KutBinnenlanders.nl

Page 109 of 514

Stismap

Wanneer zet ik, die eerste
Dat hij komt, dat staat vast
Het is tot die dan maar hopen
Dat de stap me niet mispast

René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !

Nu al een excuus

Zoek je de
vlucht uit ?
Van alweer hetzelfde

Je kent dit perron al
Trein heen, trein terug
Dezelfde smoelen
knikken hun ochtendgroet

Oke, ze zijn vermoeider
Rimpel extra hier en daar

Je jengelt wat rondjes
om je koffie

en dampt jezelf morgen
weer een nieuwe dag

René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !

Voornemelijk

Misschien dat het dit jaar
toch eens anders kan

Dat het zin heeft, dat ik zin heb
in zinneprikkelende zinnenreeksen
frivole alinea’s, aangelijnd afgewikkeld
dat mijn woorden me weer aanspreken

Miszien kan ik dit jaar
als ik mijn ogen wat toekan

En wie weet
wat we dan te zien krijgen

René van Densen
René van Densen
René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !

Waarom gaat een blinde nooit bungeejumpen

De Opperpater
De Opperpater
BOEKJE: 15 December 2011 presenteerden we een boekje met de 93 Beste Moppen Van De Opperpater in café Het Buitenbeentje in Tilburg.

De ster van de Opperpater is rijzende, dat ziet een kind. Het is een kwestie van tijd voor dit moppenwonder uit het Tilburgse kroegencircuit aan tafel mag plaatsnemen bij een De Wereld Draait Door of soortgelijks. Op zijn voorwaarden, natuurlijk. Hij moet wel kunnen roken. En owee als hij Eastenders mist. Dat ze daar maar vast rekening mee houden.

Regen druppelt aanhoudend op mijn hoofd

 

(Maar dat betekent niet dat ik er treurig van word)

Misschien herkennen sommigen onder jullie in de twee voorgaande regels een lied. Misschien niet. Het is inderdaad een lied.

Onverschrokken, onverdroten vallen regendruppels neer. Uit de hemel. De aarde verwelkomt ze met veel appetijt.

Tussendoor had de mens, gewetenloos of geheel loos, de aarde bedekt met beton, asfalt, tarmac en tuintegels. De volgorde is willekeurig. De mens gunde de aarde geen regendruppels.

De mens kwam droog te staan.

Deze mens, die dit ultra korte kortverhaal huldigt, verkiest voor een poos verblijf te houden in de Condroz. Meteen vielen mij bij avondlucht en –licht alleenstaande bomen op. Het regende zachtjes. De takken leken te zingen.

Wat moest ik doen? Huilen of fluiten?

Marc Tiefenthal
Marc Tiefenthal
In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Pluim en tien

(Fantasie-liedje dat wel waar mag worden…)

Ik hou van liefde
En niet van woest
Ik hou van ‘hou van jou’ omdat het zo moest.

Hield het privé
maar lachte luid
het drong van binnenin mijn borstkas uit.

Nimmer had ik nog verwacht dat jij me wakker kuste
Nooit opgestaan en nog gedacht dat ontbijt op bed me lustte
Beloof je alles als ik je nog maar één keer zo mag zien
dat je incasseert dat je verdient, die pluim en tien.

Ik voel me licht
in hoofd en hart
Jij vond me halverwege mijn vluchten van de start.

Met veel blessures
en een geknakt vertrouwen
Je brengt ons naar champagne, ook al moet je douwen.

(refr.)

Hou dit voor waar, ik ben zo dankbaar dat jij iets in me zag
iets wat ik voor mogelijk, maar niet als hogelijk het krijgen waardig zag
Ik had een zelfbeeld waar te veel mee was gespeeld
Ik had het gedeeld, maar vind ik leuks kreeg ik niet veel tot jij me zag.

En de dag sprong op, miauw en spin
en alles ervoor leek plots slechts een vals begin
En ik wil je geven wat ik heb gekregen
namelijk een leven vol van de perfecte openingszin.

(refr.)

Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

Lichtplek

 

Eerst was er een varkenslachthuis. Dat huis besloeg een groot deel van de wijk, omringd door drie straten en een parking. Het werd echter gesloten en helemaal afgebroken. Er staat enkel nog een bord dat aan het slachthuis herinnert.

De plek werd teruggegeven aan de natuur. Bomen en struiken tierden er welig, allicht woonden er ook dieren. Als bomen echter te groot worden kan je ze niet kappen zonder kapvergunning. En dat kost geld. De beheerder van de plek liet daarom alle struiken en kleine bomen rooien.

Meteen kwam er veel licht bij in de wijk. Nu zien we veel plassen en vogels.

De toekomst van het terrein ligt nog niet vast. Een vorig project om er een school te bouwen, ten koste van het plein aan de kant van de parking, werd door de buurtbewoners aan de hand van een petitie afgewezen.

Het zal de vogels worst wezen.

(eigen foto)

Marc Tiefenthal
Marc Tiefenthal
In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

Verlatingsangst

23-12-2023

Je stelt me steeds vragen, half in paniek
Ik voel hoe je naar mij verlangt
Ik ben er net, maar je denkt dat ik weer wegga
Ik voel hoe je mij nodig hebt, maar bang…

Je zuigt met je liefde alles op en verbruikt
om je wankele hart te versterken
om de uitgang te blokkeren van de fuik.

Verlatingsangst
Daar gaat mijn lever, daar gaat mijn dikke darm
en al haast mijn rechterarm
Daar gaat mijn tong, heb ik nodig voor mijn woorden warm
Mijn hart heb je nog steeds niet
want door jou hou ik dat vast.

Ik heb last van bindingsangst en heb ook mijn eigen leven
Ik voel me gevangen in je blik
als een konijn op mijn snelweg voor de aanstormende auto
Lief hou je in, want je verstikt…

Je zuigt met je angsten, maar ik deins daardoor terug
durf niet dichterbij te komen
Ik kijk naar de deur, al haast op de vlucht.

(refr.)

Zie je niet dat jouw angst mij wegjaagt?
Geloof me dat ik terugkom naar jou
maar het voelt nu alsof ik het waag…

(refr.)
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

Druppels vrede

13-12-2023

Ik wil zo graag blij zijn
maar ik voel me in de minderheid
Moet zo diep graven
voor een beetje dankbaarheid
Het voelt als loze woorden
Ik zeg ze niet, want ik meen ze niet
Waarachtig zijn en blijven
is minder achteraf verdriet.

Ik voel me vandaag
alsof ik een woestijn over moet steken
Op zoek naar Verlichting
en druppels vrede
Verstikt door de tranen
mijn ogen dicht en tijd verstreken
gevangen in een binnenzee
in een ondoordringbaar heden.

Ik eet gezond en pak mijn rust
en toch ben ik ontzettend moe
Ik weet het niet meer, die wanhoop
wat ik ook denk of doe
Klaarblijkelijk gaat dat nergens heen
Ik ben niet de enige
maar die strijd voer ik alleen.

(refr.)

Niet het eind van mijn leven
ook al lokt die gedachte om haast elke hoek
Wel het eind van dit (soort van) leven
Ik begin alvast in het volgende boek.

(refr.)

Stefan Pietersen
Stefan Pietersen
Stefan Pietersen: werd ooit gèboren en daarna steeds wedergeboren en worstelt zich middels liedjes, gedichten, toneelteksten, verhalen en wat niet nog meer; is er eigenlijk nòg meer tussen hemel en diepe depressie?, tot elke dag weer herboren wordt in schoonheid.

Jackology: Santo


Chi si ferma è perduto… il presidente Santo Vitale from Palermo performs up close and personal. Live ‪@studiojackology‬ in a matrix near you…
recorded @ La Bottega delle Percussioni, Palermo (Sicilia)

Bob Minne
Bob Minne
Bob Minne is een Gentse dichter die zich naast poëzie ook toe- legt op straattheater, performance-kunst en theatre invisible. Van 1999 tot 2005 was hij lid van een aantal Gentse hiphop/spoken word formaties zoals ‘Lowlife’ en ‘Six Monkeys and a Barrel’. De laatste jaren stond Bobadas met gedichten en spektakel tussen de mensen of op de planken. Van Gent tot in Slovenië, van Brussel, Leuven en Oostende tot in Poitiers, Aurillac, Amsterdam, Groningen of Barcelona.Deze eigenzinnige man van het woord is verder ook verantwoordelijk voor de organisatie van diverse artistieke evenementen zoals het jaar- lijks ecologisch en eigentijds cultuurfestival ‘Zaradi Tebe’ en de 10-daagse woord en beeld marathon ‘En het Grootste Deel Schreven we Sa- men in Bed’ tijdens de Gentse Feesten. Zes jaar lang was Bob Minne één van de mensen achter het dichterscollectief ‘De Wolven van La Mancha’ dat allerlei streken overspoelde met poëtische avonden. Sinds 2012 brengt hij als lid van de culturele organisatie ‘Dichter bij Ithaka’ multidisciplinaire events en producties zoals ‘Mensen die Dichten zijn Gevaarlijk’ ‘Guard Avant’ en ‘De Tuin van Heden’.
« Older posts Newer posts »

© 2026 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑