Wanneer zet ik, die eerste
Dat hij komt, dat staat vast
Het is tot die dan maar hopen
Dat de stap me niet mispast
Stismap
Nu al een excuus
Zoek je de
vlucht uit ?
Van alweer hetzelfde
Je kent dit perron al
Trein heen, trein terug
Dezelfde smoelen
knikken hun ochtendgroet
Oke, ze zijn vermoeider
Rimpel extra hier en daar
Je jengelt wat rondjes
om je koffie
en dampt jezelf morgen
weer een nieuwe dag
Voornemelijk
Misschien dat het dit jaar
toch eens anders kan
Dat het zin heeft, dat ik zin heb
in zinneprikkelende zinnenreeksen
frivole alinea’s, aangelijnd afgewikkeld
dat mijn woorden me weer aanspreken
Miszien kan ik dit jaar
als ik mijn ogen wat toekan
En wie weet
wat we dan te zien krijgen
Waarom gaat een blinde nooit bungeejumpen
Regen druppelt aanhoudend op mijn hoofd
(Maar dat betekent niet dat ik er treurig van word)
Misschien herkennen sommigen onder jullie in de twee voorgaande regels een lied. Misschien niet. Het is inderdaad een lied.
Onverschrokken, onverdroten vallen regendruppels neer. Uit de hemel. De aarde verwelkomt ze met veel appetijt.
Tussendoor had de mens, gewetenloos of geheel loos, de aarde bedekt met beton, asfalt, tarmac en tuintegels. De volgorde is willekeurig. De mens gunde de aarde geen regendruppels.
De mens kwam droog te staan.
Deze mens, die dit ultra korte kortverhaal huldigt, verkiest voor een poos verblijf te houden in de Condroz. Meteen vielen mij bij avondlucht en –licht alleenstaande bomen op. Het regende zachtjes. De takken leken te zingen.
Wat moest ik doen? Huilen of fluiten?

Pluim en tien
Ik hou van liefde
En niet van woest
Ik hou van ‘hou van jou’ omdat het zo moest.
Hield het privé
maar lachte luid
het drong van binnenin mijn borstkas uit.
Nimmer had ik nog verwacht dat jij me wakker kuste
Nooit opgestaan en nog gedacht dat ontbijt op bed me lustte
Beloof je alles als ik je nog maar één keer zo mag zien
dat je incasseert dat je verdient, die pluim en tien.
Ik voel me licht
in hoofd en hart
Jij vond me halverwege mijn vluchten van de start.
Met veel blessures
en een geknakt vertrouwen
Je brengt ons naar champagne, ook al moet je douwen.
(refr.)
Hou dit voor waar, ik ben zo dankbaar dat jij iets in me zag
iets wat ik voor mogelijk, maar niet als hogelijk het krijgen waardig zag
Ik had een zelfbeeld waar te veel mee was gespeeld
Ik had het gedeeld, maar vind ik leuks kreeg ik niet veel tot jij me zag.
En de dag sprong op, miauw en spin
en alles ervoor leek plots slechts een vals begin
En ik wil je geven wat ik heb gekregen
namelijk een leven vol van de perfecte openingszin.
(refr.)
Lichtplek
Eerst was er een varkenslachthuis. Dat huis besloeg een groot deel van de wijk, omringd door drie straten en een parking. Het werd echter gesloten en helemaal afgebroken. Er staat enkel nog een bord dat aan het slachthuis herinnert.
De plek werd teruggegeven aan de natuur. Bomen en struiken tierden er welig, allicht woonden er ook dieren. Als bomen echter te groot worden kan je ze niet kappen zonder kapvergunning. En dat kost geld. De beheerder van de plek liet daarom alle struiken en kleine bomen rooien.
Meteen kwam er veel licht bij in de wijk. Nu zien we veel plassen en vogels.
De toekomst van het terrein ligt nog niet vast. Een vorig project om er een school te bouwen, ten koste van het plein aan de kant van de parking, werd door de buurtbewoners aan de hand van een petitie afgewezen.
Het zal de vogels worst wezen.
‘
(eigen foto)

Verlatingsangst
Je stelt me steeds vragen, half in paniek
Ik voel hoe je naar mij verlangt
Ik ben er net, maar je denkt dat ik weer wegga
Ik voel hoe je mij nodig hebt, maar bang…
Je zuigt met je liefde alles op en verbruikt
om je wankele hart te versterken
om de uitgang te blokkeren van de fuik.
Verlatingsangst
Daar gaat mijn lever, daar gaat mijn dikke darm
en al haast mijn rechterarm
Daar gaat mijn tong, heb ik nodig voor mijn woorden warm
Mijn hart heb je nog steeds niet
want door jou hou ik dat vast.
Ik heb last van bindingsangst en heb ook mijn eigen leven
Ik voel me gevangen in je blik
als een konijn op mijn snelweg voor de aanstormende auto
Lief hou je in, want je verstikt…
Je zuigt met je angsten, maar ik deins daardoor terug
durf niet dichterbij te komen
Ik kijk naar de deur, al haast op de vlucht.
(refr.)
Zie je niet dat jouw angst mij wegjaagt?
Geloof me dat ik terugkom naar jou
maar het voelt nu alsof ik het waag…
(refr.)
Druppels vrede
Ik wil zo graag blij zijn
maar ik voel me in de minderheid
Moet zo diep graven
voor een beetje dankbaarheid
Het voelt als loze woorden
Ik zeg ze niet, want ik meen ze niet
Waarachtig zijn en blijven
is minder achteraf verdriet.
Ik voel me vandaag
alsof ik een woestijn over moet steken
Op zoek naar Verlichting
en druppels vrede
Verstikt door de tranen
mijn ogen dicht en tijd verstreken
gevangen in een binnenzee
in een ondoordringbaar heden.
Ik eet gezond en pak mijn rust
en toch ben ik ontzettend moe
Ik weet het niet meer, die wanhoop
wat ik ook denk of doe
Klaarblijkelijk gaat dat nergens heen
Ik ben niet de enige
maar die strijd voer ik alleen.
(refr.)
Niet het eind van mijn leven
ook al lokt die gedachte om haast elke hoek
Wel het eind van dit (soort van) leven
Ik begin alvast in het volgende boek.
(refr.)
Jackology: Santo
Chi si ferma è perduto… il presidente Santo Vitale from Palermo performs up close and personal. Live @studiojackology in a matrix near you…
recorded @ La Bottega delle Percussioni, Palermo (Sicilia)
© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑


Reactietjes