Jamaarho’s Satire

 
Met vuurrode pluimen in hun haar rukken ze over de heuvels op. De legendarische Jamaarho’s. Een meute. Een grote meute. Hun ogen lezen bloed. Schuimende mondhoeken. Ze jakkeren hun stokpaarden aan en razen op hun doel af.

Hun doel is een argeloze boekverkoopster. Trillend van angst ziet ze de meute op zich afstormen. Haar weerloze opvatting in haar armen geklemd. Ze moet kapot. Ze mag die opvatting niet hebben. Alle opvattingen in dit gebied zijn van de Jamaarho’s. Een volstrekt niet uitgestorven volk, als je ze hoofdelijk telt.

Zodra de boekverkoopster met de grond gelijk is gemaakt, keren de paarden. In mythische stofwolken gehuld stormt de meute weer weg. Er valt vast nog ergens iemand met een opvatting te scalperen. Het is een trots volk, de Jamaarho’s. Een heel trots volk.

René van Densen

René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !