KutBinnenlanders.nl

Dag: 14 mei 2012

Hofnar van de ondergang (22)

 
Diederik’s nagels groeven zich in de armen van zijn stoel. Zijn knokkels schitterden wit bij het flikkerend licht van de televisie, die hij zonder geluid had aangezet. De laatste tijd keek hij af en toe ’s nachts naar televisie zonder geluid, het wou hem wel eens kalmeren. Niet nu.

Woef had gegromd toen het commerciële duo het appartement verliet, maar onmiddellijk blij gekwispeld toen hij zag dat het baasje zijn riem uit de kast pakte. Ze gingen naar buiten !

In het midden van Diederik’s voorhoofd begon zich een zo krampachtige frons te vertonen dat hij in de huid sneed. Alsof hij voorgoed in de stand van zijn woedende gezicht gekerfd zou blijven staan. Diederik’s ogen schoten vuur.

Na eerst een wandeling en daarna de autorit naar zijn moeder was Woef uitzinnig van vreugde. Wel keek hij met één oor halfmast om toen hij leek te begrijpen dat het baasje zonder hem wegging. Niet dat hij nooit eerder bij Diederik’s moeder had gelogeerd. Dus zo ongewoon was het eigenlijk niet. Je zou bijna denken dat het stomme beest zich zorgen maakte.

Diederik’s borstkas bewoog sneller. Dit was al de vierde woedeaanval vanavond. Hij stond op en ijsbeerde in de keuken rond. Er lagen scherven van eetborden en opgekrulde theelepeltjes op de grond. Zijn pantoffels krerpten driftig over de schervenzooi terwijl hij heen en weer liep als één bonk woede.

Zijn moeder had hem een tupperware-box met restjes meegegeven. Ondanks zijn herhaaldelijk weigeren, dat gaandeweg steeds harder van toon werd. Hij schrok er voorbarig van en nam het toch maar aan, omdat hij iets voelde broeien. Hij moest daar weg. Snel. Zijn moeder vroeg hoe alles ging, en hij maakte er zich vanaf door te zeggen dat hij morgen echt vroeg uit de veren moest. Haastig liep hij terug naar de auto. Woef blafte hem nog na.

Onderweg was de voet op zijn pedaal iets harder gaan drukken. Terwijl hij iets scherper en sneller de bochten stuurde, klemden zijn kaken op elkaar. Het kwam door de vraag. De oerlompe vraag die hij zichzelf onwillekeurig gesteld had. Wist hij wel zeker dat hij dood wou ? Het antwoord had niet lang op zich laten wachten en had geklonken als een duizendtallig koor in ronkende akoestiek: JA.

Zijn pedaal drukte bij het herbesef nog wat verder in. De motor gromde. Gelukkig reed hij al op de snelweg.

De vraag had ingehouden wat het alternatief was. Diezelfde vraag zong nu sinds thuiskomst door zijn hoofd. Zag hij een alternatief, en het antwoord was een al even luid akoestisch NEE. Hij greep nog een bord van het aanrecht en smeet het met al zijn macht tegen de muur. De scherven spatten tegen zijn kleren en in zijn gezicht, maar Diederik knipperde niet eens. Hij was blind van woede, van waanzin. Een alternatief ? Een fucking alternatief ?? Hij was op een punt in zijn leven waar hij vrijwel zeker wist dat er nog maar twee routes voor hem open lagen, en het verschil tussen de twee was de tijd tot dezelfde eindbestemming.

 

Wietpas

Per 1 mei is de wietpas in het Zuiden van Nederland ingevoerd. Nu al, krap twee weken na dato, zijn de gevolgen precies zoals voorspeld door de tegenstanders.

Straatcriminaliteit is in alle drie provincies Zeeland, Limburg en Noord-Brabant geëxplodeerd. In Pownews stond een straatdealer grijzend met strak opgerolde biljetten te wapperen: de opbrengst van een dag – en minstens een maand salaris van u en mij. Twee dagen later werden twee jonge studentes gepakt die zeiden geïnspireerd te zijn geraakt door de aflevering. De verwachting is dat er spoedig Marokkaanse wietbendes zullen ontstaan.

De horeca en de middenstand in Maastricht en Venlo klagen: ook hun omzet is gekelderd; blijkbaar consumeerden de wiettoeristen – hoe onverwacht – andere dingen naast hun portie hash. Dingen die wel legaal zijn en waarvan de verkoop de overheid spekt en de economie laat draaien, twee aspecten die niet onwelkom zijn in regio’s ver van de bloeiende randstad.

Inwoners van de zuidelijke provincies weigeren vooralsnog massaal zich te laten registreren als drugsgebruikers. Je kan het ze niet kwalijk nemen. Ze reizen nu naar Nijmegen en andere steden net buiten het wietpasgebied om hun grammetje hash te halen. Dat zijn de braafste onder hen. De rest maakt noodgedwongen gebruik van de diensten van malafide dealers.

In Tilburg wilden deze week een paar Belgen wiet kopen bij coffeeshop Grasscompany. Ze werden voor de deur belaagd door 5 verschillende Marokkaanse straatdealers. Ze slaan ze van zich af en bereiken de toog, alwaar ze geweigerd worden. De zuiderburen besloten aangifte te doen van discriminatie bij het politieburo maar dat mocht niet van de agenten.

Wiet kopen was en is sowieso een illegale handeling. Nu is er een GBA-uittreksel nodig om je te laten inschrijven bij coffeeshops – om iets illegaals te doen dus. Zie het als steekpenningen: je betaalt de overheid om weg te kijken. De regering is willens en wetens medeplichtig aan je illegale activiteit.

Nixon is in de jaren zeventig de War on Drugs begonnen: de Russen waren geen noemenswaardige vijand meer, hij had behoefte aan een nieuwe. De standpunten van toen zijn de standpunten van nu, daar is niets aan veranderd. Het CDA heeft de wietpas aangejaagd, op grond van hun middeleeuwse idealen die de overheid veel geld zullen kosten (naast inkomstenderving via instorting van het toerisme ook de 52% inkomstenbelasting die de staat standaard op de coffeeshops int) en grote problemen zullen opleveren. Zelfs Franse conservatieve burgemeesters van de banlieues waarschuwen Nederland voor de desastreuze gevolgen die het om zeep helpen van het gedoogbeleid zullen hebben.

Nederland, dat zich de voorhoede van moderniteit mocht noemen, zwijgt in alle talen. Er komt geen opstand. Mensen schikken zich. Kritiek moet van een enkeling uit het buitenland komen: miljardair Richard Branson bestempelt openlijk de wietpas als “een stap terug”.

In het licht van alle effecten die de nieuwe wet de afgelopen twee weken heeft veroorzaakt kun je stellen: de wietpas haalt 020 nooit. Hopelijk.

 

© 2022 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑