Einde van een vriendschap

Hij was het te bruin aan het bakken. Daarom besloot ik hem op te bellen, over een niet beveiligde niet rode lijn. Spionnen mogen best horen wat we zeggen.

‘Ha, die Thief. Alles goed? Ik heb het wel druk, heel veel werk’.

‘Toch zou je beter wat gaan vissen, Vladim.’

‘He, he, hoezo?’

‘Man toch, jij houdt bij je buren een zure inval. Je laat schieten op alles wat beweegt. Maar niemand mag volgens jou spreken van oorlog of invasie. Man toch, hoe bruin wil je het bakken! Ga toch vissen!’

De rest was voorspelbaar. ‘Wat, jij ook al, vriend? Ga weg!’ Waarna hij ophing.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Het paleis ligt er somber bij, onwetend dat zijn beste dagen nog niet aangebroken zijn. Het is het einde van de winter, grijs en kil.

Prima weer om een aanval in te zetten. De troepen troepen niet langer samen, ze staan netjes in het gelid. De vijand is inmiddels een vertrouwd figuur geworden, heeft alles weg van een grijsaard die een sigaar rookt tegen beter weten in.

Het is een onhoudbaar, nauwelijks spannend moment, alvorens de vijandelijkheden zullen uitbreken. De laatste haatboodschappen zijn zopas de ether en het wereldwijde web ingezonden.

De koning staat op uit zijn troon, overschouwt zijn generaals en zegt dan uitdrukkelijk: ‘Ingerukt, mars. U mag nu uitrukken’.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Het geringste geluid dringt tot hem door. Tot gisteren was hij doof voor het geringste geluid. Hij hoorde enkel geluid dat in de buurt komt van gebulder. Of de branding.

Het kabbelen van de beek, dat hij tot gisteren moest ontberen, dringt nu tot hem door. Hoe is het zover kunnen komen?

Hij vraagt het zich niet alleen af, hij zoekt ook nog eens naar een antwoord. Hij vindt er geen. Hebben de dokters niet altijd beweerd dat zijn gehoor gaandeweg achteruit zou gaan? Is hij zich te buiten gegaan aan een of ander roesmiddel? Of is de luchtkwaliteit van de ene dag op de andere schrikbarend verbeterd?

Wie weet? Ja, wie zou het kunnen weten?

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

‘Soms heb ik de neiging vooruit te schrijven op de feiten. Nou ja, feiten. Eigenlijk schrijf ik gelijklopend met sommige mogelijkheden. Nee, ik ken niet altijd alle mogelijkheden maar toch altijd wel een paar. Die al dan niet een feit worden.’

De interviewer knikte. Hij leek geboeid. Hij had dan ook wijsbegeerte gestudeerd. ‘Nou, en?’

‘Wel, onlangs wou ik me inhouden, de tijd stoppen en wachten op de feiten. Echter, ik was mezelf niet de baas en heb gegokt, vulde een versregel alsnog aan. Ik wou haast mezelf vervloeken, zo’n haast.’ Hij zweeg. Hoorde hij diep van binnen zichzelf vervloeken?

De interviewer zweeg op zijn beurt. Hij dacht dat de dichter worstelde. Met een demon. De dichter had zijn gedachten geraden en gelezen.

‘Niets demon, vriend. Dankbaarheid. Ik had namelijk juist gegokt. Ik hoefde het gedicht niet te dumpen. Het staat er, helemaal. Zie je, een gedicht moet kloppen’.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Als het de vraag mag zijn: ‘Wat schiet je ermee op?’, ligt het antwoord niet voor de hand. Gelaarsde voeten treden het met voeten waarbij geweren vervaarlijk gericht worden op eventuele vijanden.

Het heeft tien jaar in beslag genomen en geduurd om een vijand te scheppen. ‘Je weet best dat de media en dan vooral de televisie met haar kort aangebonden visie de vijand hebben helpen scheppen. Die vijand nu moet het onderspit delven. Als hij het bovenspit haalt, zijn wij het die delven’.

Zie je, dat wij-spreken maakt veel kapot omdat het tegenover ‘zij’ of ‘hij, de vijand’ wordt afgedrukt, terwijl ik graag dat wij gebruik in mijn naam.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Het uur breekt niet altijd op de minuut na aan. Eigenlijk trekt het avontuur qua uur zich niets aan van de tijd.

Hoe dan ook lijkt het uur eindelijk aangebroken en kan het avontuur beginnen.

Dan denk je spontaan aan een samenloop van mensen en omstandigheden, al dan niet in massa’s. Maar zie, ze blijven uit. Ze blijven zelfs weg.

Het uur breekt immers in de grootste stilte aan. Het avontuur speelt zich geheel achter gesloten deuren af.

Hoe komen we er dan toe er melding van te maken? Zouden we er niet beter over zwijgen? We overtreden de eerste Wittgenstein. We treden hem zelfs met voeten.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.