Krijgen hedendaagse kinderen nog kinderliederen aangeleerd? We weten het niet. Wij kregen ‘in een klein stationnetje’.

In een station is een uitgang altijd ook een ingang. Toch in grote stations.

In een klein stationnetje is er een voordeur en een achterdeur. Een gemiddeld station telt tot twee in- en uitgangen.

Een station is een wereld apart, een doorgang. Voor zij die er werken is het hun wereld. Voor de patrouillerende politieagenten is het een speeltuin voor crapuul.

Let wel, het gaat uiteraard om een treinstation.

Een groot station telt talrijke in- en uitgangen.

Metrostations, zo onder de grond, hebben een afgescheiden in- en uitgang. Doch dit terzijde.

Op een klein stationnetje,

’s morgens in de vroegte,
Stonden zeven wagentjes
Netjes op een rij
En het machinistje
Draaide aan het wieletje
Hakke hakke puf puf
Weg zijn wij

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.