Aan het laden...
Ik had gedacht dat George Clooney, als acteur, makkelijk in het Frans zou schuiven. Dat was een misrekening.
In doorsnee zijn Amerikanen zelfzeker, tot zelfingenomen. Dat staat het leren van een andere taal in de weg. ‘Wij, Amerikanen, enz.’, weet je wel. Welnu, de helft is van Duitse afkomst. Maar dat willen ze niet weten. De andere helft bestaat uit Italianen en Ieren. Een taal leer je echter door je ervoor te openen. Daartoe moet je ego plaatsmaken, een stap opzij zetten.
De laatste dag van mijn eerste verblijf had ik kennis gemaakt met de beeldschone mevrouw Clooney. Zij is de derde. George is nu echter een zestigplusser en geen Van het Groenenwoud. Dus zou de derde weleens de laatste kunnen zijn.
Was zij de steun waarop ik het breekijzer moest plaatsen? Zij is namelijk helemaal niet Amerikaans.
Ik bleef een week weg uit Frankrijk en keerde terug met de hogesnelheidstrein. In de auto vernam ik van de chauffeur hoe lang de Clooneys al in Frankrijk wonen.
Ik pakte George in met de zin: ‘Avec tout mon respect pour votre âge’. Dit respect bestaat niet in de Verenigde Staten noch in pakweg Nederland maar des te meer in Frankrijk. Clooney kreeg er meteen de Franse slag door. Het leerproces ging een versnelling hoger.
Onze gesprekken in het Frans vulde ik aan met boeken lezen. Clooney blijkt een gretig lezer. Na onze twee sessie kreeg hij het Frans te pakken. De tongval nog niet.
Reactietjes