KutBinnenlanders.nl

Dag: 21 mei 2012

Hofnar van de ondergang (25)

Diederik krabde aan zijn haren. Dat blonderen was er beslist niet goed voor geweest. Maar ja, hij moest wat. Hij kon de verdomde supermarkt niet eens meer in sinds het allemaal uit de hand liep.

Hij had zelf niks in de gaten gehad tot het paniekerige telefoontje van zijn moeder. Het was ook daadwerkelijk net of zijn telefoon harder had gerinkeld dan normaal. Verbaasd nam hij de hoorn op en onmiddellijk klonk hysterisch gekrijs of hij helemaal gek geworden was. Tussen alle woedende en tegelijkertijd overbezorgde gillen die de speakers van zijn telefoon amper aan konden, maakte hij op dat ze over Diederikwildood.nl had gelezen. In de krant.

Diederik had onmiddellijk knallende koppijn gekregen. Stan en Alain hadden uiteraard de media opgezocht om zo snel mogelijk aandacht te genereren voor hun internet-initiatief. Blij dat ze me er buiten gehouden hebben, schoot het door zijn kop. Dat hij willens en wetens aan een interview had meegewerkt dat zijn moeder zou kunnen lezen hadden ze uiteraard op hun buik kunnen schrijven.

Zo goed en kwaad het ging suste hij zijn moeder dat het allemaal een spel was, een soort actie om geld te verdienen en tegelijkertijd iets maatschappelijks aan de kaak te stellen. Dat kalmeerde haar ietwat. Moeders willen altijd graag geloven dat het zo goed mogelijk gaat met hun kroost. Voor ze ophing liet ze Woef nog een paar keer in de telefoon blaffen. Diederik was blij om de hond te horen.

Het had amper een halve dag geduurd of de journaille had toch zijn nummer weten te achterhalen. En zijn baas, ook. De telefoon was plots niet meer gestopt met rinkelen. Na aanvankelijk de gesprekken aangenomen te hebben en zo kortaf mogelijk afgekapt, hield hij op met opnemen, en na enkele uren panisch gerinkel had hij de kabel uit de muur gerukt.

Uiteraard was daarna de benedendeurbel begonnen met rinkelen. Het bleek nog een heel gepruts om het kabeltje te vinden wat doorgeknipt moest worden, maar uiteindelijk zat hij in relatieve stilte in zijn appartement. Met de gordijnen dicht en een kaars aan. Overdag. Hij voelde zich belegerd en vroeg zich onwillekeurig af hoeveel eten hij in huis had.

Diederik probeerde zich te bezinnen op de situatie. Als hij nou één journalist een interview toezegde, zou de rest hem dan met rust laten ? Maar dat was hopen dat één bloed ruikende haai een hap gunnen, de andere haaien zou doen afdruipen. En bloed hadden ze al geroken. Nee, het beste zou zijn om een tijdje uit zicht te verdwijnen.

Hij keek zijn appartement rond. Gelukkig was Woef al rustig ergens anders ondergebracht voor dit circus begon. En met bijna al zijn bezittingen kort en klein geslagen was er ook niet echt direct het gevoel veel aan dit flatje te gaan missen. Hij gluurde voorzichtig door een spleet in zijn gordijnen naar buiten. Een vroege avond in late winter. De sneeuw had het zoetjesaan al gezien met dit seizoen en was aan het smelten. Beneden stonden slechts enkele mensen gebivakkeerd, op jacht naar hun drie kolommen krantvulling. Hij grabbelde zijn oude, onopvallende groengrijze juten jas van de haak en opende zorgvuldig zijn flatdeur. Niemand in het trappenhuis.

Via de bovenste verdieping was er toegang tot een brandtrap die van de buitenkant van het gebouw niet zichtbaar is. Diederik betwijfelde of zelfs andere bewoners in het pand dit wisten. Niemand las ooit de post van de woningbouwvereniging. Goed dat hij die dag wat minder vlug was geweest met het oud papier en zelfs even was gaan kijken waar die trap dan zat. Stilletjes klom hij naar buiten, liet zichzelf van twee hoog tussen het struikgewas vallen en snelde zo onopvallend mogelijk het avondlijk duister in.

Blij met de koopavond in een nabijgelegen winkelcentrumpje haalde hij bij een drogisterij-keten wat cosmetische waterstofperoxide en liep door naar een sportcentrum waarvan zijn baas in een overmoedige bui het voltallige personeel een 10-beurtenkaart had geschonken in de hoop dat er meer aan fitness gedaan zou worden. De baas zelf kwam er na de tweede beurt al niet meer nadat hij met heftige spierpijnen op het werk had rondgestrompeld. In de op dat tijdstip rustige doucheruimte van het sportcentrum liet Diederik zo goed en kwaad het ging het middel zijn gang gaan op zijn haar. Met jeukende schedel maar enkel nog voor goede vrienden herkenbaar verliet hij het pand en toog naar de kroeg.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑