KutBinnenlanders.nl

Dag: 26 februari 2009

Recensie: Dead Like Me: Serie krijgt afterlife in matige film

Geschreven voor Eeuwig Weekend, hier origineel artikel.

Het moet me toch even van het hart hoor. Films en series zijn twee volstrekt verschillende media om een verhaal in te vertellen. Dat de makers van ons visueel vermaak dit even ter harte nemen, verdomme.

Enerzijds wemelt het de laatste paar jaar op tv van de series die hun plot makkelijk in een filmpje van anderhalf, twee, misschien in uitzonderingsgevallen drie uur geplempt hadden kunnen hebben. Series die dan ook, als ze een jaar verlengd worden, enkel hoofdbrekens aan de schrijvers opleveren wat betreft nieuwe plottwists en andere opzichtige onzin die aangewend moet worden om zoveel mogelijk afleveringen uit de melkkoe te persen. Ik noem een Lost, Prison Break, enfin, u kent ze wel. Ik krijg altijd snel jeuk van dergelijke series en mijd ze als de pest.

Het grote scherm
Anderzijds maken meer en meer afgelaste series de stap naar de wereld van de cinema. Joss Whedon sloot zijn Firefly-serie erg verdienstelijk af met de spektakelfilm Serenity. Futurama wist een deal voor vier melige avondvullende animatiefilms binnen te slepen. En na vijf jaar is er een Dead Like Me-film. Was dat dan eveneens een goed idee?

De vraag stellen is ‘m beantwoorden, vrees ik. Ik was destijds niet direct kapot van de serie Dead Like Me. Het hielp ook niet dat ik toen een wekelijkse internetstrip produceerde die eveneens het concept van ‘Magere Hein onder de hedendaagse menschen’ verkende. Maar na een paar afleveringen toch maar gekeken te hebben werd snel duidelijk dat de serie een heel andere richting insloeg. Qua grappen een mengelmoes van uiterst creatieve sterfgevallen, bizarre bijfiguren en cynische one-liners, maar in het hart een warm, dramatisch verhaal over gewone mensen die binnen een ongewone situatie met elkaar opgescheept zitten. Eventjes voor wie de serie nooit meegekregen heeft:

Dodelijke toiletbril

Het hele verhaal draait om de amper volwassen Georgia (‘George’), die op haar eerste lunchpauze van een suffe kantoorbaan door een losgebroken ‘zero-G’ toiletbril, afkomstig van het terug naar Aarde gebrachte ruimtestation MIR (weet u nog wel?), explosief om het leven komt. Alsof dat nog niet balen genoeg is, mag ze een onbekende hoeveelheid tijd uit komen zitten op aarde als Grim Reaper, zieltjesverlosser van spoedig te overlijden medeplaneetbewoners. Ze belandt zo in een al even arbitrair samengesteld groepje ‘ondoden’ die dagelijks, bij het wafelontbijt, van afdelingschef Rube post-its krijgen met daarop een achternaam, locatie en tijdstip van overlijden. Hoe ze uitvogelen daar op tijd te komen en wie op de locatie nu exact hún klant is, is aan henzelf, evenals hoe ze hun kostje en onderdak verder bij elkaar scharrelen, want ‘reapen’ is uiteraard volstrekt onbetaald. Voor niets gaat de zon op en, aldus de serie, ook weer onder. Ondertussen worstelt George’s familie – haar ouders en jongere zusje – met haar overlijden, wat ze met pijn in het hart slechts van een afstand lijdzaam mag toeschouwen. Vrijwel iedere aflevering was een juweeltje van mooi afgerond schrijfwerk, waarin een thema dwars door de verschillende, over het seizoen uitgestrekte, karakterplotlijnen heenliep. In twee seizoenen verkende de serie de onderlinge spanningen en ontwikkelende relaties van de verschillende ‘reapers’, de volwassenwording van George, gevolgen van ongehoorzaamheid onder de zieltjesverlossers, en bouwde zo een klein universum rondom het concept van de Dood. En toen, alsof er een zero-G toiletbril op neergestort was, werd daarna de stekker uit de serie getrokken, wat veel fans met onbeantwoorde vraagtekens liet zitten.

Het blijft een film
Zoals gezegd mocht, vijf jaar na dato, het concept opnieuw afgestofd worden, rinkelden de telefoons van de hoofdrolspelers weer eens een keer, en met een paar nieuwe mensen achter de schermen werd er een film gemaakt. Een dergelijke film kan goed zijn om de nog openstaande verhaallijnen aan elkaar te knopen, of nieuw publiek aan te spreken in de hoop een herstart van de serie te forceren. Misschien kan het zelfs tot een serie films leiden. Maar één ding moet je altijd respecteren bij het maken van een film: dat het een film is. Dus tenzij je een serie-die-best-in-een-film-verteld-had-kunnen-worden omzet naar het duidelijk veel geschiktere medium, moet je nogal een vertaalslag maken om alle complexiteiten van uren- en urenlange plottwisten in een afgerond geheel van anderhalf uurtje te proppen. Dat is de makers van Dead Like Me: Life After Death gelukt, maar een beetje te goed zelfs eigenlijk.

Stripverhaal-intro

Hoewel het concept van de serie, in een hippe stripverhaal-intro, vlot uit de doeken gedaan wordt, en de verschillende karakters in al even lekker tempo geïntroduceerd worden, wordt er in datzelfde tempo eigenlijk over bijna de hele film heengedenderd. De karakters zijn, net als de kijker, inmiddels vijf jaar verder met hun leven, maar hop, dat nemen we met een paar snelle opmerkingen ter kennisgeving tot ons. De verdwijning van de oude baas Rube wordt vlot met een “Fuck Rube!” naast zich gelegd wanneer de nieuwe baas opdaagt met een limousine en een veel luxere ontbijtlocatie. Blackberry’s vervangen vlug die oudbollige post-its.

In razend tempo laten de karakters zich kennen als oppervlakkig en snel verleid om alles wat in twee jaar serie geleerd was, achter zich te laten. Om vervolgens ook al even snel tot de conclusie te komen dat die route niet zaligmakend is en hop, moeiteloos tot drastische stappen over te gaan. Hoewel het plot rondom de nieuwe baas en werkwijze kansen te over bevatte om dit met dezelfde schrijfkwaliteiten als in de serie te verkennen, wordt hier dus snel doorheen gehobbeld, wat de twijfel oproept of dat hele plot, inclusief de hierdoor amper benutte karakters, niet beter gewoon weggelaten had kunnen blijven.

Waar de film echter haar totale energie op concentreert is George, of liever gezegd, haar worstelingen met haar plaats in het universum en de verdervorderende complicaties tussen haar en haar – voormalige – zusje Reggie. En het moet worden gezegd: door de ademruimte die de film pákt voor dit plot, komt die verhaallijn dan ook tot een emotionele en tevredenstellende eindconclusie. Dat is extra opvallend omdat de hoeveelheid beeldtijd die er in dit plot gestoken wordt, zo ongeveer zal overeenstemmen met een aflevering van de serie, terwijl het tweede plot dus in de marges weggefrommeld wordt.

Dead Like Me: Life After Death moddert een beetje aan tussen serie en cinema in en het eindresultaat is het teleurstellende bewijs dat je in beide media donders goed moet weten wat je doet. Anders heb je een afterlife dat als bier in een vettig glas meteen doodslaat.

 

© 2021 KutBinnenlanders.nl

Theme by Anders NorenUp ↑