KutBinnenlanders.nl

Maand: april 2011 (Page 2 of 3)

Dat is het leven

Het kan verkeren. Nu is het natuurlijk niet ongewoon voor deze site om vervolgverhalen te publiceren. (Zo publiceerden we reeds romanfragmenten van Thomas Maarten van der Zwan en van mijzelf-zei-de-gek, en loopt er momenteel Andrei Vreeling’s ‘Deugd’ op de zaterdag.) En sommige van onze auteurs hebben ook al succesvolle stappen in de boekjesuitgeverswereld gezet. En ja, soms kan het een tot het ander leiden. Maar zoals nu, is toch wel bijzonder.

Dus ‘onze’ AHJ heeft een nieuw boekje uit. Een roman. En hij kwam er nog mee op TV. Helemaal vanuit Thailand keek een man mee, en die nam per mail contact op met AHJ. En stuurde zijn eigen verhaal naar hem op. Via AHJ is het in mijn handen gekomen, en mensen, wat een epos. Een verhaal dat deze website volledig op het lijf geschreven is. Dus ik mail terug, of de goede man het leuk vindt of we het verhaal als een feuilleton op deze site publiceren. En dat vindt hij prima, dus dat gaan we doen ook ! Vanaf volgende week, iedere dinsdag en donderdag: “Dat is het leven”, het levensverhaal van Lowy Cremers, met zijn belevenissen in de zeevaart. Van Oost naar West, van havencafé tot Interpol, vol humor, drank, avontuur en, laten we eerlijk zijn, seks. Niet voor de teergevoelige lezertjes onder ons, dit verhaal. We gaan het geheel integraal overnemen, dus u krijgt de woorden en beelden zonder verdere redactionele bemoeienis rechtstreeks van Lowie’s lippen. En ik kan u vast verklappen, u boft. Ja, u boft maar weer. Potverdorie, wat boft u. Vanaf volgende week dinsdag.

Scène in Drongen.

Met toegegeven schroom stond ik achteraan in de rij ouders-met-kindjes die op de digitale kiek gingen met de geschminckte pensionaris die zojuist twee uur entertainment ten berde had gegeven. In een klein parochiaal zaaltje in een slapende deelgemeente van Gent. Een tristesse die ik me zeer heb laten smaken, temeer de show eigenlijk best ok was. Ik heb me toch zeker vermaakt en me hier en daar betrapt op een lach. Allemaal dingen die ik sans gêne toegeef.

Als eennalaatste stond ik daar dan in de rij om op de foto te gaan met clown Bassie. Na mij zou nog een reusachtige vlaming in een witte cowboy-outfit met reusachtige texaanse hoed volgen. Bassie vraagt wie er volgt. Ik vraag maar semi schuchter of ik nog ‘mag’. De dan nog olijke man zwaait uitnodigend met een lichte garnering van “let’s get this over with”. Even weet ik niet wat te doen aangezien hij pal naast me komt staan en zijn schouder amper tot mijn oksel reikt – wat geenszins een cynische sneer is, bijna iedereen van zijn generatie komt hooguit tot mijn oksel, een simpel gegeven bij een volk dat in drie generaties qua gemiddelde lengte fors de lucht in geschoten is. Overmoedig-onwennig maak ik een ‘arm om schouder’ gebaar, maar dan wordt de man plots heel streng. “Geen arm om de nek, dat wil ik niet.” Ik verontschuldig me direct, was geenszins van plan de man te schofferen. Zonovergoten poseren we lachend voor de camera en klik. Meteen erna weidt hij over de schijnbaar verse voorkeur uit, zowel tegen mij als tegen de vlaamse texaan. “Ik heb het helemaal gehad met optredens in Holland,” zo verkondigt hij. “Nederland verhuftert, zoals dat heet, en je hebt altijd van die geinponems die dan hun arm om je schouder slaan en twee vingers achter je hoofd opsteken en de foto op internet zetten. Zo van ha ha, hebben we hem even voor lul gezet. En ik wil gewoon niet voor lul gezet worden.”

Weglopend achteraf overpeinsde ik dit. En vond het eigenlijk heel mooi. Een man die ver voorbij pensioensleeftijd nog langs piepkleine zalen tourt (waar hij enkel qua reistijd toch al wel een goede werkdag aan kwijt zal zijn) en fors zijn best nog doet voor willekeurig welke omvang qua publiek (’the show must go on’), die notabene op podium zingt dat hij het fijn vindt dat mensen hem niet serieus nemen, wil wel niet voor lul gezet worden. En terecht. Er is een groot verschil tussen niet serieus genomen willen worden en zelfrespect verliezen. Deze man snapt beter dan menig BN’er, BV’er, politicus of politiek blogger waar die scherpe scheidslijn ligt. En glimlachend in de zon heb ik even heel, heel veel bewondering voor clown Bassie.

Van bil met Carmen Electra godverdomme

Mijn droom is een buurtmoestuin met Carmen Electra tot stand brengen. Dat Carmen en ik iedere ochtend samen gaan kijken hoe de peentjes erbij staan. En daarna seks hebben. Natuurlijk. Van het één komt het ander immers. Zeker met Carmen Electra er bij.

De koffie pruttelt en Carmen Electra en ik doen het even snel. Opnieuw. Want Carmen Electra is gemaakt om seks mee te hebben. Eindeloos oneindig veel seks. Door hoeveel mannenhanden zal ze zijn gegaan? Hoeveel liter sperma zal ze losgemaakt hebben? Van hoeveel kinderen is Carmen Electra de geestelijk moeder?

Ik vind het dus onbegrijpelijk dat er nog nooit een film is gemaakt over een man die zich ten doel stelt met Carmen Electra te neuken. Het is van een bijna niet te bevatten universele thematiek. Een verlangen dat landen, continenten overstijgt. Dat blank en zwart verbindt. De allerlaatste gedachte van veel mannen op hun sterfbed is seks met Carmen Electra. Die slapen rustig in.

Van bil met Carmen Electra godverdomme. Een keertje maar. Het hoeft van mij niets bijzonders te zijn. Gewone, goudeerlijke burgermansseks. Binnen twee minuten. Zonder pornostandjes of exotisch decorum. Hop. Flop.
En dan koffie drinken.

« Older posts Newer posts »

© 2026 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑