KutBinnenlanders.nl

Dag: 5 januari 2014

Afscheid

Je zegt zulke lieve dingen
lieverd
schat
poepie
en je wil er zo graag voor me zijn

Je zet koffie
je maakt mijn ontbijt
ik geef je een knuffel
ik doe gezellig
haal je aan
geef maar een stukje terug van mij
dat wat ik te geven heb

Je raakt van slag
je valt weg
je gromt en je bromt wat
ik voer je suiker
en zeg streng dat je beter voor jezelf moet zorgen

Je doet knullig
en ik ruim je rotzooi op
voordat je je bezeert
het geluk wat nu al aan scherven ligt

Ik ga bij je weg
en hoop dat je je redt

 

Nigel.

De ene na de andere terminal haastten we ons doorheen. Mijn reisgenoot was van het geduldig kijkend ongeduldig type. Die types die goed kunnen zuchten. Ik gaf mijn ogen de kost: de muren waren rijkelijk gedecoreerd met kleurrijke, maar ook grappige zaken. Regelmatig grinnikte ik wat, terwijl we ons haasten. Onze aansluitingen waren krap dus veel tijd om stil te staan was er niet.

Flash forward. We komen aan bij Nigel. Om dwars te doen zit hij in een houten, redelijk vervallen Amerikaans huis in een slechte buurt. Hij drinkt daar een blended scotch in plaats van een single malt. Onze rockartiest-vriend houdt zich de laatste tijd met de verkeerde vrienden bezig, en hun invloed is zichtbaar. We zijn hier om hem te proberen te redden. Als hij gered wil worden, tenminste. Zijn gezicht klaart op als we de kamer binnenlopen. Dat is alvast iets: hij is blij om ons te zien.

We hebben een paar minuten tot onze trein vertrekt. Of is het een vliegtuig ? Ik weet werkelijk even niet meer waar we ons nu heen gehaast hebben, ik voel enkel, en opgelucht, het stoeltje onder mijn reet. Mijn gezelschap weet het wel en kijkt gespannen en serieus naar een paar uitgeprinte vellen papier. Ik kijk naar de fleurige terminalmuur en grinnik nogmaals. Mijn kompaan vraagt verstoord waar ik om lach. Ik wijs naar een paar opschriften. “Een paar termiinals terug stond er ‘terug naar Start’ met daarnaast ‘het begin was hier’ op de muren, en hier staat ‘waar u zit was ooit niets’. Ik vind dat prachtig.”

Gejoel en toeterende auto’s klinken buiten. Nigel springt enthousiast op. “Ze zijn er, kom, we gaan,” gilt hij. We zijn pas net gearriveerd, dus het grote gesprek over de vrienden die buiten de buurt bijeen toeteren is nog niet begonnen. Hun auto’s staan in een grote, chaotische kring de straat te blokkeren. Rolls-Royces. Aston Martins. Mercedessen. Ze duwen een paar rekken met kleding in beschermhoes uit een wagen. “Kleed je aan, Nige, we gaan helemaal los vanavond.”

Nou en, staat er op zijn gezicht te lezen. “Je staat daar nooit bij stil, maar voor hetzelfde geld is het zo,” zei ik. “Dat het universum hiér begonnen is. Alles, de grote oerknal, hier, waar nu deze terminal is.” Hij schudde vermoeid zijn hoofd: “Dat hebben wetenschappers allang weerlegd, de kunstenaar was een melige charlatan. Die waarschijnlijk veel te veel drugs gebruikte.” Ik laat me niet ontmoedigen en lees de muren verder. Maar alles begint te smelten en te verdwijnen. Plots is er niets meer te lezen.

Voor we het doorhebben, heeft iedereen een lichtgekleurde smoking aan. Nigel is razend enthousiast. “De beste sigaren voor iedereen,” roept hij, “en we gaan minimaal zes holes spelen, toch ?” Opgewekt strijkt hij over zijn smoking. We kennen onze rockartiest vriend niet terug. Nigel heeft zijn haar in een keurige scheiding. Je zou zeggen dat hij met geld geboren is, in plaats van zich in achterzaaltjes de vernieling in te ploeteren op kreunende snaren. “En we kopen godverdomme deze pakken, kan het ons schelen, als herinnering aan een topavond.”

Na maandenlang dromen dat de wereld vergaat, dat iedereen die ik ken bloederig eindigt, na zwerf- en zoektochten door scherven van een verleden, ontwaak ik met een glimlach omdat een droom gewoon ontzettend grappig is. Maar dan maak je de stomme fout om het op te proberen te schrijven. En het glipt al schrijvende uit je vingers. Tot er helemaal niets meer grappig aan is. Zelfs de oerknal niet.

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑