Aan het laden...
Het loopt van een leien dakje. Vlot, vloeiend, soepel, zonder iets te breken. Het dakje is niet plat maar vormt een zadel.
Op een plat dak liggen geen leien.
Als nu de leidekker van zijn dakje loopt, of glijdt, zich tijdig afremt en lenig op de grond valt, staat hij meteen weer op, klopt het stof van zijn overall en zegt: ‘Zo, dat was het dan weer’. Zo loopt alles van een leien dakje.
Nou goed, ik schrijf dit neer in een ruk, de woorden vallen vlot op hun plaats op de lijnen van dit schrift. Maar vaak bedenk ik ze in stilte en denk aan mijn schoonzoon B., begenadigd fotograaf in zijn vrije tijd en leidekker voor de rest.
Reactietjes