KutBinnenlanders.nl

Dag: 15 mei 2012

Stad Spreek Tot Mij (1)

STAD SPREEK TOT MIJ

Stad van liefde, stad van haat, stad van gestoorden, stad van kwaad. Stad van schreeuwers, fluisteraars ook, stad van helderheid, stad van rook. Stad van doeners, stad van denkers, stad van criminelen, stad van krenkers. Stad van angsten, dood en bederf, stad van vreugde, afgebladderde verf. Stad van eenzamen, stad van verdriet, stad spreek tot mij, onthoudt mij uw woorden niet. Stad van mij, van jou, stad van ons allemaal, stad bewaar uw geheimen niet, vertel mij uw verhaal.

Arjan O.

 

Thailand Mijn 2e Vaderland (1)

De verhalenbundel , tips hoe men op een prettige manier in Thailand van het leven kan
genieten

Geschreven door Lowy Cremers die na 50 jaar terugkeerde naar het land van zijn dromen.

Het zal gaan over mijn besluit om naar Thailand te emigreren en hoe ik me daar thuis voel. Mijn huwelijk met de mooiste en beste vrouw uit Thailand

Ook bevat het tips voor mensen die nu of later eens Thailand willen bezoeken als tourist of gewoontes van de Thaise bevolking met veel respect voor hun koning wat ook ik heb.

Eetgewoontes van de Thaise bevolking en de omgang met westerlingen in het Thaise leven.

Wat moet je altijd doen in Thailand ,en wat moet je beslist nooit doen in Thailand .

Thaise vrouwen,Thaise mannen, Thaise Moeders , Vaders Thaise kinderen,Thaise Opa,s Thaise Oma,s

De honden van Thailand,en de katten van Thailand

De markten de dag of middag en of avond en of nachtmarkten in Thailand.

Auto of scooter of fietsen in Thailand is en blijft altijd levensgevaarlijk.

Openbaar geluid,of geluidshinder niemand stoord zich aan andermans gedrag.

Karaoke elke Thai vind het geweldig om te doen.

Kerst en nieuwjaar viering in Thailand is geheel anders dan in Europa.

Uitgaan in Thailand disco dansen restaurants en cafes er is altijd veel te feesten.

Crematies van overleden en wat daar bij allemaal komt kijken is iets apparts.

Monniken en hun Tempels. iedereen kan Monnik worden zelfs tijdelijk.

 

Column Vreihijd

Bij De Groene Amsterdammer van de week van 5 mei zat een bijlage, het magazine Vreihijd. Het is ook gratis verkrijgbaar bij de bibliotheek. Het magazine heeft als centraal onderwerp: the paradox of freedom. A.H.J. Dautzenberg schreef een column.


Schrijver Anton Dautzenberg werd lid van de pedofielenvereniging Martijn om op te komen voor vrijheid. En moet daarvoor boeten. Door A.H.J. Dautzenberg

Ook ik heb de nodige petities getekend tegen regimes die de mensenrechten schonden. Lekker veilig, dacht ik er steeds bij, van een fikse afstand je stem laten horen. Comfortabel vanachter je computer, vanuit een land dat (mijn) vrijheid van meningsuiting verdedigt als geen ander.

Het afgelopen jaar keek ik machteloos toe hoe in Nederland de heksenjacht op pedofielen in heftigheid toenam, ook vanuit de overheid die Vereniging Martijn – die acceptatie nastreeft van seksuele omgang tussen kinderen en volwassenen – met alle macht probeert te verbieden. Veel van de schrijvers die ik bewonder schreven op een ontroerende wijze over (hun) liefde voor kinderen. Gerard Reve, Jan Hanlo, Frans Kellendonk. Pedofilie heeft voor mij dus geen negatieve connotatie. Kindermisbruik is iets compleet anders, net als kinderporno. Maar die nuance lijkt niemand meer te (willen) zien.

Met verbazing en stijgende ergernis volgde ik de collectieve verkettering van pedofielen in ons land. Ik moest iets doen. Nee, ik móést iets doen. Petities kreeg ik volop onder mijn neus geduwd, maar die waren juist tégen pedofielen gericht. Ik besloot daarom (actief) lid te worden van Martijn. Als protest tegen de ongenuanceerde hetze én om te laten zien dat pedofielen gewone mensen zijn met wie je op een verstandige manier kunt praten.

Mijn lidmaatschap leidde tot een storm aan protest. Mijn mailbox liep vol met slecht geschreven hatemail en doodsbedreigingen. In eerste instantie liet ik die nonchalant van me afglijden. Blaffende honden bijten niet, maar gaandeweg werden de bedreigingen concreter.
Op straat begon ik om me heen te kijken. Wapens had (en heb) ik niet, ik moest het met mijn woorden doen.

Telkens wanneer ik thuiskwam was ik voorbereid op een ingegooid raam.
Die fysieke aanvallen kwamen er gelukkig niet, wel werd ik in toenemende mate genegeerd. Mensen die mij normaal gesproken altijd groeten, liepen me straal voorbij. In de kroeg draaiden bekenden hun rug naar me toe. Eén keer waagde ik het om naar de reden te vragen. ‘Je bent te min om mee te praten.’ Daar moest ik het mee doen, een genuanceerd gesprek over pedofilie of mijn lidmaatschap was niet mogelijk.

Om mijn motieven uit te leggen publiceerde ik opiniestukken in verschillende landelijke dagbladen en op enkele opiniesites. De bedreigingen namen toe. Ook raakten de pijlen van de pedohaters meer en meer mijn familie.
Ik was genoodzaakt om mijn steun aan Martijn op een lager pitje te zetten. Dat hielp, de doodsbedreigingen
werden minder.

De tegenwind kwam vervolgens uit een andere hoek. Ik werd ontslagen door Financial Times, mijn belangrijkste opdrachtgever. De reden: mijn steun aan Martijn. Wat ik ook probeerde, een gesprek hierover was niet mogelijk. De krant veranderde zich als een gesloten oester. Volgens mijn advocaat had ik als freelance journalist geen zaak. Ik besloot om advies in te winnen bij de Nederlandse Vereniging voor Journalisten. De reactie: ‘De NVJ heeft hier geen mening over daar het een individueel geval betreft.’

Een paar dagen later werd ik gebeld door een andere grote klant, een universiteit waarmee ik een nieuw arbeidsmarktconcept ontwikkel. Ze schortten de samenwerking met mij voor onbepaalde tijd op, ‘bang voor imagoschade’.

Misschien dat in het buitenland iemand een petitie rondstuurt om Martijn te steunen, want in het o zo liberale en vooruitstrevende Nederland durft niemand dat. Pedofilie is immers een uiterst besmettelijke ziekte. Arnon  Grunberg mengt zich (gelukkig) wel zo nu en dan in de discussie, maar die woont dan ook lekker veilig in New York.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑