Als je niet weet waar je moet beginnen, stuur dan jezelf wandelen. Door op je stappen in en uit te lopen, komt de inspiratie vanzelf, via de respiratie, juist, de ademhaling dus.
Fietsen helpt ook wonderwel. Er zijn verwoede fietsers onder de dichters. Ze zweten, soms scheiden ze een gedicht af. Wat een wonder: schrijvers bewegen.
Het is onbegonnen werk om tussen die bewegende mensen dichters te ontwaren. Of liedjesschrijvers. We beginnen er dan ook niet aan. Wel zou je in de gedichten van deze of gene dichter stukken kunnen uitpakken die uitgezweet zijn bij het stappen of het fietsen.
Al betwijfel ik het.




Reactietjes