuleer dit maar’.
Raak me aan
Raak me aan, raak me vol in het hart
Raak me aan, zodat misschien iets start
met jou, want ik vind jou steeds
Ik vind jou de moeite waard voor mijn hart
Het is welletjes, zo lang geweest in het niets
Het is tijd voor iets,
Iets wat me verwarmt, wat de liefde in mij ontwaakt
Klamte heeft zo lang de hoofdrol gespeeld in dit hart
Raak me, zodat iets misschien start
Er is ruimte namelijk voor jou in mijn hart.
Kom gerust huren
Het mag wel langer duren
dan de vorige huurder
Die was zoveel duurder.
Die gaf leegte en noemde het anders
Die heeft de ruimte onherstelbaar veranderd
tot een plek waar liefde te lang niet kon wonen
en het huren te lang niet kon lonen
Raak me aan, raak me aan in het hart
en beloof me dat een andere tijd nu start
Nietes, welles, het is welletjes geweest
Liefde doet me wat
Liefde doet mij toch het meest.
Nominalisme
Een ramp zou ik het niet noemen. Dat mag ik overigens niet. Het heeft alles weg van een gewelddadige, pardon geweldige zure inval. Zo, het is eruit.
Indertijd vielen de Amerikanen op die gewelddadige zure manier het café Bagdad binnen, brachten een hele kelder vol lege flessen naar de glasbak. Stel u voor, benzine in elk van die flessen, een lap stof en een kurk en je krijgt massavernietigingswapens. Ze verdreven de cafébaas, namen de uitbating waar. Dat mochten we toen ook niet zo gezegd krijgen. Nee, het waren echt zware wapens daar in die kelder. Wat hebben we gelachen.
Of dat in een biolabo in China het virus covid 19 is uitgebroken. Strafkamp of de kogel kon je krijgen. Niettemin, een epidemie. Hoe je het ook noemen wil of verzwijgen. Ook verzwegen we met klem dat de broer van de koning vreemd ging.
We spreken haast meer van Moldavië dan van Oekraïne. Haast? Of net niet? Niet overdrijven.
Oorlog en vrede
De oudstrijder was nu wel heel erg oud geworden, de strijd zou weldra een doodstrijd worden. Alsnog zat hij strijdlustig op een oude stoel in de tuin in de zon te mompelen: ‘Nooit meer oorlog’. Zijn kinderen en kleinkinderen en zijn buren en andere medeburgers betoonden grote eerbied voor deze laatste oudstrijder door te zwijgen over de kersverse oorlog die de Rus uitvocht in opvolging van het virus.
Bovendien zou de Rus zich vlugger gewonnen kunnen geven dan het virus. Zou hij dan sterven door het virus?
Voorlopig laten we dat in het midden.
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑


Reactietjes