Er zit het een en ander in de weg
waardoor het juiste woord ontbreekt
Een indruk verwekkend die zichzelf niet uitlegt
opdat men van opluchting spreekt.

Als een vliesdun laagje plastic
over de werkelijkheid gespannen neergelegd
waardoor je alles ziet, maar verstikt
er niet bij of door kan recht.

Zeg het! 3x
Het zit zo in de weg…

Het hangt daar vlakbij in de lucht
net buiten handbereik
het woord dat zo nodig is, zo vlug!
dat maar niet van die afstand wijkt.

(refr.)

Kom maar, wees niet bang, toe maar dichterbij
Ik spreek je heus direct uit
Het is veilig en vertrouwd, lief woord van mij
maar los alsjeblieft op waar ik op stuit.

Een stukje appel en heel veel lucht
Dit kan wel honderd jaren duren
Tussen een sprookjestijd en loos gerucht
macabere vondst van de buren…

(refr.)

Stefan Pietersen

Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

Ik heb een bang kind in mij
bang te kwetsen, geheel de uwe
Ik ben een sterk kind in mij
die daar mij probeert omver te duwen
Trekkend naar de andere kant
die ook eigen winden tracht te luwen
Kloppend op mijn hart en ziel, want
mijn woordenschat soms van het ruwe.

En ik probeer hem op te groeien
Ik probeer hem te beschermen
in zijn pracht te laten bloeien
met allebeide onze gave
Te troosten, op te voeden, schaven
Tegelijk me niet ermee bemoeien
Het kind in mij, zo kwetsbaar
samen de woelige baren roeiend.

Een moedig kind tegen het kind in hem
en die ook weer naar binnen
Een kakafonie naast eigen stem
in onafgewerkte zinnen
In paniek op zoek naar eigen staart
om te vangen en te eten
als bijgeloof omdat niets anders baat
en de onrust zich niet laat vergeten.

(refr.)

Ik zal hem tot mijn dood beschermen
door hem binnenin te laten
grauwend, huilend, kermend
en soms een beetje hatend
Mijn broer, mijn kind, mijn maatje
de honing in de raten
En we gaan weer tot het gaatje
elkaar houdend in de gaten.

(refr.)

Stefan Pietersen

Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

Ik zwem, ik zwem
Ik duw de druppels aan de kant
naar Hem, naar Hem
Samen bleken op het strand
waar wij dan aanspoelen
onszelf herverdelen, buiten onszelf buiten spelen
rivieren naar de zee en weer weerom.

Ik zwem en duik
vang mezelf in eigen fuik
Ik at mijn huis en fortuin al op
dus waarom mezelf niet in eigen buik?

Prepareer! Bereid je voor!
verkoop mij in de supermarkt
Ik zal eruit zien als worst en karbona
Ik zal u vragen om uw oordeel
hap voor hap, verkipt, vervarkt
Ik ben voor vòòr en ook voor na, ja.

Hij zal mijn pijn doen
Dst kruis geleidt na eeuwen nog
Het doet wel zeer, maar Hem nog meer.

God, wat doe ik Hem en mezelf toch aan?
Een overdosis zelfmedelij dreef mij deze zee in
Ik ga maar lui liggen op mijn rug
schudt droef mijn hoofd en zwem terug
van de finish terug naar het begin.

Waar mijn vrouw zwaait en roept: ‘We gaan eten!’
Waar heb je zin in…?

Stefan Pietersen

Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.