In een zee van onzekerheid
doorklieft mijn boeg de
beklijvende dagen
en ik hang mijn hand
De dagen ontglippen
spartelend mijn grip
Kompasnaald
draait zich duizelig
want alle windrichtingen
kunnen nog ontknopen
Als het schip
maar niet
zinkende was.
Ik vraag het lek
hoe lang het nog duurt
Maar dat laat mij
in zijn eigen vaart
naar buiten slippen.


Geef een reactie