Waar mijn hart nog slaapt
Maar ik heb een gevoel dat ik achterna ga
naar een dag in dit leven, nog niet achter de rug
waar mijn lief en ik lachen
waar ik met haar stilsta.
Er is een plek in de wereld
vrije stek in de tijd
waar ik op af ga zonder kompas
en zelfs vaak zonder zicht
Hou niet mij tegen, ze is in gevaar
Ik moet naar die minuut
waar zij, mijn hart nog te slapen ligt.
Ik droom van haar te zien liggen hiernaast
op het andere kussen van ons tweepersoonsbed
Waar ik aan ben gekomen door de jou bekende haast
We praten nog wel bij als je nog even hebt.
(refr.)
Inderdaad, misschien ben jij het wel
of een rustplaats op mijn weg
Ik geef je je kans in dit voorspel
als je nu dan het afgesproken wachtwoord zegt
(Hint: het is een gevoel…)
(refr.)
Jackology: Mark Maddrell
Anyway the wind knows… Mark Maddrell performs up close and personal. Live @studiojackology in a matrix near you…
recorded @ Les Pierres Jaumâtres, La Creuse (France)
Olijfolie

Abstracte wind

Witte rozen.

In 2012 plaatste Stapschrijver Chris van de Ven bovenstaand bierviltje op de site wegens het sterven van theaterproducent Ton de Witte. Want zo was Chris wel, hij wist van elk sterfgeval of zelfs kleinste bijzonderheidje in de wereld van de podiumkunsten en stond overal bij stil. Zelf weet ik echt niet meer wanneer ik Chris voor het eerst leerde kennen. Dat moet op een of ander cultuurevenement zijn geweest, want de Stapschrijver leek daar zo ongeveer te wonen. Je kon geen enkel evenement dat zelfs in de verste verte maar iets met poëzie te maken had, bezoeken, of daar was hij, de Stapschrijver, met een wijn in de hand, aan het luisteren. Vroeg of laat spotte hij je, en zat je aan een babbeltje vast. In het begin was dat moeizaam, Chris kwam altijd een beetje ongevraagd op je af en sprak met dat mompelend stemmetje dat vaak gelijkviel met het podiumgeluid. Afgewisseld met die unieke ademslis die alleen hij kon. Ik schrijf hier ‘kon’, omdat ons inmiddels het bericht heeft bereikt dat de Stapschrijver is overleden.
Continue reading





Reactietjes