Speciaal voor de heer Selie, mijn trouwe fan, dan nog één berichtje. We zijn hier nu toch, jatochnietdan ?
Ik tik dit momenteel vanuit De Vooruit waar heel het pand WiFi heeft en ik dus alsnog gewoon lekker mijn mindfarts aan u allen kan versturen. Goed, de openingstijden zijn niet 24 uur per dag maar dat waren ze op kantoor – waar ik het gros van de overige stukskes vanuit Belgique publiceerde aangezien ik in mijn kot geen internet heb – ook niet dus same difference. De muziek is top, ik zit lekker aan de goudgele rakkers naast het laptopje en ik mag er nog roken ook want dat mag hier bij de zuiderburen gewoon. Althans, in niet-eetgelegenheden dan hè. En afgelopen weekend, naast het allerminst vrolijk makende nieuws dat ik eerder meldde heb ik weer een fijn bizar weekend achter de rug. Zo zat ik gisteren aan de bar bij, puur toeval, een man die ooit eerder Temptation Island als een van de verleiders had mogen uitzitten, en die voluit vertelde hoeveel manipulatie er precies achter de schermen plaatsvond. En dat een jaar na de show lang, bij iedere ‘publieke verschijning’ oftewel stel dat je met wat maten naar de kroeg gaat, hij de TV moest bellen waar-ie heenging. Oftewel hij werd gelééfd terwijl hij op het eiland was, en daarna mochtie een jaar eigenlijk zo ongeveer zijn huis niet uit. Daar nog bovenop een voluit bizarre sollicitatierondes-procedure die bij iedere stap gewoon erger en erger werd, zijn grafische beschrijvingen van het reusachtige ongedierte aldaar, het feit dat je dus van alle kanten gemanipuleerd wordt op de show en daarbovenop alleen op je toilet enige privacy had (waar dus ook schijnbaar iedereen boodschappen voor elkaar opschreef), dus ik kon me niet inhouden en vroeg of-ie daar niet spijt van had, van dat moment dat-ie op een terrasje zat en benaderd werd of-ie mee wou doen. In een woord zei hij meteen: Neen. Kijk, met zo iemand kan ik praten. Dus hoe de komende week ook uitpakt – want van volgende week, wanneer ik dus nieuw werk mag gaan zoeken in deze heerlijke crisis-tijden, hangt af of het verstandiger is terug te keren of dat ik toch misschien nog langer kan blijven – ik heb het in ieder geval gedáán. Gewoon naar België gegaan en me laten verrassen. En dat neemt niemand me meer af. Heer Selie, kom er maar in. Breakie breakie.