Georges Brassens, 1921 – 1982, geboren en begraven in Sète, Zuid-Frankrijk, hoewel hij er nauwelijks geleefd heeft, was een zanger die zijn eigen teksten schreef. Et alors? Tja, en toch. Hij legde er veel poëzie in en gebruikte woorden die in de richting van de vergetelheid evolueerden.

Hoewel Brassens van eenvoudige komaf was en nauwelijks school had gelopen – de Duitsers verplichtten hem voor hen te werken, dwangarbeid dus – schreef hij pareltjes. Met zijn aan de vergetelheid onttrokken woorden hekelde hij niettemin de huidige tijd. Soms werden zijn liedjes dan ook gecensureerd.

“Gare au gorille” bijvoorbeeld, een heel lang lied, vertelt hoe een jonge gorilla ontsnapt uit de zoo. Nog maagd heeft hij nooit een apin gezien en is er maar een iets dat hij wil: neuken. Hij kan kiezen uit een oud verlept besje en een jonge rechter in toga. Hij verkracht die laatste, die ‘mama’ roept, terwijl hij zopas een misdadiger tot de doodstraf heeft veroordeeld.

Een ander erg gekend nummer van hem heet ‘les copains d’abord’, zeg maar Kameraden eerst. Het is het verhaal van een boot met die naam en tegelijk een levensmotto.

We kochten een tweedehands zeilboot om op zee en op meren te vissen. We knapten hem wat op en kozen het ruime sop. We doopten de boot: ‘Vooruit, makkers, kameraden’. Zo ontliepen we de auteursrechten van Brassens en nooit zal de boot zinken.

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.

We lazen over de wilde tuin. We vonden het in het wilde weg op het wereldwijde web. In de Wilde Tuin kwamen we alsnog Geert niet tegen. De herberg was nochtans open en het seizoen bloeide welig.

            De een dronk een thee van verveine of ijzerkruid, tegen het hoesten en het roesten, de ander een amber bier. Slechts hier of daar zat een enkeling koffie te drinken. De temperatuur bedroeg meer dan vijfendertig graden. Celsius wel te verstaan.

Op de vraag waarom hij wegbleef uit zijn eigen tuin, antwoordde Wilde Geert: ‘Ik heb daar niets verloren, dus ook niets te zoeken’.

Na Jean-Jacques Rousseau verwacht je van een Wilde geen ander antwoord meer. Of heeft Rousseau zich vergist?

Marc Tiefenthal

In tijden van toenemende verdomming en groeiend nationalisme is het gepast, ha, erop te wijzen dat Marc Tiefenthal gemakkelijkheidshalve kan worden gecatalogeerd als Belgisch dichter, die zowel in het Nederlands als het Frans schrijft. In diezelfde context, stijgende verdomming en toenemend nationalisme, vraagt menigeen zich af waar de dichter verblijf houdt. Daar hij op twee plaatsen in de wereld verblijf houdt, dit is bilokaal woonachtig, heeft hij op het Groot Smoelenboek van de heer Sukkelberg, voor de lol Bobigny als woonplaats opgegeven. Kom hem daar maar niet bezoeken. Evenmin als in Menen, Ieper, Leuven, Bossière, Brussel, Antwerpen noch Temse, waar hij ooit gewoond heeft.