Ik schrijf mijn ultra korte kortverhalen in een schrift met vulpen. Dat heet schrijven. Op een toetsenbord tikken heet tikken. Ik vul mijn vulpen met inkt uit een inktpot. Geen plastieken inktbuisjes. Een inktpot is nog altijd van glas.
Jarenlang schreef ik met inkt van het merk Mont Blanc. Decennia later nog altijd leesbaar in handschrift. De laatste jaren bleek het merk nog moeilijk te vinden. Ik behielp met inkt van een ander merk, merkelijk minder van kwaliteit. Verbleekt na vijf jaar.
Onlangs vond ik mijn lievelingsinkt bij …. mijn horlogehandelaar. Eerdaags is mijn andere inkt opgebruikt. Daarom heb ik gisteren mijn drie vulpennen een grondige kuisbeurt gegeven. Ik schakel immers over van blauwe naar zwarte inkt.


Reactietjes