Auteur: René van Densen (Page 2 of 129)

Je hangt wellicht in andere armen
maar bent allicht dezelfde trut
toch heb ik jou niets meer te zeggen
ik ben jouloos en mis de fut

Lachen met een ander
is het mooiste dat er is
zo heerlijk dat we klunsjes zijn
we want more bis bis bis

Diepe groeven in mijn hoofd
Haren die al rap vergrijzen
Ja het land is heel erg groot
Als je met de trein moet reizen

Achter jou lopen de fouten
blunders en de elfde spuit
verledens in een polonaise
je kunt alleen nog maar vooruit

wortels waaien wiegen bloeien
nerven takken blaadjes bast
zwiepen groeven ringen groeien
simpel met bestaan belast

Dit gedicht heb ik gestolen
maar het was mijn stijl niet echt
dus herschreef ik alle woorden
maar ik stal ze wel oprecht

Voor één ding ben ik wel vol lof,
het is volkomen zonneklaar:
we hoeven niet te doen alsof,
de keizer streakt nu openbaar.

I like to think
the moment
we accepted
the name

HUMAN RESOURCES

was the day
the robots

which weren’t
even built yet

already won.

Er is hier geen hier voor jou
het hier is hier van ons
en ons, daar kom jij toch nooit bij
dat blijft hier onderons

Het probleem is de mensen
die wensen begrenzen
je moet die verwensen
aldus sprak Van Densen