Maand: januari 2023

‘Ik houd niet van ongeschreven wetten en heb er een haat-haatverhouding mee. Als ze niet geschreven zijn, zijn ze niet van kracht’.

‘Ook de natuurwetten?’

Toen zweeg hij. Hij dronk even van zijn thee, ademde diep in en stak opnieuw van wal. ‘Over de natuur wil ik me niet uitspreken. Te ver van mijn bed en schrijftafel. Neem echter de economie: er zijn lieden, hoe bestaan ze, ze zijn uitgevonden door de Jezuïeten, die spreken van de wet van vraag en aanbod. Een ongeschreven wet die, wanneer we hem uitschrijven, geen wet blijkt te zijn maar hooguit een mechanisme dat aan geen enkele wet gehoorzaamt’.

Weer zweeg hij. Voorgoed. Hij dronk de rest van zijn thee op en stapte op.

De ontzetting neemt ongewone proporties aan en dreigt alles van de kaart te vegen. Sneller dan de stijging van het zeepeil als gevolg van de opwarming van de aarde. ‘Ik ben helemaal zus, ik zeg zomaar iets, Proximus, of ING of Orange. Zelden Scarlet. Soms Vodafone of zo.

‘Hallo, goede middag, ik ben ontzettend Vodafone. En U?’

‘Ik ben helemaal niet wat u wilt. U mag de boom in, ga uw boomgang.’

Zo stel ik me het zogenaamde identitair debat voor. Zo krijg je het echter niet te zien of te horen op de treurbuis of in de sociale media. Ik doe het dan maar hier voor de fijnzinnige lieden die deze ultra korte kortverhalen tot zich nemen.

Ik ben ontzettend kort van stof.

Draag altijd je hoed op de juiste plaats.

Maak niet voortdurend je punt, zwijg ook eens en luister.

Trek steeds je kousen uit vooraleer je een bad neemt.

Zorg dat je fris en monster opstaat uit de slaap. Eerder dan uit de dood.

Schop nooit harder dan nodig om een blik te werpen.

Laat je gemoed twee keer of meer per jaar overlopen.

Blijf weg van Twitter.

Laad de batterij van je fiets tijdig op, liefst niet als de wasmachine draait of je een ovengerecht bereidt. Of die van je auto.

Ga op tijd de deur uit als je je trein wil halen.

Vermijd treurbuiskijken.

Goed uitgeregend, zonder paraplu, met een hoed op en een warme winterjas aan, stoot hij tegen de deur van de wachtzaal. Het uur is spits, de zaal vol. Geen plaats om te zitten.

Daar komt dra de trein eraan, de zaal loopt leeg, hij kan gaan zitten.

Uit zijn binnenzak diept hij een boekje op, begint te lezen. Een uur later, zijn hoed en jas zijn droog, staat hij op en stapt naar buiten. Het regent nog maar minder hard.

Ik had de hele tijd onder het dak van de fietsenstalling gestaan om de deur van de wachtzaal in de gaten te houden. Ik volg hem meteen. We lopen naar de marktplaats van het stadje. Hij zoekt geen café. Hij stopt voor een vastgoedmakelaarskantoor, kijkt op zijn polshorloge, duwt de deur van het kantoor open, gaat binnen.

Ik weet genoeg.