Schreeuw ZKV

Vannacht schreeuwde er een man in een van de huizen buiten mijn tuinhek. Hij schreeuwde en schreeuwde. Het was eigenlijk meer een brullen. Het klonk kwaad. Ik woon zo bizar rustig in dit huisje dat ik amper flarden hoorde. Enkel dát er geschreeuwd werd.

Het ging zeker een uur of drie door. Ik had natuurlijk kunnen gaan luisteren of kijken waar het geschreeuw over ging. Dat was interessanter voor het verhaal geweest. Het publiek heeft graag aanvullende informatie als je over een schreeuwende man begint te vertellen. Maar ik ben niet gaan luisteren. Ik heb schijt aan mijn publiek.

Eerlijk gezegd interesseerde het me ook niet zo. Er zijn mensen die bij alles wat er gebeurt, het fijne ervan moeten weten. Als een nieuwe overbuurman een omgebouwde lijkenwagen rijdt, bijvoorbeeld. Of als er zes ambulances door je straat razen. Of als er hard geschreeuwd wordt in hun wijk ’s nachts. Ik niet. Ik heb mijn kat op schoot en geniet van de stilte tussen de onverstaanbare flarden. Ik woon hier echt fijn. Potverdorie.

René van Densen

René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !