Dag: 21 september 2025

Eerst is er de brug, smal is de weg, ophaalbaar de brug. Daarna verschijnen de bomen netjes op een rij. Enkele zijn geveld en liggen voor het rapen.

Rechts zit je in de zon en zitten er meestal twee tot drie. Links werpen de bomen hun schaduw en ben ik doorgaans de enige die er gaat zitten.

Niet zomaar zitten, hoor. We zitten om te vissen. Dat is dat ene iets wat ik nooit meer zou willen missen, weet je wel. Vissen hebben kieuwen en testikels. Sommigen hebben uitsteeksels, die doorgaans stekelig zijn. Denk aan de stekelbaars.

Van doorgaans gesproken, ik vis gemiddeld drie vissen per zitting, middelgrote en kleine.

Gisteren had ik eindelijk reuzebeet: een brasem. Feest.

Ja, hij heeft een nektapijt. Nee, hij is niet de enige. Alleen, hij verschijnt op de treurbuis en aldus is hij een B. Nu dus zijn de kijkers het genaamde teevee verdeeld tussen zij die aanstoot nemen aan dat haarkussen, de aanstootkussens dus, en zij die er juist naar opkijken. Het kan ook dat hijzelf deze verdeeldheid simuleert.

Onderzoek wijst uit dat het aantal kaalhoofdigen ongeveer gelijk verdeeld is over beide kampen. Gelukkig beschikt hij over de nodige arrogantie. Of is het bevrijde vrouwelijkheid. De media over de media, niet multimedia maar metamedia, hadden lont geroken en stelden hem vragen. Ook en als het ware terloops over zijn nektapijt.

‘Ik lig er niet wakker van wat de kijkers ervan vinden. Ik heb me lang geleden erbij neergelegd. Dat moeten ze dan ook maar doen.’