We nemen al eens voorzorgen om klaar te staan, als we zover zijn. Meestal weten we dan waar we zullen staan. Pas als alles achter de rug is, vallen de zorgen achter ons weg.

 

Op onbewuste wijze kunnen we ons voorbereiden op het onverwachte. Dat zijn geen voorzorgen, hooguit zorgen voor morgen.

 

Zorgeloos zijn we in onbewaakte momenten. Dan woelen diep in ons, zonder te borrelen, allerlei beelden en gedachten op. Die sparen we op voor onze dromen.

 

Deze processen zijn niet terug te vinden in kunstmatige intelligentie, het zogenaamde AI, van IA, de ezel balkt. Ze behoren tot een andere orde, die van de poëzie. Al zijn er niet altijd woorden voor.

 

In orde zo? Zwijgen nu maar.