Een asfaltlaag van schroom Proza

Mijn godwaariknietingeloof, ga ik dit echt doen ? Afreizen naar Amsterdam ? Die stad die ik zo hartgrondig háát ? Die stad waar ik zeven jaar dagelijks mezelf met knoeterharde tegenzin heen heb laten slepen door het openbaar vervoer, en direct na de verrichte werkzaamheden bijna met paniek weer verliet ? Die kutstad waar ik me eigenlijk geen enkele fijne avond kan heugen op enkele treffens met echt goede vrienden aldaar na ? Die stad waar ik telkens weer van denk als ik erheen reis, mijn godwaariknietingeloof, ga ik dit echt doen ?

Ik ben er nóg niet uit, wilt u dat wel geloven ? Nochtans dat er al een hotelreservering geregeld is die ik met één van mijn beste vrienden deel, dus dat er al iemand afhankelijk is van dat ik kom opdagen. Dat verscheidene leden van deze site erheen gaan en mij daar verwachten. Dat er een boekje uitkomt met een tekstje van mijn hand erin (maak u niet ongerust, trouwe lezers, dat tekstje hebt u allang hier gratis kunnen lezen, u mist niets). En dat ik al maanden vanalles aan het roepen ben over dat blogbal.

Maar mijn godwaariknietingeloof, ik vrees zo dat het een tenenkrommende avond wordt. Blóggers, godbeterd. En dan nog een overdaad – ik verwacht toch wel de meerderheid – aan Amsterdamse bloggers. Van die humorloze zichzelfserieusnemerds die niet zelden iets in IT of communicatie doen. Of die een of andere kutstudie hebben gedaan en zichzelf daarom wel heul goed en belangrijk vinden. Of die absurdisme nooit begrepen hebben als simpelweg een manier om te kunnen ademen, maar met een strak, bijna stoïcijns gezicht meligheidjes lopen uithalen alsof ze het heus wel snappen. Die elkaar om het ‘lolligst’ gaan lopen uitschelden, of bepaalde toestandenindewereld toch wel heel erg belangrijk vinden. Belangrijk, dat is het toverwoord. En moet ik daar, als comfortabele zandbakzwemmer en struisvogelmenthalist me nu echt tussen gaan mengen ? Zonder te kunnen roken ? Zonder fatsoenlijk bier ?

Laat ik alvast een heupfles heul sterke whisky niet vergeten. Mijn godwaariknietingeloof, het gaat driewerf KUT zijn.

René van Densen

René van Densen (1978) is een cynische dromer, een lachende pessimist, een realistische romanticus, een honklosse kluizenaar, een intelligente mafkees, een bedachtzame schreeuwer, een podiumschuwe polderpoëet, ex-nachtburgemeester van Tilburg, ex-striptekenaar, ex-schrijver, ex-webdeveloper, ex-vuilnisman, ex-kind en ex-volwassene, ex-burger, en ex-kattenpapa van een Gentse ex-terror kitten. Eerste Nederbelg die toetrad tot de Wolven van La Mancha. Maar is uiteindelijk niet zo van de collectieven. U treft hem uitsluitend in vrouwonvriendelijke omgevingen aan, en die nieuwe roman van hem komt ook nooit af. Werd al eens omschreven als "onbegonnen werk" door een prachtige blondine.

www.renevandensen.nl
Meer René op Facebook !