Het mag misschien
best wat zachter,
al dat hard
Het kan misschien
een beetje weker
al dat dag
Het is misschien
een beetje teder
wat ik zeg
Maar heel misschien
maak ik me hard
voor wat zacht
Het mag misschien
best wat zachter,
al dat hard
Het kan misschien
een beetje weker
al dat dag
Het is misschien
een beetje teder
wat ik zeg
Maar heel misschien
maak ik me hard
voor wat zacht
Waar blijft het, dat
punt
dat je eindelijk
erachter kunt zetten,
waar je kunt schuilen
en helen
en zijn
punt
Streep eronder
erdoor, erachter
het is voorbij,
dat jaar
En nu een streep
vooruit, gelijnd
een koers naar
een jaar
Een streepje voor
een streepje achteruit
een streep in koor
dit jaar.
Waar is de tram
Waar is de tram
Bam bam bam
Waar blijft de tram
Waar is de bus
Waar is de bus
Nog vlug één kus
Waar blijft die bus
Waar is mijn fiets
Waar is mijn fiets
Ik zie maar niets
Wie heeft mijn fiets
Waar is De Lijn
Waar is De Lijn
Dit is niet fijn
Waar trekken wij de lijn ?
Wanneer zet ik, die eerste
Dat hij komt, dat staat vast
Het is tot die dan maar hopen
Dat de stap me niet mispast
Zoek je de
vlucht uit ?
Van alweer hetzelfde
Je kent dit perron al
Trein heen, trein terug
Dezelfde smoelen
knikken hun ochtendgroet
Oke, ze zijn vermoeider
Rimpel extra hier en daar
Je jengelt wat rondjes
om je koffie
en dampt jezelf morgen
weer een nieuwe dag
Misschien dat het dit jaar
toch eens anders kan
Dat het zin heeft, dat ik zin heb
in zinneprikkelende zinnenreeksen
frivole alinea’s, aangelijnd afgewikkeld
dat mijn woorden me weer aanspreken
Miszien kan ik dit jaar
als ik mijn ogen wat toekan
En wie weet
wat we dan te zien krijgen
(Maar dat betekent niet dat ik er treurig van word)
Misschien herkennen sommigen onder jullie in de twee voorgaande regels een lied. Misschien niet. Het is inderdaad een lied.
Onverschrokken, onverdroten vallen regendruppels neer. Uit de hemel. De aarde verwelkomt ze met veel appetijt.
Tussendoor had de mens, gewetenloos of geheel loos, de aarde bedekt met beton, asfalt, tarmac en tuintegels. De volgorde is willekeurig. De mens gunde de aarde geen regendruppels.
De mens kwam droog te staan.
Deze mens, die dit ultra korte kortverhaal huldigt, verkiest voor een poos verblijf te houden in de Condroz. Meteen vielen mij bij avondlucht en –licht alleenstaande bomen op. Het regende zachtjes. De takken leken te zingen.
Wat moest ik doen? Huilen of fluiten?

© 2026 KutBinnenlanders.nl
Theme by Anders Noren — Up ↑
Reactietjes