Auteur: Stefan Pietersen (Page 11 of 18)

Ik ben niet van gisteren
Maar tegelijk ben ik dat wel natuurlijk
Ik weet inmiddels van mezelf dat dit niet rijmt
Maar tegelijk ben ik van overtuiging
Dat er geen zin zit in bij de pakken neer
Goed wil je je voelen en daarin schuilt ook het geheim.

Maar mijn dag, is soms al grijs
Voor ze uit de nacht tevoorschijn komt
De dag is groen, de dag is groen
Maar voor ik dat geloof en zoen
Is er dan nog best wel wat te doen.

Elke dag is als nieuw
En neemt de plaats in van de overledene
En als bij die van toen, is ze blank en onbeschreven
En ook al geloof ik niet meer in verandering als bij toverslag
Goed wil je je voelen
En dat schrijft de zin voor aan de dag.

(refr.)

Ik ben niet van zins het leven te nemen zoals ik die kreeg
Ik heb daarnaast wat ik er dus in wil zien
En ook vandaag moet ik het grijpen
Onbegrijpelijk als het vaak ook lijkt
Pak het bij de zware zijde en schud het licht eruit.

(refr.)

De bezetting van de tafel
duurde korter dan die van de stoelen
Kopjes werden versneld weggedragen
en de koffiekan beschoor die ochtend
geen lang staan op het tafelblad.

Ditmaal waren er geen Duitsers
De tassen waren tassen
en werden, gevuld met paperassen
meegenomen naar een ver kantoor
Er werd Nederlands gesproken
maar ook de woorden bleven
niet lang hangen in de ochtendlucht.

Waar moeder ze verslond
op haar weg naar de wasmachine
en daarna het puzzelboek.

Toch had de bezetting een slachtoffer
geëist, de dode buurvrouw werd besproken
en er werd om haar dood getreurd
woorden van verlies
uitgesproken naar de moeder
die kort erna toch meester
van haar bezoek werd.

Het tafelblad kreeg nog een veeg
omdat iemand koffie had gemorst
Het Rummikub-spel bleef
ditmaal in de kast.

Ster, vervuld van pracht, vannacht
Schud nog eens je staart en lach
Schenk ons uit de zomerdag
in ogen die nog druipen van de chaos in het hoofd.

Die schaduw er doorheen
schetst ons uit in merg en been
vangt bevroren steen en been
in kleuren die doen proosten op ons melancholieke hart.

En nu begrijp ik wat
jij ons zei gespuwd in verf
bemoeilijkt door een ziel gekerft
een hemels lichaam dat nooit sterft

Stervelingen
ongehoorzaam toen
Oh, je hebt nog genoeg te doen!

Ster vervuld van pracht, vannacht
Een bloemenbos die extravert
met hemels vuur de hel verspert
gespiegeld in ons Vincents oog voor blauw…

Het leed vervloeit ook nu
met ochtenddauw op velden grauw
doorleefd uitzicht op poorten nauw
maar getroost door met jouw zachte hand vertrouwd.

(refr.)

Want niemand die toen om je gaf
Bemind slechts door je graf…

En toen de hoop vervloog met tijden
van alle sterren naar de maan
benam jij jezelf je adem
zoals onbeminden doen…

Maar ik had je graag verteld, mijn Vincent
dat deze wereld voor geen goud
van schoonheid als van zichzelf houdt..

Ster vervuld van pracht, vannacht
Niemand die jou toentertijd ooit zag
met jouw oog voor wat men schoonheid noemt
alleen de veilingprijs beroemd
verder dan hun neus voor geld kijkt slechts je erfenis.

Zoals de zwervers die je sprak
zich spiegelend in half geleegd wijnglas
blatend tot de ochtend wijzer was
Ook zij liggen nu met gebroken hart onder de sneeuw

Ik begrijp nu plots je schreeuw
en wat er in betekend werd
en zelfs nu nog steeds de weg verspert
naar het mooiste dromen op deze harde hemelerwt

Stervelingen
ongehorig toen
Ik zal proberen er nog iets aan te doen..

Elke dag rond zeven uur als ik wakker word
begin ik weer met frisse moed en werk me aan gort
want 24 uur is leuk, maar veel te kort
Ik timmer aan een nieuwe weg voor iets meer op mijn bord.

Want daar staat dan de dag op, maar geschreven met schoolkrijt
beweegt met me mee op mijn reis door die tijd
Even dichterbij, ik schrijf er wat meer tijd bij
schakel naar de wintertijd, bij elke slaapgelegenheid…

Heb ik alles gedaan, doorvoeld en gedacht
als nu halverwege die klaar over op me wacht?
Van kleuterschool naar middelbaar
naar met haar de eerste nacht
Wacht niet met het eind van het liedje elke dag.

Met dit melodietje dat ik onderweg naar U fluit
kan ik overnieuw beginnen, ik kan zelfs achteruit
Ik schakel naar versnellingsbak en haal er weer wat uit
geef extra gas bij Slochteren tegen Koninklijk Besluit.

Waarmee ik het milieu red, het uit haar lijden verlos
van de wildgroei van mensheid die zich bemoeit met het bos
Boomkap voor milieu-tijdschriftjes over rendiermos
Geef het dus een beetje extra gas en je dood dus weer een blos.

(refr.)

Dus fluitend door het leven met een mooie dood in het hart
rij ik door naar het begin, zet mezelf af bij de start
Ik weet dat ik iets vergeet, iets met koek en de gard
maar ik eet wel wat bij een tankstation en pas later a la carte.…

Zij tellen de bedragen op op de kassabon
Trekken die vervolgens af van gewachte uren
tot karretjes wederom gevuld
Kassajuf en manager suf geluld
tot de teruggaaf van die negen cent korting
omdat dat zo hoort
In tegenstelling tot dat soort lui
zijn wij normaal gestoord.

Zij marcheren voor generaals, net terug uit Den Haag
dwars door demonstraties naar het nu gehate land
Waar die ene eikel dienstplicht weigert
waardoor meneer de president weer steigert
Te paard, te wapen, naïeve helden
omdat dat zo hoort
Oh, in tegenstelling tot dat soort lui
zijn wij normaal gestoord.

Er zijn er ook die bij bosjes sterven
daarheen gestuurd door dichter stemmen
En anderen die dat verlies weer erven
vluchtend hun testament omklemmen
tot het knelt en de broekriem te los gaat
en er onderdoor
Vergeleken met dat arm slag volk
zijn wij pas echt gestoord…

Weet jij eigenlijk wel wat ‘normaal’ betekent?
Ook maar de vraag van een zijde kiezen
En je hoofd, je geld en leven zo bekeken
kun je je hart aan mij slechts één keer verliezen
Dus wijs me niet af om gebrek aan gewoon
omdat dat zo hoort
want in tegenstelling tot hen en mij
in tegenstelling tot hen en mij
in tegenstelling tot iedereen

ben jij dan echt gestoord.

Wakker man (voor een vrolijk folk-arrangement)

Hoe het gaat? Ach, je weet wel hoe het ging
Ik ben wakker vandaag en je weet, dat is een bijzonder lelijk ding
Ik kijk om me heen en droom van de slaap
Maar een ongeluk komt nooit alleen
want ik geeuw naast het feit dat ik ook gaap.

Ik ben een wakker, een wakker, wakker
Ik ben opnieuw een wakker man
Het lichaam had de gore moed me wakker te maken vandaag
Wakker, wakker, wakker man
Meer dan de gemiddelde mens ooit aankan
Arme, arme stakker, ,man!

Het begon een uur geleden; ik deed mijn ogen open
Eerste fout, ja, ik weet het
Daarna wreef ik ook nog eens de korsten uit mijn ogen
Tot slot stond ik, op, ach, derde fout,
en, ja, ik heb alles tegen, rekte me uit in al dit goud
Ja, dat is pas voer voor psychologen!!

(refr.)

Ik vrees dat ik het nimmer af zal leren; wakker worden
Ben zo stikjaloers op jullie: hoe ontwijken jullie toch die horde?
Wakker worden, wakker zijn: er is toch geen ergere pijn?
Hé, wordt eens wakker en vertel me hoe dat gaat
Kunt mij de weg vertellen naar die slaap, meneer?
Nee, ik laat niet af voor het mij te rusten laat, mijn heer!

(refr.)

Het is geen weer voor buiten
Geen weer voor met de deuren slaan
Geen weer voor de bikini
En zelfs verborgen is de maan
Het regent pijpenstelen, lieve
schuif aan en vertel me liefde
Beter weer treft een mens niet
dan voor dicht tegen me aan.

Het is geen weer voor aan de arbeid
Geen weer voor nog een kans verdaan
Geen weer voor ‘En daar komt dat schot!’
En zeker niet voor buitenspel staan
Kom van het veld en op naar huis
En geef elkaar de surprise aan
van dicht tegen me aan.

Het is vandaag een dag voor morgen
Voor leven in de bloemen-bos
die ik je dan morgen zou bezorgen
nog voor het krieken van de weerhaan
Hoogste tijd voor muziek en haard
Voor zingen en het witte paard
Het Spaanse graan mag de orkaan doorstaan
Maar eerst eens lekker ….
mond vol mooie witte tanden
kom eens dicht tegen me aan!

Ik ben om en kijk je broedend aan
Je lacht erom, maar je voelt het ook wel aan
bij het schudden van de kussens
het dekbed vers en wij ertussen
en daarna knus een zoen erbij
Het haalt je de koekoek, niet voorbij gaan
aan eerst een uurtje lekker
dicht tegen me aan…

Zeg es eerlijk, kun je zoiets weerstaan?
Iets als regen
alles tegen
maar als troost
dicht tegen me aan
dichter tegen een dichter aan
Dicht tegen me aan

En dicht tegen je aan…

Ik moet gewoon door alle chaos
Geloven dat het allemaal wel goed komt
Een minuut, een vonk, een geluksmoment
dat heel je leven opsomt.

Geluk is als het kind in jou dat op je let
Dat naar bed gaat na een lange dag
En iemand die je instopt
Droom zacht, welterusten
Je moeder die je wakker kuste
En morgen gezond weer op…

Mag ik je een knuffel geven?
En je vreugde en verdriet een schouder bieden
Een zakdoek, een blije pil
Die opluchting doen geschieden.

(refr.)

Liefde als een ziekte
Houdbaar als Olympische toorts
Bosje rozen die later piekte
Ik voel nog steeds die koorts…

(refr.) 2x

Pak me, pak me, pak me, pak me uit
Pak me, pak me, pak me, pak me uit
Pak me, pak me, pak me, pak me uit
Pak me, pak me, pak me, pak me uit.

Er ligt al tijden een pakje in mijn ladekast
Af en toe pak ik het vast en streel over de verpakking
Het lonkt me als de zee het schip in fles met drie-mast
Ik zie het en dan denk ik vaak: ik laat jou met mij te water, ooit.

Jij bent een cadeautje, waarop ik me verheug
het jou en mij te geven, te legen in een lange teug
Ik pak jou vast, pak jou pas uit
als je in mijn armen ligt
en wakker wordt als in mijn tweede jeugd.

Pak me, pak me, pak me, pak me uit
Pak me, pak me, pak me, pak me uit.

Vroeger kocht jij weleens een Barbie-Ken voor het idee
en vormde met dat speelgoed in jouw dromen mijn gestalte
Maar gelukkig heb je nu ook andere modellen in de kerstmis-slee
Eens sta ik op jouw verlanglijst, ben ik je eerste keus-mens, hier.

(refr.)


Maar de goede fee en sinterklaas
komen sindsdien niet eens meer thuis
zoeken de hele wereld af naar dat pakje in mijn la
Ik weet het, maar verklap het niet
want word dan ooit met jou verrast
En misschien biedt jij je nog eens aan
in net die etalage waar zij vanavond nog
nog één keer voor gaan staan.

Ik wil je niet kwetsen, want ik weet hoe dat voelt
Ik ben zo langzamerhand samengesteld
uit bijna allemaal met pijn gevulde cellen
Ik wil voor ons het beste, want zo ben ik bedoeld
Ik ben van oudsher tegen alle geweld
Ik heb jou nodig om van samen te kunnen vertellen.

Geef mij de moed om jou te kussen
Doe een stap vooruit en wenk me
En tank ons met een ja in je woorden
onze liefde in.

Ja. Ja, Ja
Ja moet het woord zijn!

Ik sta hier te aarzelen, ben vaak genoeg afgewezen
Ik wil zo graag geloven dat het goed zit
maar heb een beetje overreding van je nodig
En waarschijnlijk zal ik bazelen, je moet me willen lezen
Dus, kijk door de fouten in mijn spel met jou, want uiteindelijk overbodig.
Ik ben boos op iedereen die me afwees
Maar niet op jou 2x
Tip: raak me aan!

(refr.)

Ik wil jou, ik kies jou
De liefde koos ons samen uit
Luister naar je hart, niet naar de angsten
En we komen er wel uit.

(refr.)