Bij mijn vierde verblijf bij Clooney, dat meteen mijn laatste zou worden, heb ik samen met zijn vrouw de man wegwijs gemaakt in de politiek. In de VS zijn er twee grote, dominante politieke partijen, in Frankrijk zijn er wel wat meer. Links en rechts zijn even verdeeld in beide landen. Het speelveld is ongeveer gelijk, hoewel een soort centrum rechts de kerk alsnog in het midden houdt. Soms gebeurt er een cohabitation waarbij het parlement een meerderheid heeft van een partij die niet deze is van de president.

Extreem rechts bestaat in Frankrijk dankzij le Pen (de schrijfstok) en is even racistisch en nazigezind als wat het oranje gevaar aan misdaden begaat. Clooney werd heel even stil. Hij verstond inmiddels zo goed als elk Frans woord in deze context en we konden ons dus onbekommerd onder de Fransen begeven.

Dat gebeurde de derde dag. We zakten af naar het dorp, gingen aan een tafeltje op een terras zitten luisteren. Hij begreep er aardig wat van. De vierde dag liet ik hem mee in debat gaan. In het Frans. Hij deed het uitstekend, veinsde zelfs overtuiging.

Et voilà, dacht ik, mission accomplie. Opdracht vervuld.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.